06-09-09

Een up-date.

Een up-date

 

Ik heb de afgelopen 9 maanden enkele looppogingen ondernomen, alsook enkele fietspogingen, maar met te weinig overtuiging, en zonder duidelijk plan voor ogen, zodat elk initiatief als vanzelf uitstierf na een paar dagen. Wat integendeel, ook als vanzelf, floreerde was de groei van mijn buikomtrek en het lichaamsgewicht, als gevolg van een alcoholverbruik dat hoger ligt dan het nationaal gemiddelde, en een Bourgondische levenshouding die met momenten neigt naar dwangmatig eten.

 

En toch heb ik er deze week 30 km op zitten, gerealiseerd in 5 sessies van afwisselend lopen en walking. Ik heb deze ommekeer te danken aan een Japanner, Haruki Murakami (°1949 ). Ik vond zijn boek “Waarover ik praat als ik over hardlopen praat” in de plaatselijke bieb op het rekje van de nieuwste aankopen, het is een vertaling uit het Japans van 2009.

Voor wie graag leest en loopt, find this book !

 

Het liefst van al - hier spreekt de macho in mij die zich zo graag manifesteert -  zou ik mijn batterijen en lichaam willen opladen voor een tweede marathon, maar een stemmetje diep in mij zegt mij dat die ten koste zal gaan van een normaal gebruik van mijn beide knieën op 65-jarige leeftijd. Het zal dus verstandig zijn – en wil ik niet altijd de verstandigste van de hoop zijn ? -  om kleine afstanden af te leggen, met een grote regelmaat en zoveel mogelijk op ondergronden-zachter-dan-asfalt.

 

En misschien zal ook het opnemen van de blogdraad een stap in de gezonde richting zijn.

11:26 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-08

krasse uitspraken

Na vijf maanden niets meer gepost te hebben, steek ik mijn neus nog even aan het venster. Net als een jaar geleden ben ik nog steeds boos op mensen die exuberante kerstverlichting in hun tuin plaatsen. Alsof voor hen de dreiging van een opwarmende aarde niet geldt. FUCK KYOTO !  Opgemerkt dat Kyoto de omgekeerde lettergrepen-volgorde heeft van TO-KYO ?  Alsof deze grote middenklasse-groep nog even aan de buren wil tonen "mij treft de crisis niet."  Wel, eerlijk gezegd, mij treft de crisis wel, ik consumeer pakken minder, en ik koop als gek aandelen ;-), nu het nog even kan aan afgekalfde prijsjes.

Heb sinds vorige post niets meer gelopen, geen ene meter. En toch gaat het leven verder, mis het niet echt, het enige wat me letterlijk dwarszit, is die uitzettende buik.

Het laatste mooie wat ik mocht aanschouwen is het stukje terracotta-leger dat in Maaseik staat.

En onlangs nog eens een boek in één ruk uitgelezen ; Edgar Hilsenraths  "De nazi en de kapper." Over een massamoordenaar uit WO II die na de oorlog aan het gerecht ontsnapt door zich als een jood uit te geven, nl. zijn vroegere buurjongen, die hij eigenhandig in een vernietigingskamp om het leven brengt. Daarna vertrekt hij naar Tel Aviv om er een nieuw leven als kapper te beginnen. Mooi en subliem !

Nu iets anders. Als je naar de sauna gaat, als gezonde man, kijk je stiekem naar andere vrouwen. Als je als gezonde man naar de heren-sauna gaat, dan ben je ongetwijfeld een flikker. Waar ik naartoe wil is vrijspraak voor Geneviève Lhermitte. Zo, het deed me deugd nog eens " en vitesse" iets aan deze blog toe te vertrouwen.

 

 

14:59 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-07-08

" D I K Z A K "

Afgelopen zaterdag 10 km gelopen, gevolgd door een herhaling op knak hetzelfde parcours op zondag, daarna twee dagen gerust, en vandaag 11 km in  66 minuten, hartslag gemiddeld 139.

 

Lichaamsgewicht gaat gezwind naar de 78 kg, BMI van  26,26 om precies te zijn. Margootje die in september naar het eerste leerjaar gaat, noemt me zonder scrupules ‘dikzak’. Tja, mijn buikje zet weer uit naar voren. Vraag me soms af hoeveel ik zou gewogen hebben als ik de laatste 24 maanden niet zou gelopen hebben,  85 kg ? Voor een ventje van ocharme 1m72 …

 

Op het werk kan ik niet van het lekkere gebakken spek afblijven dat we produceren, en thuis kan ik niet weerstaan aan de Aldi-cornetto’s, die oranje dozen met dat clown-gezichtje op. Gelukkig blijf ik zweren bij dagelijks één appel, één appelsien en een flinke portie patatten als minimum.

