30-12-07

E I N D E J A A R S C O R R I D A LEUVEN

De start langs de Bondgenotenlaan verliep verschrikkelijk traag, eerste km in bijna 6 minuten !  Gaandeweg, en zeker bergop langs de Naamsesteenweg begonnen er gaten te vallen in het lange lint joggers. Mijn loopmaatje Dirk heeft mij de eerste 4 à 5 km geloodsd.

Eerste ronde van 4 km afgelegd in 20m30sec. (5m07 per km ) Aan dit tempo wist ik dat ik de limiet van 1 uur niet zou halen. Toen zag ik een madammeke passeren die er minstens even oud uitzag als ik, en dat kon ik moeilijk laten gebeuren. Dus ik mijn moteurke aan haar gehangen en werkelijk in haar zog ( tegen de wind in op de Bondgenotenlaan) meegelopen tot pakweg 6de of  7de km. Ik voelde dat het evenwel sneller moest, dus mijn moteurke aan een jonger model gehangen en zo tweede ronde afgelegd in 40m09 (km 4 tot 8 gemiddeld 4m55s )

Toen wist ik dat het goed zat, voor de laatste maal de Bondgenotenlaan op. Met een mij onbekende man, nr 3993, met een lichte Piet Huysentruit-look, had ik afgesproken of we beurtelings kopwerk zouden doen. Dit liep perfect tot … hij moest afhaken…om zijn veters te knopen.

Hij is me achteraf kunnen bijbenen en samen hebben we het laatste eind bergaf gespurt. Was wel even pijnlijk aan de knieën om met een grotere foulé te versnellen. Maar toen zagen we het tijdsbord voorbij de 58 minuten tikken en wisten we dat we allebei binnen de 60 minuten de eindmeet zouden halen. Binnen op 59m30 !! Laatste 4 km gemiddeld aan 4m50. Mooi ingedeeld, al zeg ik het zelf.

Dus Wim, jij hebt de eer om als eerste 10 euro te storten op mijn rekening. Elke storting wordt met naam en bedrag vermeld in de rechterkolom van deze pagina.

Na de meet was het weer ellendig lang aanschuiven om aan een bekertje water te geraken. Waar we vorig jaar nog twee flessen wijn krijgen, was dit nu herleid naar een simpele fles. En toen we nog eens 5 minuten hadden aangeschoven aan de Aquarius-stand zei die man plots doodleuk dat alles op was. Klotencompany Coca Cola !! Verschrikkelijke slechte reclame.

Ik was 625ste  op 1273 deelnemers op de 12 km. Er moesten nog meer dan 600 deelnemers aankomen !  Kunnen die uilskuikens niet even tellen hoeveel blikjes er dan nodig zouden zijn? Echt zwakke sponsor!

Gelukkig was er een tent waar ik met mijn loopmaatje Dirk nog gezellig met de ene en de andere heb staan kletsen, en mijn reputatie alle eer aandoend heb ik drie lekkere donkere Leffe’s genuttigd. Sport moet leuk blijven, en de après-run blijft een essentieel onderdeel van een wedstrijd, net als een warming-up of een cooling-down. Het jaar in schoonheid afsluiten geeft een zalig gevoel. En de (wees)kinderen van Kigali zullen er wel bij varen.

Deze ochtend 74,5 kg ( nieuw record van de laatste 15 jaren !), komt overeen met BMI van 25,18. En zelfs gisteren twee pitta’s na elkaar durven eten.

Voor het volgende jaar wens ik me zeer weinig toe, enkel gespaard blijven van ziektes, en dat mijn vrouw en kinderen ook gezond mogen blijven. Al de rest is eigenlijk bijkomstig. En de kracht om elke dag weer zinvol door te brengen, of toch minstens 2 van de 7 dagen, ttz de zaterdag en de zondag. J

En nu terug naar Leuven om pizza te eten met de oudste die vandaag 16 werd. Smakelijk !

19:09 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-12-07

K L O T E N S O E P

Ik ben al de hele week maar nen halve met mijn verstopte snotneus, en daardoor ook iets zwijgzamer op mijn blog, wat mijn collega Fernand was opgevallen. Ook Wim merkte op dat ik kort van stof was. Welnu, om hen en u allen te plezieren iets uit de reservekast.

