10-12-07

brusselmans is een loser

Beseffende dat ik massa’s ten onrechte opgeslagen calorieën verbrandde, genoot ik van de krachtinspanningen die ik leverde tijdens het klaarmaken van het jaarlijkse “groot vuil”. Een schamel bed, een verroeste Zibro Camin ( die ons warmte verschief - Onv. Verl. Tijd van verschaffen - in de badkamer van ons eerste huisje in Zaventem, anno 1989 ), stukken hout en planken, al dan niet bewoond door houtworm, kaduuk gereden kinderfietsen, een kermispluchen beer, een versleten zetel van mijn schoonzuster, en de volledige verzamelde werken van Herman Brusselmans maakten hun opwachting op de stoeprand. Om de mensen van de gemeentelijke ophaaldienst te amuseren had ik alles reeds vroeg, minstens 24 u op voorhand, buiten gezet in de gietende regen, zodat ze zich lang zouden herinneren door onze straat te zijn gereden.Op de achtergrond schol ( van schallen ) weemoedige fado-muziek. Ik wou dat deze vrije dag, terwijl meer dan de helft van de Belgische bevolking aan het werk was of op school zat, 76 uren zou duren. Hoe meer rotzooi ik buitenzette, hoe meer plaats er vrij kwam in mijn hoofd. Mijn opruimings- en weggooidrang was evenredig groot aan mijn obsessie voor mijn gewicht. Ik wou alles structureren, noteren, classificeren, met een gelijktijdig verlangen naar minimalisme. Vandaar dat ik Brusselmans boeken op het groot vuil zette. Man, wat een loser!En een leugenaar. Ik had toevallig het geluk Ann van Elsen gisterenavond te ontmoeten toen ik met onze cocker spaniel, Robke, een ommetje ging maken. Ik had haar meteen herkend, en feliciteerde haar dan ook nu ze had besloten haar blote foef te gaan showen voor de Playboy. Omdat mijn verlangen naar de waarheid onweerstaanbaar was, vroeg ik haar op de vrouw af of al die wilde verhalen die Brusselmans over hun ontmoetingen de wereld had ingestuurd, op waargebeurde feiten steunden. “Ach,” zuchtte ze “zwijg stil, zo’n losers als die Brusselmans maken ze niet meer.” En dat ze hem maar een paar keer vluchtig had ontmoet, toen hij handtekeningen van bekende voetballers liep te verzamelen. Ik knikte beleefd goeienavond en liep verder met Robke, die bijna tegen haar been had gepist. Ik had verder geen zin om haar te vragen of het nu echt nodig was om voor die fotoshoot naar Namibië te reizen. Het kon me eigenlijk niet schelen. Mijn part liep ze drie dagen in haar bloot gat van Windhoek tot in de Kalahariwoestijn, en terug, met een hele meute fotografen achter haar aan.Inmiddels is het maandagmiddag en heb ik besloten mijn blog uitsluitend uit tekst te laten bestaan. In deze tijd lijkt het alsof het leven uit foto’s bestaat. Alsof plaatjes schieten de vergankelijkheid mildert. Ach, lopen is leven.

12:59 Gepost door marc devloo in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: brusselmans, ann van elsen |  Facebook |

maandag 10 december, beetje boos op mezelf

Eerst het positieve; gisterenmorgen 21 km gelopen met mijn schoonbroer David Blancke in een rustig tempo (130-135 hf ) in 2u en 36 minuten. De laatste kilometers tegen de wind in waren zwaar en vooral een mentale beproeving. De week uiteindelijk afgesloten met 53 km.Toen we thuiskwamen overviel mij een niet te stillen honger, 2 appelsienen, veel water, volkorenbrood met kaas, 1 glas fristi, 1 banaan en 2 koffie. ’s Middags ging het door met lamsbout ( >300kcal / 100 gr ), gratin dauphinois ( > 400 kcal / 100 gr ), gelukkig ook princessebonen, twee glazen rode wijn, ’s middags bij de koffie 3 rijsttaartjes van elk 120 gr ( samen 900 kcal !! ), ’s avonds op café tijdens de dwaze match St Truiden-Anderlecht 3 glazen kriek en een kommetje nootjes. Mijn tellerke gaf 2770 kcal aan. Te veel, te gulzig. Daarmee zijn we bij het negatieve aanbeland : ochtendgewicht 76,6 kg. Erg? Ja, 1600 gram erbij ondanks 21 zware trainingskilometers. Onoverkoombaar ? Nee, ik weet dat dit nog zal gebeuren in de toekomst en dat het een “erreur de parcours” is, niets meer, niets minder. Het was een samengaan van 3 foutjes, teveel alcohol, te vet middagmaal, en te grote snoepdrang met de rijsttaaartjes. Ik bekijk de dingen positief, ik weeg nog steeds netto 2,5 kg minder dan de 79,1 kg waarmee ik dit verhaal ben begonnen. (1,97 % minder )Keuzes maken en er mij aan houden ! Deze week slechts 2 korte langzame duurlopen van max. 30 minuten, om zondag tijdens de kampenhoutse eindejaarsjogging er stevig tegen aan te gaan tegen 160 harstlagen per minuut. In januari plan ik met schoonbroer David een duurloop van Kampenhout naar (schoon-)zus Véronique in Booischot, goed voor ruim 25 km.En de voeding ? Veel fruit, groenten, vis, aardappelen, volkorenbrood. Geen varkensvlees ( mijn schoonfamile, en mijn werkgever zullen het graag horen, hi,hi, beide charcuterieproducenten ), alleen zuivere dingen op mijn bord ! 19 weken scheiden mij van de marathon. Op basis van de moeite die het gisteren kostte om 21 km te lopen, en wetende dat dit nog maar de helft is van de te lopen afstand, besef ik dat het zwaar wordt. Uitlopen wordt het doel, onder de 5 uur zou prachtig zijn, wat voor sommige mensen ( die aan wal staan, ja, die ) een belachelijke trage tijd is. So what ! Mijn rug op !

07:57 Gepost door marc devloo in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-12-07

zondag 9 december

Exact 24 uur geleden woog ik 1000 gr meer dan nu. Nochtans zaten er gisteren ondermeer 3 gekookte eitjes in mijn ontbijt, 1 stuk rundsworst en 300 gr zelfgemaakte wortelstoemp (met evenveel aardappelen als wortelen) in mijn middagmaal en 2 glazen Carlsberg in mijn vooravondprogramma. En toch kom ik op 75,1 kg. Ongelooflijk, ik vermoed dat het tien jaar geleden is dat ik ooit zo licht was, de “draaglijke lichtheid van het bestaan”.( Op mijn huwelijksdag woog ik 64 kg, een BMI avant la lettre van 21,63 )Toegegeven, ik heb niet stilgezeten; huishoudelijke taken, ’s middags rondslenteren in Leuven (mensen, wat een drukte, in de Fnac kon je over de koppen de trap oplopen, iedereen op zoek naar kerstgeschenken ? – ik heb met mijn oudste kinderen afgesproken dat we geen originele cado’s meer proberen te zoeken, die belanden vaak in een kast in de berging en zijn weggesmeten geld, neen alleen nog practische dingen, dus voor de oudste twee een paar pay-and-go-kaarten, voor mezelf een leuke fado-cd, en voor mijn vrouw die begeerde kast voor de buro/speelkamer – (waar je ook gaat zitten om te werken, de jongste twee volgen je, vandaar de combinatie buro-speelkamer) … Ik had dus niet stilgezeten. Onze hond verwondert zich erover aan wie of wat hij het te danken heeft dat hij vaker als vroeger op een blokje om wordt getrakteerd ’s avonds, en het zijn flinke blokjes op “den buiten”, exact 1600 meter, one magnificent Mile.Eigenlijk mis ik ze niet echt, mijn culinaire vrienden van vroeger, de glazen (beter, de fles) rode wijn, de heerlijke bruine trappisten, de goudgebakken croque-monsieurs met ketchup, de bruine namaak Magnums ( met nootjes ) van de Aldi ( 3 stuks voor 89 cent, en ja ik kon er sommige dagen makkelijk 3 op), de stukjes crispy bacon die we op het werk produceren, de hamburgers, … Vanwaar die radicale ommezwaai ? Fundamentele angst om vroeg te sterven zeker, vader 52, één van mijn oudere broers net geen 46, schoonvader 63. Ik kom stilaan in de buurt van deze cijfers, over twee jaar zal ik de leeftijd bereiken die mijn broer voor eeuwig blijft, 46.Onze levenshouding van vandaag bepaalt onze gezondheid van morgen. De hele wereld kampt met eetproblemen, het noorden met te veel, het zuiden met te weinig. ( Toen de Sint vorige week een vluchtelingenkamp bezocht in Daifur vroeg hij aan de kampoverste waarom de kindertjes zo mager waren. Ze eten niet goed, antwoordde hij, waarop de Sint de wenkbrauwen fronste en zei “ dan krijgen ze geen cadeautjes.” )Natuurlijk moet er ook gelopen worden, afgelopen week maandag 8, woensdag11 en vrijdag 13 km. Telkens aan een hartslag van 130 (in mijn geval is dat 72% van maximale ). En om 7uur a.m. vertrek ik met mijn schoobroerke voor een tochtje van 20 km.