 

De eerste week van de schoolvakantie zit erop, Margootje gaat zoals gezegd naar het eerste leerjaar, Stefke naar het derde, Dorien naar het vierde middelbaar Wetenschappen-Topsport    ( net brief ontvangen van de VAL dat ze topsportstatuut geniet voor het komende schooljaar – ik hoop dat ze nog een paar prestaties kan neerzetten in augustus ( en vooral op het BK 1500 steeple in Izegem op 7 september ), want buiten haar zesde plaats op het BK Veldlopen was het eerder povertjes, ze weet het ook, maar we blijven geloven in haar sportieve mogelijkheden ) en onze Matthias, amper 16 jaren oud, gaat zijn laatste jaar Latijn-Talen beginnen in Don Bosco Haacht.

En wij ? Wij, arme ouders, worden weer een jaartje ouder. Wij worden twee maal per jaar een jaar ouder, één keer met onze verjaardag en één keer als de kinderen een jaartje opschuiven in het schoolsysteem.

Het belangrijkste nieuws is evenwel dat mijn vrouwtje blijft lopen, zelfs alleen, zonder mij !!!

Tot drie keer toe per week.

 

En de marathon ? Weet je , tijdens mijn 11 km-duurloop van daarnet in de druilerige regen heb ik weer echt genoten van het lopen, het terugvinden van mezelf tijdens dat ene uurtje, en de goesting om (desnoods trager ) weer langere afstanden te lopen kwam op dat ogenblik weer terug. Maar ik weet nu reeds :  als ik er eentje loop in het najaar zal het Brussel zijn, en niet Eindhoven. Ik kijk er tegen op om 2 uren heen en 2 uren terug te rijden voor een verzetje van een marathon, en bovendien zit het me dwars dat ik zoveel vervuil ( co2 uitstoot) om 4 uurtjes gezond te wezen.  Deelnemen aan alle marathons die in België worden gelopen is ook een edel doel, niet waar.  Zo kwam ik vorig jaar een ruim-60-jarige man tegen in Aarschot in de Knoet na een 10 mijlsloop langs de Demer. Hij liep bij de beste veteranen, we dronken tijdens de aprés-run, terwijl Big Bill op het podium het beste van zichzelf gaf,  een vijftal Leffe’s samen ( allez, hij vijf en ik vijf, hé) maar het mooiste van al vond ik dat deze gepensioneerde man aan alle stratenlopen deelnam waar hij met de fiets heen en terug naartoe kon. Ik dacht bij mezelf, chique !

 

En de toerdefrans ? Evans staat er biezonder goed voor, Kim Kirchen overstijgt reeds dit jaar zichzelf en kan misschien voor de verrassing zorgen. Niet vergeten dat hij Hincapie, Armstrongs eerste luitenant in tijden van oorlog, in zijn rangen heeft. Morgen een eerste afspraak voor een man-tegen-man-gevecht op weg naar Super-Besse. Ik verwacht een nummertje van Ricardo Ricco. En voor de niet-liefhebbers : toch kijken, prachtig stukje Frankrijk dat donderdag doorkruist wordt !

 

21:47 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04-07-08

Tour de France ...

De tour de France, het heeft me altijd geboeid …

 

Als kind speelde ik vaak met het spel van de coureurkes wanneer ik bleef logeren bij mijn 18 jaar oudere broer en zijn echtgenote. Ik herinner me een spelbord met een ovale wielerpiste op, en middenin die piste taferelen die de sfeer van een zesdaagse opriepen. Ik speelde gewoonlijk alleen, ik was zowel het gele, als het blauwe, het rode, het groene en het zwarte plastic rennertje. Mijn (toen nog onschuldige) rechterhand, waaruit de teerlingen rolden, besliste beurtelings over de snelheid waarmee de “coureurkes”, zoals mijn Brusselse schoonzus het zei, op de finish afstevenden…

Met dezelfde passie van vroeger stel ik vandaag wielerploegjes samen om deel te nemen aan de Gouden Tour van het laatste nieuws en Megabike van het nieuwsblad. Het houdt me al een paar weken bezig, de definitieve selecties van de renners, hun vormpeil en hun verschillende doelstellingen. Zo zal een Popovych weinig punten scoren omdat hij volledig in dienst van Evans moet rijden.  Ricco en Piepoli daarentegen zullen zonder de dwangbuis van ploegafspraken zonder schroom hun eigen gang kunnen gaan.