Drie mannen zitten ’s avonds samen, terwijl hun vrouwen zijn gaan winkelen. Het verhaal gaat als volgt verder:

En ondertussen beginnen de mannen over iets waar ze moeilijk kunnen over spreken als hun vrouwen er bij zijn: over hun kloten(…)Welnu, zegt hij, ondertussen heb ik een lijst aangelegd met uitdrukkingen waar het woord kloten in gebruikt wordt… en hij rammelt die lijst af op een manier dat ge er de kloten van begrijpt, iemand een kloot aftrekken, met iemands kloten spelen, doodgewoon iemand kloten, ’ge kunt mijn kloten kussen’, ‘ieder eerlijk man heeft 2 kloten’, er uw kloten aan vagen, een schop in of tegen of onder uw kloten krijgen –en tolfpoets onderbreekt hem met te zeggen:  zolang het onder uw kloten is voelt ge er niets van – geen broek aan uw kloten hebben, en haar variant met de kloten door uw broek lopen…IETS in de kloten hebben, wat betekent er een voorgevoel van hebben…en HET in de kloten hebben, wat betekent: het in de mouw hebben of een heimelijke zijn… zo kloot men frederik, de hond zijn kloten, of de kloten van gerard en van de paus van rome, de kloten uithangen of er uw goesting van hebben, een stuk in uw kloten hebben of strontzat zijn, ergens met uw kloten afvallen, een viezekloot, een kloterij van belang en er de kloten van begrijpen.

Plots komen de vrouwen terug binnen en verstomd het gesprek tussen de heren, “zegt het ontspoorde natuurkind Maria: wat is er, dat ge ons zit aan te gapen gelijk een hoop stommekloten?”

 

Prachtig stukje literatuur van Louis Paul Boon uit De Kapellekensbaan, ergens in de jaren 40 neergeschreven. Mijn voorkeur gaat uit naar de uitdrukking, minachtend gezegd over een sullig iemand, “ ’t is nen echten Jan-mijn-kloten.” (un jean-mes-couilles)

 

Ondanks de kopvalling ga ik toch trachten de 12 km van Leuven binnen de 60 minuten te lopen. Blogger “Wim loopt” heeft immers 10 euro beloofd voor Kigali-project als ik hierin slaag. Dus vroeg bedje in vanavond en morgen veel rusten !  Slaapwel !

Deze morgen nog steeds 75,1 kg. Nog steeds geen lid van de min25BMI-club.

20:44 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

derde kerstdag

Derde kerstdag achter de rug.

Gisteren 5 km rustig gelopen, daarna gaan zwemmen met 3 van de 4 sloebers. Dorien moest een uurtje aquajogging afwerken ( in afwachting dat de achillespees volledig herstelt). Gisteren met haar naar kiné Leo Wouters in Deurne, amaai kan die masseren, zeg !

Veel snot in de neus, die meer en meer dichtslibt. Toch wil ik 2007 afsluiten met een 12km loop in Leuven, aan 12 km/uur en nagaan welke hartslag daarvoor nodig is!

En nu gaan werken voor de voorlaatste keer dit jaar.

06:20 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-12-07

OVER ALLES EN NOG WAT, NA KERSTMIS ...

Over alles en nog wat, inderdaad. Bvb, dat we gisterenavond in huiselijke kring, ik en mijn vrouw en de 4 kinderen, samen iets gegeten hebben, coquille St.Jacques, daarna sober gegourmet met kroketjes en groenten. Geen kerstbuche ofzo, maar gewoon op tijd allemaal in  bed. Vannacht moet de heilige Kerstgeest over ons huis neergedaald zijn, want toen ik deze morgen aankondigde te gaan lopen, zei mijn vrouw, die een grondige hekel aan lopen heeft, plots “ en als ik nu eens mee ging lopen.” Goed, zei ik, ik zal al een paar kilometer gaan lopen, en dan kom ik je oppikken. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn vrouw heeft uiteindelijk een 6 tal km gelopen in pakweg driekwartier, zonder enige voorbereiding. Dat belooft, als ze zich kan blijven motiveren. Waarvoor Kerst en christelijke inspiratie om met uw ventje eens mee te gaan lopen al niet goed kan zijn !

