15-12-07

WAT BEN IK TOCH EEN ETTER

Je hebt ze soms, per definitie steeds te onpas, nooit te pas: van die dagen dat je baalt ( van jezelf ) als een stekker. Vrijdagavond was er zo eentje. Het begint met een moeilijk te begrijpen ont-steking, en gaat verder als een kankerend gezwel in je binnenste. In plaats van begripvol te zijn tegen je dierbaren doe je net het tegenovergestelde, alsof de duivel in je lijf heeft postgevat. Je snauwt het jongste kind (nr 4)  af omdat ze staat te snotteren omdat ze haar balletpakje niet deftig kan aantrekken, je blaft tegen nr 3 omdat hij al 10 minuten, ook al snotterend, tevergeefs op zoek is naar zijn tweede scheenbeschermer ( zeg nooit meer scheenlap, want dat is een leren lap voor de scheen van een paard (nietwaar, Katrien) ), je kaffert nr2 uit omdat ze reeds uuuuuren thuis is van het internaat en nog steeds haar vuile was niet uitgepakt heeft, en je hebt zin om nr 1 ook zijn vet te geven, omdat hij al uuuuren aan de computer zit, maar bij de laatste houd je je wijselijk een beetje in, want hij wordt weldra 16 en heeft zijn antwoorden klaar.  En bovenal zie je je vrouwtje als oorzaak van al deze ellende, want net op dit ogenblik verlaat ze het huis om de nodige boodschappen te doen voor het verjaardagsfeestje van morgen van nr 4 die 5 wordt.Een herstelloopje (what’s in a name !) met mijn gelegendheidsloper Dirk van 34 minuten aan avg 124 was heerlijk, maar kon niet de ultieme rust in mijn hoofd terugbrengen. Van pure miserie en om erger te voorkomen kroop ik om 19 uur in bed, hoofd diep onder de lakens, mezelf hatend en verwijtend dat ik onredelijk was en het gevoel niet kon keren. Tot slot probeerde ik het hoofd leeg te maken door  me op de ademhaling te concentreren, en kijk om 3 uur vannacht werd ik wakker, klaarwakker shit, maar niet verwonderlijk na 8 uren slaap.Ik vraag me op dit ogenblik af of het echt nodig is deze huishoudelijke taferelen aan jullie bekend te maken. Maar het gezegde  “aan jezelf herken je de andere” indachtig, schrijf ik  iets neer (en van me af) waarin menig lezer zich zelf zal herkennen. Of  je lastige kinderen, je moeilijke werkgever, je ongeduldige karakter of je weet-echt-niet-wat de oorzaak is, soms is de sneeuwbal van je negatieve gedachten zo sterk dat je maar best eventjes van het toneel verdwijnt en in je bed kruipt. En de volgende dag probeer je de dingen positief te bekijken, je bent uit de veren om 3 uur ’s nacht en je bent de Here dankbaar dat je leeft, een hele lange dag voor je hebt, maar 75 kg rond weegt, vandaag je jongste spruit 5 wordt, en je morgen de muur van 12 km / uur zult doorbreken op de Eindejaarsjogging van Kampenhout, en, nog steeds de Here dankbaar dat je inmiddels het geluk hebt gekend tijdens het schrijven van dit blogje een volledig uur met de koptelefoon te hebben kunnen genieten van de verrukkelijke stem van de jonge fadista  (staat niet in van Dale, iemand die fado zingt) Katia Guerreiro.

04:23 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ja... Zo'n borrelend gevoel in je binnenste als in een champagnefles die wil ontkurkt worden... ik ken dat gevoel. Terwijl je snauwt weet je van jezelf dat het niet aan de ander ligt, en toch ga je door... hoogst vervelend is dat!

Gepost door: Caroline | 15-12-07

De commentaren zijn gesloten.