Ik doe dit al een paar jaren, en verwacht ook niet dit jaar iets te winnen, maar het is leuk en het geeft een extra dimensie aan het hele toerdefrans-gebeuren. Renners van wie ik iets spectaculairs verwacht zijn Kreuziger, Ricco, Fothen, de jonge Andy Schleck en vooral de rus Yoeri Trofimov. Wie de tour wint ? Meer dan wschl. Evans, tenzij Valverde zichzelf weer overtreft in de tijdritten. Ook in Tsjechië zal ik via Eurosport niets moeten missen. Dus vanaf morgen zit ik dagelijks 2 à 3 uur voor tv, genietend van de spanning, de prachtige beelden en de gezapige stem van Michel Wuyts.

 

Of er nog gelopen wordt ? Ja, toch wel, tot 3 keer toe per week, tussen de 5 en de 10 km. De motivatie voor een volgende marathon ebt stilaan weg. En op de koop toe moet je geen geneeskunde gestudeerd hebben om te beseffen dat het niet gezond kan zijn voor je lichaam. Nu, we zien wel, als de winter eraan komt, ik kijk immers steeds vooruit, komt de zin om uren lang alleen in het donker te lopen misschien terug … Vive, vive la France !

 

16:38 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-06-08

ode aan tom compernolle

Bij de dood van deze atleet, die ik alleen van naam en van ziens kende, kwam spontaan dit gedicht in me op. Ook gaan mijn gedachten naar zijn zoontje van 7. Ik was 6 toen eenzelfde afscheid mijn pad kruiste, en, avant-la-lettre, ook mijn ouders waren toen al "gescheiden van tafel en bed" zoals dat toen heette. Vooral het Noodlot fascineert mij...

...Een dorpsgenoot besloot enkele maanden geleden om gezondheidsredenen met de fiets naar het werk te rijden en vond een paar weken weken later de dood op de Haachtsesteenweg.  Een atleet gaat naar het leger om "inkomen en sport" beter te kunnen combineren,... een tuinman vlucht naar Ispahaan om de dood te  ontlopen, ... Herlees desnoods een paar keer de laatste vier regels ! ... Ziehier mijn bescheiden bijdrage aan de sterkte die de naasten wordt toegewenst.

Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: " Heer, Heer, één ogenblik!


Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot ,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.


Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!"-

Van middag ( lang reeds was hij heengespoed)
heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

" Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
" Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: " Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N.van Eyck.

20:54 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-08

HET BLOED KRUIPT ...

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, iemands aard verloochent zich ook onder  de ongunstigste omstandigheden niet. ’t Is te zeggen: het kriebelt niet alleen in mijn benen, maar ook in mijn schrijfvingers…

 

Of ik dan een wispelturig iemand ben? Het heeft er alle schijn van, en toch weet alleen ik dat het niet zo is. Het is enerzijds mijn drang naar perfectie ( wat ik schrijf moet goed zijn, authentiek, leesbaar en herkenbaar ) en anderzijds mijn drang naar uitersten, zoals ik al vroeger schreef, Eros en Thanatos, creatiedrang en tegelijk de drang om dat dan na verloop van tijd te vernietigen, (zo had ik vorige week werkelijk zin om mijn blog definitief van het net te halen), drang naar Leven en fascinatie voor de Dood, vandaag het voornemen om me voor te bereiden voor een 2de marathon, en morgen alle goede voornemens verdrinken in een  onwaarschijnlijke hoeveelheid alcohol.

Of ik een zwakke persoonlijkheid ben? Misschien heeft het ook daar de schijn van, maar ik weet beter. Misschien is het herkennen dat de mens per definitie dualistisch, tweeslachtig is een teken van een diepere persoonlijkheid, yin en yang, actief en passief, zwart en wit, warm en koud, droef en blij,…

 

Momenteel lees ik voor de tweede keer in mijn leven Het Proces van Franz Kafka (1883-1924) Tijdens zijn leven verschenen enkele kleinere werken, na zijn dood gaf Max Brod zijn volledig oeuvre uit, tegen de wil in van Kafka die wou dat zijn manuscripten na zijn dood verbrand werden. Van uitersten gesproken ! Het hoofdpersonage Jozef K. wordt op een dag gearresteerd, hij weet niet waarom, niemand trouwens, maar hij mag vrij blijven rondlopen, gaandeweg wordt zijn leven volledig bepaald door dit proces … existentiële onzekerheid ten top, en daarom spreekt het mij nog steeds aan. In juli vertrekt ons gezin naar Tsjechië, dus ga ik beslist een paar woonplaatsen en het graf van Kafka opzoeken in Praag.