Over alles en nog wat. Bvb, dat ik verder nagedacht heb over wat mijn collega Raf me vorige zondag op de cross cup vertelde, dat ik mij moest laten sponseren voor mijn Antwerp-marathon voor het goede doel, en dat hij bereid was om 1 euro per km te geven, dus 42 euro, wat niet niks is ! Restte mij alleen nog een goed doel te vinden. Een paar jaren hebben wij actief meegesponsord voor Born in Africa, een initiatief van Georges de Smul ( de man achter loopevenementen en AZG in België) en diens in Zuid Afrika wonende dochter Isabelle om kinderen uit de krottenwijken van Plettenburg de kans te geven basisonderwijs te volgen.  Maar er zijn zeker nog grotere noden in Afrika. Dus kwam ik snel terecht bij het Kigali project van Roel Truyens. Zo, de stier bij de horens gevat en mijn blog gaan aanpassen. Nu moet je weten dat ik geen kei ben ( of misschien eerder, het geduld ontbreekt mij om te proberen en te mislukken, en opnieuw te proberen …) in knippen en plakken op de computer, maar ik ben er toch in geslaagd om mijn sponsoringsproject in beeld te brengen, ja beste lezer, kijk nog eens goed rechts van deze tekst, en herlees het nog eens. Ik verzamel voor Roel zoveel mogelijk euro’s, en indien ik na het starten de meet niet haal, betaal ik uit eigen zak nog eens 300 euro. Dat is wat men noemt de druk opvoeren.

Over alles en nog wat. Dat Kerstmis een commercieel gebeuren geworden is, en er weinig overblijft van soberheid en goedheid. In New York, waar mijn neefje woont, kon je de laatste dag voor Kerstavond 24 u op 24 shoppen in bepaalde ketens. Kan het decadenter ? Terwijl driekwart van de wereldbevolking amper voldoende te eten heeft !  En wij maar energie verspillen door honderden kerstlampjes rond ons huis te hangen ! In onze straat, de Lemmekensstraat, doen wij daar niet zo aan mee, maar in onze gebuur-straat, de Grootveldstraat, is dit elk jaareinde een ongeziene show per opbod, om ter meeste meters slingers rond je huis ( zeker als je een relatief grote gevel hebt, kun je subtiel onderstrepen dat je een grote voorgevel hebt ), of om ter meest verlichte trekdiertjes in je voortuin, je weet wel een contaminatie van een  ezel ( die naar de stal refereert )  en een soort eland, ( waarmee de kerstman zich in Lapland verplaatst.) Gelukkig zie ik af en toe een klein bescheiden slingertje of een paar bescheiden lampjes in een kale voortuin-boom, die verwijzen naar het  Licht  dat de geboorte van Jezus symboliseert. Niet dat ik gelovig ben , hoor, verre van, ook geen atheïst, eerder een agnosticus. Maar zo kwistig zijn met energie, of het getuigt van gewone domheid, of van …rijke domheid. Wonen ik en mijn buren hier sullig met onze zonnepanelen op ons dak !  Ik zal hier wel al een paar voordeuren kapotgetrapt hebben met mijn visie, maar wat mij het meeste angst inboezemt is dat de piloten, die boven onze hoofden, huizen en straten hun vliegtuigen veilig aan de grond proberen te krijgen, zich zouden vergissen van landingsbaan en zouden denken dat de Grootveldstraat in de vernieuwde, en voor de Kerstgelegenheid extra versierde, landingsbaan A 25 Oost herschapen werd. Kun je je inbeelden wat een kerstcatastrofe dit zou zijn, 44 jaar na de vorige vliegtuigcrash, op amper 300 meter van de plaats waar de boeing 707 in 1963 neerstortte?  Dat onze buren uit de Grootveldstraat daar niet bij stilstaan, kan er bij mij niet in !

Over alles en nog wat. Dat het gisteren een gewone werkdag was, en dat dat morgen ook het geval zal zijn. En dat wij allemaal, ik en jullie, lieve lezers, over 50 jaar ( goed, 70 jaar als er jongere bloggers hier komen lezen ) bijna allemaal van deze planeet zullen verdwenen zijn, en de volledige wereldpopulatie door andere wezens zal vervangen zijn. Als dat geen dooddoener is.

Alles en nog wat. Dat ik Herbert Steffny een e-mailtje gestuurd heb, om hem te zeggen dat hij mij zondag, zonder dat hij daar enige verdienste aan had, gelukkig gemaakt heeft.

En nog wat. Ben blij dat de Kerst zo goed als voorbij is.

Nog wat … rosé ?

“Wat ?“ Of je nog wat rosé wou, of liever een bruine Leffe ?

Kies maar, wat je het liefst kwijt wil.

Niet vergeten, rechts te kijken !

Links, als je in Engeland woont, of inmiddels dronken bent.

Al bij al, de Kerst goed overleefd, deze morgen 75,3 kg.

14:43 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-12-07

HERBERT STEFFNY

Na mijn 32 kilometer van zaterdag, opnieuw een hoogtepunt beleefd op zondag in Brussel. Als toerist liep ik wat rond op de cross cup in Brussel, toen mijn oog gefixeerd geraakte op een man met grijzende krullen en een fototoestel in de aanslag. Ik vond dat hij verdacht veel leek op de auteur van mijn lievelings-hardloop-handboek Herbert Steffny (vertaling in het nederlands Delta, …) Na enig treuzelen en op het risico af mij flink belachelijk te maken stapte ik op de man af, en vroeg hem aarzelend in het nederlands of hij Duits sprak. Hij zei rustig ja, en ik vroeg “Sind sie Deutscher?” en weerom zei hij ja op een manier alsof hij dacht,  hoe kun je dat nou zien dat ik duitser ben. Bij mijn volgende vraag “Heissen sie Herbert ?” lachte hij ja en ik zag dat hij de reden wist van mijn vragenstellerij, dat ik hem herkend had. “Herbert Steffny ?” voegde ik er voor alle zekerheid aan toe, en weerom die aimabele lach toen hij weerom ja zei.  “Wer sind Sie ?” vroeg hij op zijn beurt. En ik antwoordde dat ik een lezer van zijn boek was, en dat ik het een heel sterk boek vond, en op zijn schema’s de voorbereiding voor mijn allereerste marathon was gestart. Ik zag dat hij geflatteerd was, hij vroeg of het boek goed vertaald was, etc… Hij was zeer lovend over de manier waarop in België topwedstrijden en recreatieve stratenwedstrijden tegelijk georganiseerd werden, dat ze dit in Duitsland niet kenden, en dat hij in zijn vroegere jaren vaak van Trier (zijn woonplaats) naar Aarlon was  afgezakt om aan dergelijke crossen te kunnen deelnemen, en dat hij nog ooit aan de 10.000 meter op de Memorial had deelgenomen ( periode van Panetta, Gomez, …)

 

Ik was zeer verheugd om in levende lijve die persoon te ontmoeten wiens boek me overtuigd had dat ook ik de marathon kan lopen (oké, we zijn nog niet zo ver, maar het zit goed ).

 

Bent u benieuwd geworden wie Herbert Steffny is ? Google maar eens op zijn naam. En als je jezelf eens een goed lopersboek wil cadeau doen, moet je beslist zijn “Groot handboek lopen” aanschaffen, hij is zelf toploper geweest, (ooit 3de plaats in marathon New York ) en is bioloog van opleiding, dus een man van de praktijk én de theorie.

 

17:29 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-12-07

LANGS DE HAACHTSESTEENWEG ...

Ik had voor dit weekeinde een lange trage duurloop gepland, maar wist nog niet precies wanneer. Zaterdagmorgen kriebelde het echter reeds zo hard, en dan moest ik sporten natuurlijk. Om 6u50 bij min6  de deur uit. Plan A : ik loop van thuis naar de Haachtsesteenweg naar kilometerpaal 14  (= 2 km ) en loop dan  in de richting van Brussel tot aan kilometerpaal 4 (= nog eens 10 km) en dan rechtsomkeer naar huis. Dus pakweg 24 km, en de langste afstand die ik ooit onafgebroken zou hebben gelopen. So far , so good.

In het donker en met een extra attribuut, een voor mijn mijn gezicht geslagen sjaal tot onder de oogkassen, deels voor de kou, maar ook een beetje om  smoggy voor te zijn, verteerde ik de kilometers aan een super lage hartslag, 120. Ik verliet mijn dorp Berg, trok door Steenokkerzeel, Melsbroek, Machelen en Diegem. Na de put van Diegem, het dal waar de Haachtsesteenweg de Woluwelaan kruist, ging het flink omhoog langs de kantorenzone Dobbelenberg. De kilometerpalen, maar vooral de hectometer-plastic-paaltjes, waren licht ondergesneeuwd zodat ik de juiste afstand niet kon aflezen, maar door het tellen van de passen en het herkennen van de kilometeraanduidingen – dit zijn immers dikke 40 cm hoge betonblokken – wist ik continue waar ik me bevond t.o.v. mijn totaal geplande afstand.

Plots bleven de paaltjes weg, tja dat zal een gevolg zijn van de vernieuwingswerken die ze hier uitgevoerd hebben, dacht ik, en er zou nog wel een paaltje volgen straks. Maar de oude gevel van de Sabca-fabrieken voorbij was ik nog steeds geen paaltje tegengekomen. Een beetje ontredderd vatte ik plan B op; ik zou doorlopen tot het eertsvolgende paaltje vooraleer rechtsomkeer te maken, ook al deed ik dan misschien een paar hecto- of kilometer meer. Maar ik kon moeilijk leven met “misschien x of y kilometers gelopen vandaag” , “ongeveer die afstand” of  een uit de duim gezogen aantal kilometers, “baã maã mooget sjust zaain.” Ondertussen was ik Haren voorbij, en zat al op Schaarbeeks grondgebied, zag Belgische vlaggen tegen deuren en ramen hangen “ la Belgique… on y tient”, zag ongelooflijk maar waar in Schaarbeek een krant uit een brievenbus steken, en dan nog wel “De Tijd”, zag de eerste Turkse bakkers opengaan,  maar waar ik tevergeefs bleef naar uitkijken waren kilometeraanduidingen.  Onder dwang van mijn neurotisch verlangen om de exacte afstand te weten te komen restte mij niets anders dan plan C uit te voeren; doorlopen tot aan  huisnummer 1 of 2 van deze kaarsrechte Haachtsesteenweg, want daar wist ik dat de virtuele kilometerpaal nul moest staan. Na 2 uur lopen bereikte ik het einde ( of  beter het begin ) van de Steenweg ( en voor mij halverwege mijn traject ), en stond ik met een been in de Koningsstraat aan de Kruidtuin ( den Botanique ) op het grondgebied St Joost te Node. Ik had 16 kilometer afgelegd. Nu had ik 2 mogelijkheden, bellen naar mijn loopmaatje-schoonbroer in Anderlecht om te zien of die thuis was en mij met de wagen kon terugbrengen ( nog ongeveer 6 à 8 kilometer te lopen) of  mijn gat draaien en oostwaarts all the way back teruglopen en een dagtotaal en record  vestigen van maar liefst 32 kilometers !  Voor het laatste gekozen, het was het moeilijkste, het ging nog vrij vlot, en ik herinnerde mij gelezen te hebben dat voor sommige marathonvoorbereiders 32 of 34 km eigenlijk de langste afstand was die ze hadden gelopen voor ze daadwerkelijk aan hun marathon waren begonnen. Op mijn terugweg liep ik lichtjes tegen de wind in  maar met de zon in het aangezicht, en had hier en daar een moeilijk moment, vooral op ogenblikken dat ik me realiseerde dat het nog zo ver was naar huis. Dan maar overgeschakeld op de hier en nu concentratie, en kijk, het hielp, ik verplichtte me van te genieten van paaltje 8,6 km, en van paaltje 8,7 enzoverder, en dat ik zo van zelf weer zou utkomen bij paaltje 14, en dan was het blij verder lopen naar ons huisje. Op het einde kon ik me nog opladen om 154 hartslag te gaan. Na 3u57 min was ik thuis, moe maar zeer voldaan, average 129. Van de weeromstuit heb ik teveel gevreten en gedronken voor de rest van de dag, zodat ik deze morgen 76,7 kg woog. Vooral die drie porties Argentijnse steak met champignonsaus bij loopmaatje-schoonbroer  ’s avonds op een vervroegd kertsdiner waren er teveel aan, en ook die drie krieken  en 5 pistolets  ervoor op het kerstfeest van de voetbalploeg. De komende week 2 of 3 keer loslopen gedurende 30 minuten, en zondag Eindejaarscorrida in Leuven 12 km, en dan zit het jaar er op. Nog 17 weken scheiden mij van de marathon van Antwerpen.

08:51 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-12-07

uit frustratie ...

omdat mijn dochter Dorien weer geblesseerd is, ben ik zelf maar gaan lopen om tot rust te komen. Ze sukkelt eigenlijk al vanaf mei dan eens met dit en dan weer met dat lichaamsdeel, hiel, rug, scheenbeen, en nu achillespees. Bye bye mooie cross cup van Laken. Zal voor een ander jaartje zijn. De groei zal er voor iets tussen zitten zeker. Soit.

10,5 km in 66 minuten, gemiddelde hartslag 132 (73 % van max. ), weinig zweet, veel smog ! In 't weekend nog eens 20 km afhaspelen op mijn dooie alleentje, kwestie van mentaal weerstand op te bouwen voor wat komen moet. Het mooiste wat ik vandaag gezien heb zijn bevroren spinnewebben, prachtig ! Maar waar zijn die spinnen ondertussen gebleven ?

Vanochtend 75 kg droog aan de haak. Zal uit een ander vaatje moeten tappen om er nog eens een kilootje af te krijgen. BMI nog steeds 25,35. Er moet nog 1200 gram af om tot de wereld van de min 25 Bodymassindexers te behoren. En daar heb ik wel wat voor over.  In plaats van vanavond twee glazen wijn slechts een glaasje. Als dat geen karakter is ! 

 

18:29 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |