13-12-07

De vliegeraar van Kabul

Om 5u30, toen de wekker me met een dreun naar het rijk van de levenden terugbracht, was ik blij te mogen opstaan, ik kon me immers opnieuw wegen. Bingo, gewicht gelijk gebleven, 75,2 kg, ondanks een teveel aan middagmalige vol-au-vent met vokorenrijst, maar dankzij een korte avondlijke duurloop van 40 minuten (average hartslag 143). Om vrouw en kinderen te behoeden voor een vroegtijdig ontwaken zocht ik snel kleren en schoenen bij elkaar en sloop in het ochtendlijke duister naar de badkamer. Na een korte warme douche ging ik aangekleed maar barrevoets in het licht van een schemerlamp in de mezzanine voorzichtig de trap af naar de keuken om de waterkoker, in het vooruitzicht van een caloriearm, maar koolhydraatrijk ontbijt, alvast aan te zetten. Gelijktijdig met het aanvoelen van iets zachts en donzigs onder mijn rechtervoet herkende mijn neus de indringende geur ervan: ik stond in de stront. In plaats van drie dagen geleden eens flink tegen Ann van Elsens been te pissen ( zie verhaal infra “Brusselmans is een loser”) had de hond zowaar op onze eigen keukenvloer gescheten. Meteen begreep ik ook waarom Robke mij deze ochtend niet aan de trap had verwelkomd. Hij was met schuldige blik in de gang blijven liggen en vreesde voor een klap tegen zijn kop. Ik besefte snel dat de fout bij mij lag, in plaats van gisterenavond te zitten bloggen had ik beter Rob uitgelaten voor een ommetje van 1600 meter. Shit happens !“De vliegeraar van Kabul” van Khaled Hosseini ligt klaar om teruggebracht te worden naar de bieb van Vilvoorde. Leesboeken koop ik al jaren niet meer. De kans dat je dezelfde roman ooit nog een tweede keer leest is bijna nihil. Het overkwam me slechts één keer, met een intermedium van 20 jaren, met De Blikken Trommel van Günter Grass ( ja, die duitse film van dat jongetje met zijn trommeltje die zich van de trap gooit om niet meer te moeten groeien, als protest tegen het nazi-Duitsland, en die tijdens het trommelen schreeuwend glas doet springen). Terwijl je leest, kun je werkelijk niets anders doen, tenzij in slaap vallen. Cd’s koop ik des te meer, tijdens het beluisteren ervan kun je afwassen, aardappelen schillen, korteletten bakken, je blog aanpassen, mijmeren over het verleden, dromen van een marathon-toekomst, lachen, huilen,… Als ik een nieuwe cd gekocht heb, zoals vorige week FADO, Matar Saudades ( dubbel cd, fnac, minder dan 20 euro ), kan ik hem zo vaak beluisteren tot ik intuïtief bij het einde van het ene liedje het volgende liedje neuriënd kan aanheffen vooraleer het begint.Maar De Vliegeraar kan ik iedereen aanbevelen, in één ruk uit te lezen tussen Kerst en Nieuw. Wedden dat de film die volgend voorjaar in Europa uitkomt een kaskraker wordt ?

16:38 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dank voor de reactie En natuurlijk veel succes gewenst met je geestelijke en lichamelijke gezondheid. Niets zo belangrijk dan dat: ik kan zaterdag weeral naar de begrafenis van iemand die veel te vroeg is vertrokken.

Gepost door: steven | 13-12-07

dat is wel shit ....

Gepost door: wim | 13-12-07

De commentaren zijn gesloten.