 

Verlangen is nog zo iets  menselijks dat ons hele westerse wezen bepaald. Hazes met zijn eenvoudig, kinderlijke teksten zingt ergens “zolang we dromen van ’t geluk dat ergens op ons wacht …” Ons hele leven verlangen we naar vanalles, een marathon lopen, een 50-km lopen, de Dodentocht uitstappen, naar Compostella gaan, kinderen kopen, een huis kopen. Al van kindsbeen leren we het onszelf, verlangen om van de crèche naar het eerste kleuterklasje te gaan, of naar het eerste leerjaar, of 16 worden en met een scooter mogen rijden, verlangen naar 18 en “meerderjarig”  zijn, … Altijd kijken we uit naar dingen die voor ons liggen, ons westers economisch denken vervat het in “stilstaan is achteruitgaan.” Toegegeven, het vooruitkijken doet elke dag onze motor draaien, dwingt ons ertoe om ’s morgens op te staan, maar het niet bereiken van sommige doelen is vaak ook de oorzaak van ons ongelukkig zijn, alsof het niet kunnen  bereiken van een marathon-lopen rechtvaardigt dat ik me ongelukkig voel, dat het niet kunnen realiseren van een Compostella-voettocht ( reken maar drie of vier maanden onderweg zijn ) een reden mag zijn om niet ten volle van het leven te genieten.

 

Ik wil altijd onderweg zijn, onderweg tijdens het lopen, onderweg naar morgen, onderweg naar een leven-zonder-te-moeten-werken, onderweg naar een gelukkig bestaan, en elke dag mezelf dwingen te beseffen dat onderweg zijn belangrijker is dan aan te komen …dat onderweg zijn de reden van mijn bestaan is …

 

Afgelopen zondag, woensdag en vrijdag telkens een 40 tal minuten gelopen, mijn vrouwtje heeft zelfs 3 keer meegelopen. Zou de microbe haar toch te pakken krijgen ?

 

Boonen, dikke dommerik, hij heeft het niet goed aangepakt, na flink wat zuipen en lijntjes snuiven had hij zich met zijn Lamborghini niet moeten laten klissen op de ring rond Mol, neen, stevig tegen een boom aanknallen en erin blijven, dat was het juiste scenario… kranten zouden vol lof gestaan hebben over de jonge wielergod, de Scheldeprijs zou de Tom Boonen-prijs gedoopt worden, etcetera,…

10:37 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-06-08

AANGEKONDIGD EINDE

Het sluipt langzaam binnen in je hoofd, en voor je beseft dat het is binnengeslopen heeft het zich al als een tumortje vastgenesteld op je hypofyse … aanvankelijk sta je nog weigerachtig tegenover de beslissing die zich langzaam ontwikkelt, maar als het dan zover is, lijkt het de meest evidente zaak van de wereld : stoppen met deze blog, of toch voor een paar maanden alleszins.

Wat begon met een spelletje om mezelf druk op te leggen om door te gaan met de voorbereiding op een marathon, ging al snel over naar een verslaving, het streelde ook zo lekker het ego, kijken hoe vaak mijn blog aangeklikt was, en benieuwd naar de reactie van sommige lezers. Ik heb ook maanden in een euforische toestand geleefd, het was een zo-niet-alles-dan-toch-veel verslindende bezigheid, uren heb ik gelopen ter voorbereiding, en uren heb ik teksten voor me uit lopen spreken tijdens het hardlopen, gaandeweg legde ik mijn zieleroerselen bloot in deze blog… ik twijfel er niet aan dat u mijn berichten als zeer open en eerlijk ervaren hebt …

 

Ik zal blijven lopen, en de kans dat ik in het najaar mijn 2de in  Eindhoven loop zit er nog steeds dik in, ondanks het after-marathon-dipje dat ik momenteel beleef. En waar ik deelneem langs gods wegen, zal het in het enige, echte webloglopers-shirt zijn … misschien meld ik me weer begin augustus als ik misschien aan een ultiem 10-weken-schema begin voor Eindhoven… en ik kom nog wel eens piepen op jullie blogs….

  

Groetjes, en bedankt voor het delen van gedachten de afgelopen zes maanden…

09:39 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende