20-01-08

hoe ik stopte met roken

Ergens in de tweede helft van 1994 verneem ik van mijn schoonzus dat bij mijn broer Christian iets abnormaals werd vastgesteld in de keel. Mijn broer zou me later vertellen dat het eigenlijk de tandarts was die hem doorgestuurd had voor verder onderzoek.

 

Mijn vroegste herinneringen aan Christian. Mijn geheugen vermoedt dat het een zaterdagmiddag is, eind jaren ’60, maar heel zeker ben ik hier niet van. We wonen aan het Rad in Anderlecht, Minister Wautersplein nr 8. Ik zie een grote broer afscheid nemen van de andere broers en zussen, hij heeft groene kaki kleren aan en draagt een grote lange tas in dezelfde kleur om de schouder. Mijn geheugen van vele jaren later denkt dat dit het ogenblik is dat hij definitief ons huis verlaat en als enige van de  kinderen besloten had mee te gaan met vader die moeder verlaat. Echtscheiding avant la lettre,  7 kinderen, ik ben de jongste. In de hoek van de woonkamer hangt een klein peervormig zwart toestel, waarop een draaischijf met nummertjes  verschillende zenders in de anachronistische ether stuurt, dit heet radio-distributie, ik denk dat de brt-top 30 toen al bestond. Ik draai graag aan de knop van de radio-distributie, een soort draad-omroep die tegen een vaste vergoeding (sociaal tarief ?)de woonkamers binnenkomt; “Aan mijn darling, ver van hier, schrijf ik iedere dag een liefdesbrief …” Ik herinner mijn moeder niet op dit geheugenplaatje, ik denk dat Christian-milicien het goede moment afgewacht heeft om ervandoor te muizen…

 

Verder onderzoek wijst op larynx-kanker. Internet bestond nog niet, maar mijn schoolvriend Jan de Brouwer, bij wie ik informeel te rade ga, is net NKO geworden en is duidelijk, heel duidelijk, “heel dodelijke kanker, typisch bij rokers-drinkers.”  In eerste instantie wordt hij een paar keer geopereerd, er worden stukken weggesneden, vermoed ik.  De volgende maanden rijd ik op regelmatige basis met grote broer naar Jette voor chemo. Ik heb inmiddels besloten te stoppen met roken. Van meer dan twee pakjes per dag naar 0 sigaretten per dag, van de ene op de andere dag.

 

Andere herinnering aan Christian ( nr 2 van de bende van  7 ), zij het indirect. Ergens jaren 70 verhuizen we naar de buurt van de St Jozefskerk van Anderlecht, Werktuigkundestraat 16. Mijn moeders nieuwe vriend begint er een meubelzaak. Begin van gouden tijden. Ik herinner me dat mijn broer woont in het huis waarvan ik de achtergevel kan zien als ik uit het keukenraam naar buitenkijk. De werkplaats van moeders vriend grenst aan de achtertuin van mijn broers huis aan de Bergensesteenweg. Ik verneem dat hij vader geworden is van een schattig dochtertje, maar weinig tijd later  hij en zijn vrouw uit elkaar gegaan zijn. Soms zie ik hem op bals in Anderlecht. Als jongste kind ga ik mee met de oudere broers en zussen naar de optredens van de Carpet Beggars, Christian is de drummer van het orkest. In hun beste jaar halen ze 100 optredens ! Op het einde van het optreden, als ik al niet lig te slapen op twee tegen elkaar geschoven stoelen,  mag ik soms bij hem op de schoot aan het drumstel, stokken  in mijn handjes, mijn handjes in de zijne “ Du, du allein kannst mich verstehen, du …”

 

Mijn broer is ook meubelmaker – installateur van keukens, heeft twee gouden handen. In mijn herinnering is hij de beste in zijn stiel, en hiervoor baseer ik mij op twee gegevens. Hij werkt als zelfstandige, maar uitsluitend voor het gerenommeerde duitse luxe topmerk Poggenpohl. Hij is zo goed dat een joodse familie, voor wie hij een keuken geplaatst heeft in hun Brusselse woning, hem verzoekt een week naar Jeruzalem te reizen om daar in hun thuisverblijf eveneens een keuken te installeren. Ik heb jaren dit verhaal verder verteld omdat ik zo fier was op mijn grote broer.

 

Jaren verstrijken na de seventies.  Als mijn oudste zus Rita (nr. 4 van de bende van 7 ) ergens in de 80’er jaren Chicago verlaat om weer in België te komen wonen, spoor ik als student regelmatig van Leuven naar Brussel-Zuid. Ik blijf logeren bij haar in Scheut, en het duurt niet lang vooraleer ik opnieuw dankzij zus Rita kennis maak met mijn broer Christian, anno 1985, 15 jaar na de laatste ontmoeting. Hij woont in de Dorpsstraat, dichtbij het Dapperheidsplein, we ontmoeten elkaar vanaf dat ogenblik zeer regelmatig om een paar pinten te pakken in de Lion Belge. We schieten goed met mekaar op, we zijn eerder zwijgers, kunnen een hele tijd naast elkaar zitten de krant lezen, sigaretjes roken, en om beurten elkaar een pint tracteren. Ik geniet van deze ontmoetingen. Als we praten tegen elkaar is het omdat we iets te vertellen hebben, en anders zwijgen we wijselijk. Een  paar jaren later werk ik trouwens in Anderlecht,  is zijn (tweede) vrouw een volksstaminee begonnen op de Chaussée de Mons aan het Rad, au Pigeon de Rome, - op een steenworp van de ouderlijke woning waar ik hem als soldaat met pak en zak zag vertrekken, - en in de andere windrichting ook op een steenworp van de woning waar we de meubelzaak begonnen waren - en vanaf die tijd we zien elkaar bijna wekelijks. Ik ben pas getrouwd, en als een echte boekhouder houd ik al mijn uitgaven nauwkeurig bij. “ Gaat ge die pinten, die ge hier betaald hebt, misschien ook opschrijven ?” vraagt mijn broer, “natuurlijk” knik ik, en hij moet eens lachen zonder expliciet te oordelen, “allez, santé !”

Tijdens het schrijven van dit bericht besef ik plots waarom ik heel mijn leven Het Laatste Nieuws ben blijven lezen, niet de standaard, of de morgen, of het nieuwsblad. Christian kocht ook deze krant, en zijn favoriete artikel was het toenmalige “minimaaltjes” waarin een journalist op ludieke wijze de actualiteit belichtte. Hij las het me vaak voor, en ik liet hem dan begaan, ook al had ik het zelf al eerder gelezen.

 

Tegen de kerstperiode van 1994 waag ik het zijn huisarts op te bellen om te weten hoe het werkelijk met hem staat, “ ik zal voorzichtig zijn, maar eerlijk,” zegt de inderdaad oprechte man, “maar je broer zal maximaal nog één jaar leven.” Tijd voor mij om in actie te schieten. Er is maar één ding dat ik kost wat kost wil realiseren. Mijn oudste broer ( nr 1 van de 7 dus ) en Christian hebben al jaren (20 ?) geen contact meer met elkaar, de oudste is trouwens peter van de inmiddels volwassen geworden dochter van Christian. Ik breng mijn oudste broer de onheilsboodschap, en hij doet wat hij moet doen. Een paar dagen later vertelt Christian mij dat mijn oudste broer hem is komen opzoeken in het café, dat ze wat gedronken hebben, en dat hij blij is dat hij hem weer gezien heeft. Ik zit er wat vals bij en zeg “ah, tof “ en vraag me af of hij zich vragen stelt bij dit onverwachte bezoek. Nieuwjaar passeert, we wensen elkaar ‘een goede gezondheid’ ( hoe idioot, maar niet slecht, kunnen mensen tegen elkaar zijn ), mijn broer vermagert sterk, maar hij houdt zich flink, zit soms voor zich uit te staren, soms te lachen en te genieten van een sigaretje, zeurt nooit, en vindt van zichzelf dat hij er begint uit te zien als “ene van Ausschwitz”, ik bedenk dat ik hem geen ongelijk kan geven maar moet toch even slikken bij deze vergelijking.

(wordt vervolgd)

08:38 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Eventjes stil van geworden ... Bij het lezen van dit (weerom sterk geschreven)verhaal wordt ik toch even stil en komen wel al mijn haartjes recht in mijn nek ,en dan vraag ik mezelf af ? wat is het leven soms toch onrechtvaardig ,maar je staat er totaal machteloos tegen ...

Gepost door: Katrien | 20-01-08

verhaal Ook ik werd hier even stil van, een verhaal uit het leven gegrepen en heel goed geschreven. Ik kijk uit naar het vervolg

Gepost door: Dirk en FLeur | 20-01-08

tja marc ik ben geen begrafenisondernemer hoor! ik dacht dat je de streek in Evere iets beter kende. Naast het kerhof (of liever gezegd er recht tegenover) heb je de kazerne van Evere en daar werk (lig) ik de ganse dag.
Als je in de buurt bent kunnen we altijd eens een trainingske samen afleggen, ik loop we traag hé!

Gepost door: Geert | 20-01-08

stil Ik ben er stil van .. mooi geschreven ..

Gepost door: Edith | 20-01-08

boek Wanneer breng je je eerste boek uit Marc ? Ik hoorde vandaag zelf dat mijn vrouw je blogberichten begint te lezen. Moet ik oppassen ?

Gepost door: Roel | 20-01-08

talent talent voor te lopen en te schrijven. Christian mag trots zijn met zo'n broer !

Gepost door: Wim | 20-01-08

De commentaren zijn gesloten.