06:29 Gepost door marc devloo in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-12-07

en we blijven zakken

Deze ochtend lag ik om 3u30 al wakker, ik had gehoopt dat het later was zodat ik me reeds kon gaan wegen. Uiteindelijk toch weer in slaap gevallen tot 5u15, mijn biologische opstaan-uur. En ja, het wonder had zich ook vandaag, of liever deze nacht, weer voltrokken, voor de zoveelste maal was mijn gewicht opnieuw gezakt, 76,1 kg. Hiermee zakt mijn BMI tot 25,72. Heb mijn tweede koffie al op inmiddels, wat betekent dat mijn calorieënteller reeds op 80 staat. Gisterenavond heb ik nog 13 km gelopen in een traag ritme, van het Lemmeken naar Nederokkerzeel, door Kampenhout naar de Kampelaar, en zo langs de kerk van Berg weer huiswaarts. Mijn avondmaal bestond uit 200 gr magere yoghurt, vermengd met 30 gr corn flakes, een versneden banaan en een versnipperde appel, dit leverde 384 kcal op als afsluiter. Ik ben benieuwd of iemand deze blog zal komen bezoeken. Zal ik erin slagen gewicht te blijven verliezen? Zal ik er in slagen de marathon van antwerpen te lopen op 20 april 2008 ? U kan het hier lezen en volgen de komende dagen en weken. Ik heb met mijn gezinsleden afgesproken dat ik over hen niet praat, tenzij ze zelf vragende partij worden om een bericht de werled in te sturen. Tot slot, me even voorstellen voor wie me niet kent, ik word weldra 44, mijn vrouw enkele jaren jonger, en we hebben 4 kinderen, ja van ons beiden, home-made dus, een jongen van weldra 16, een meisje van 14, een jongen van 7 en een hekkensluitend meisje van weldra 5.

07:01 Gepost door marc devloo in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

eindelijk een paar kilo's afgevallen

Donderdag, 6 december 2007 Sinterklaasdag.Het meest heuglijke nieuws, sinds een tiendal dagen, slaag ik er wonderwel in sterk gewicht te verliezen, nu sterk, van 79,1 kg naar 76,5 kg. En het leuke eraan is dat het vrij eenvoudig gaat, ik heb zelfs de indruk dat ik evenveel eet als vroeger, alleen andere dingen. Meer groenten, meer fruit, en met kennis van zaken, een calorieënteller op internet en een klein digitaal weegschaaltje in de keuken. Ik tel letterlijk de calorieeën die ik opneem, en hou ze bij in een voedingsboekje in excel. Dit hoeft niet heel mijn leven verder te gebeuren, maar zolang tot ik weer als vanzelfsprekend gezond begin te eten. Ik kijk er ’s morgens naar uit, om na mijn ochtendplasje ( en indien mogelijk een ochtendkakske ) op mijn nieuwe digitale weegschaal te gaan staan, die tot op 100 gr nauwkeurig weegt. De vorige weegschaal rondde af op 200 gram, en dat was niet precies genoeg om me te motiveren om ervoor te gaan. Een paar uren later zoek ik bevestiging op de grote industriële weegplaat op het werk, met kleren aan uiteraard. Waar die vroeger 83,5 ( ooit zelfs 84 ) aanduidde, was dit vandaag een fiere 80,5 en morgen vermoedelijk een dappere 80, om vanaf volgende week apetrots met een 7 te beginnen. Ik ben er vrij zeker van dat ik het zal volhouden, net zoals de laatste keer dat ik me had voorgenomen te stoppen met roken. Van de ene op de andere dag, boem, pats, zonder zeuren of bleiten, schluss damit, fini c’est fini, afgelopen. Natuurlijk is de drijfveer die marathon die ik zo graag zou willen lopen. Een droom die in vervulling gaat. En het gevoel dit te kunnen realiseren wordt alsmaar sterker. Uit het verleden dien ik lessen te trekken. Geen te snelle eindejaarsjogging van kampenhout, maar me strikt houden niet boven de 160 hartslagen per minuut te gaan. Dit is voor de lol, enkel in functie van dat ene fabuleuze moment in april 2008. Ook al de andere wedstrijden staan in het teken van die ene marathon. Liever een paar trage 20kilometers lopen, dan die te snelle 10,000 meter-straatlopen.Heb me ook voorgenomen het volgende ouderschapsverlof meteen aan te vragen zodat het kan aansluiten met de huidige periode. Op die manier blijf ik van het leven genieten tot minstens oktober 2009

06:36 Gepost door marc devloo in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |