23-01-08

de zondagavond-blues voorbij ...

Van de blues naar oranje-rood vreugdegevoel. Ik verklaar me nader. Zondagavond had ik weer de “zondagavondblues”, het begint steevast rond 17 uur, als ik besef dat het weekend weer voorbij is, en dat er mij, gezien mijn leeftijd van 44,  slechts een goeie 1500 weekends nog te beurt zullen vallen. Om aan de malaise in mijn hoofd te weerstaan ben ik dan maar een uurtje gaan lopen.

Maandag en dinsdag zijn twee dagen om veel te werken en om dus snel te vergeten, er gebeurt niet veel meer dan opstaan, eten, werken, thuiskomen, eten en weer gaan slapen.

Dinsdagavond is al een leuke avond want dan loop ik voor het eerst in de nieuw-begonnen week. Als ik Stef naar de karateles breng om 18 uur, laat ik mijn wagen op de parking staan van de sporthal en vertrek voor een looptocht van ongeveer 60 minuten.

En dan komt woensdag er aan, en kleurt de hemel helemaal oranje-rood in mijn gedachten,( in werkelijkheid was dinsdag een zonnige dag, mijn zonnepanelen genereerden zowaar 6,64 kwh) en ben ik Jezus, Boeddha ( en ja waarom niet?,  Mohammed ook ) dankbaar dat ik nog een goeie 1500 weekends zal mogen meemaken in dit aardse bestaan. Over Boedhha gesproken, mijn oudste broer zit met zijn vrouw in Myanmar (Birma), hij is er toch wel in geslaagd om een e-mailtje te sturen van ginder zeker, “onnoemlijk veel pagodes en toch allemaal verschillend,temperatuur rond de 30 graden. Vandaag naar een tempel geweest waar we de honderden monniken in lange rijen zagen aanschuiven voor hun dagelijkse portie rijst : de jongste waren amper 8 jaar. Morgen een cruise met de boot op de Ayarwaddy-rivier en met de paardenkoets naar een bouddhistisch klooster.”

Allez, ’t ziet er naar uit dat het leger (met steun uit China) daar den boel heeft kunnen kort houden.

Daarnet een 10,5 km gelopen in 65 minuten, hartslag 141, het voelde goed aan, en bij nader bekijken  van deze cijfers is dit het tempo om rond 4u20 te eindigen in Antwerpen. Mijn zwakke ik zegt “moet net kunnen”, mijn sterke ik denkt dan weer dat ik het sneller kan en misschien zelfs wel in 14.400 seconden. Ach, we zien wel. De komende weken probeer ik het weektotaal boven de 45 km te houden.

Ik wacht nog eventjes om naar de dokter te bellen voor het resultaat van mijn faeces ( neen, niet mijn gezichten, maar mijn … ka…ka ), maar ik kan u nu reeds vertellen dat het weer is zoals vroeger, en bij deze beloof ik mijn vrouw dan ook plechtig om dit onderwerp figuurlijk niet meer op te rakelen ( censuur vanuit de eigen rangen ? ), er zijn geurvollere dingen om over te bloggen, nietwaar ?

19:07 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

kniesmoment Zondagavond is bij ons het kniesmoment .. dat wil zeggen dat de spanning van de week al begint .. zenuwachtig .. Een uurtje gaan lopen is een goede remedie, maar zelfs dat lukt meestal niet.

Gepost door: Edith | 23-01-08

weet ge wat een goede remedie is tegen dat zondagavond gevoel ... een Leffeke of vier ... als ge dat dan nog doet nadat ge op zondag een lange duurloop hebt gedaan, gezien hebt hoe Bart Wellens wereldkampioen geworden is en uw vrouw besluit om deze keer niet te vragen om nog snel de keuken op te ruimen ... gaat ge content uw bed in .... de maandag blijft wel even kut maar het besef dat ge "moogt"gaan werken en dus niets (toch niet teveel) mankeert moet het dan maar doen voor die eerste dagen

Succes
Wim

Gepost door: wim | 23-01-08

De commentaren zijn gesloten.