17-04-08

van lissabon naar colombo-sri lanka

Setting : het is halfvijf voorbij, de kinderen zijn al van school gehaald ( Stef  7 en Margot 5, maar ze zijn al ribbedebie de straat op, naar de buren),  en daar de twee oudsten buitenshuis zijn ( Dorien 14 op internaat in Hasselt en Matthias 16 op driedaagse met de Latijn-klassen naar Trier en Keulen ) bevind ik me alleen achter mijn computer. Het is zonnig buiten, maar nog te koud om in mijn marcelleke op het terras te zitten. Ik luister met de koptelefoon naar die oude fado-zanger Alfredo Marceneiro, met wie ik figuurlijk in contact kwam door een gekopieerd cd’ke van tante Mady-zaliger, en wiens graf ( dat van Marceneiro natuurlijk, niet dat van tante Mady, idioot !) ik tevergeefs heb lopen zoeken afgelopen zomer in Lissabon op het “Cimeterio dos  Prazeres” ( voor een sfeerbeeld, zeker voor de liefhebbers van kerkhoven all-over-the-world zie  www.nachtphoto.de ). Letterlijk vetaald, Kerkhof der Lusten , hoe kun je je de dood zaliger voorstellen dan door hier begraven te liggen?  Prachtige, statige, kleine dodenhuisjes, in de meeste  kan je binnenkoekeloeren door een al dan niet gebroken glasruit, je ziet links en rechts telkens 3 à 4 kisten op elkaar gestapeld (want het zijn familiegraven), lekker luguber, maar ik geniet ervan, mede door de zon die op dit middaguur onverbiddelijk haar warmte over Lissabon spreidt. Omdat veel kisten door de ouderdom gebroken zijn of in elkaar gezakt, vrees je elk ogenblik een door de jarenlange zonneschijn uitgedroogd lichaamsdeel te ontwaren, dat je de hand reikt om alsnog in een ultieme poging de kloof tussen dood en  leven te overbruggen… Aan de achterkant van het immens grote kerkhof heb je over het muurtje een mooi uitzicht over de daken van een deel van Lissabon, en in de verte zie je het rechtopstaande Christusbeeld ( ja, de versie van Rio de Janeiro ken je wschl. beter, vraagje waar ik zelf niet meteen het antwoord op weet, welk is het origineel en welk de kopie ?) en over de eerste brug die de brede Taag overspant. Van hieruit vertrok Columbus naar India, maar kwam aan in Amerika. De lanen ( geloof me het zijn echte straatjes, kleine lanen) zijn genummerd, dus, na je dood verblijf je ook in “rua 3” bvb. Ik moet dringend terugkomen naar het hier-en-nu. Ik luister nog steeds naar Alfredo Marceneiro en stel me voor hoe ik op een dag te grave zal gedragen worden op het kerkhof van Berg, recht tegenover de “Spar”,  in de blakende juli-zon van het jaar 2055, een oude man van 91 jaar (wishfull thinking). Een sliert van achterkleinkinderen  zal als eersten de rozen op de kist gooien…en daarna gaan ze lekker eten en zuipen, en nog later de centen verdelen, en groot gelijk dat ze hebben, godverdomme !

( In 1994 las een oude man in Sri Lanka, op de trein van Colombo naar ikweetnietmeerwaar - stel je Mahatma Gandhi voor op 76-jarige leeftijd, vooral zelfde donkere, eenvoudige brilmontuur, en je hebt het plaatje -  de hand van mijn echtgenote en mezelf, we vertelden hem niets over onszelf, hij zei dat we minstens, met de nadruk op minstens, twee kinderen zouden krijgen. Die hadden we toen al, maar we zegden het hem niet. Nieuwsgierig naar ons eigen levenseinde, vroegen  we hoe oud we zouden worden, en hij antwoordde vrij snel “jij,” naar mij wijzend  “74”, en naar Isabelle wijzend “en jij, 72”. We hebben dit achteraf geanalyseerd, het is theoretisch niet mogelijk, want we schelen iets meer dan 3 jaar, maar misschien heeft die man zich één jaartje vergist ( hij was ook al verschrikkelijk oud en was nog verschrikkelijker bijziend geworden ), en zou het kunnen betekenen dat we samen aan ons einde komen, een auto- of vliegtuigcrash, of een snel-na-elkaar-heengaan, de ene van een ziekte, de andere een paar weken later van onnoemelijk en ondraaglijk verdriet. Het handlezen vond plaats in een stoomtreintje, onderweg zagen we vrouwen de was te-spoelen-slaan tegen de steenformaties die in de rivier boven het waterpeil uitstaken. Omdat de hand-reading-man “niet-verkeerd” zat met zijn voorspelling over het aantal kinderen, - we hadden er op dat ogenblik al twee ( neen, ze waren niet mee op reis, ze zaten, 1 en 3 j oud,  bij de tante op logement, we hebben ze met hartzeer achter gelaten ’s morgens in de kribbe, alleen wij wisten dat niet wij maar de tante ze ‘s avonds  zou komen ophalen, Matthias en Dorientje wisten het niet - oh, wat knaagde het schuldgevoel tijdens deze mooie reis), zijn we altijd een beetje met die voorspelling in ons achterhoofd blijven zitten. ( Indien nodig herleest u de vorige zin even, maar grammaticaal is ze juist. Ik had niet voor niets een triple A op zinsontleding voor nederlands in het eerste jaar Germaanse) Het verschil tussen de kijk van die oude (hopelijk, dementerende, debiele man, die inmiddels ook reeds het rijk der doden vervoegd heeft – God hebbe zijn ziel - ) oude man, dus  en mij bedraagt wel even 19 levensjaren (72 versus 91 ). Om de overgang van 72 naar 91 te bestendigen, God Jezus, wat een werkwoord, ben ik beginnen hardlopen. Zondag, nog 3 nachten slapen dus, mijn eerste marathon. Uitlopen doe ik met zekerheid. Of ik onder de vier uur finish zal afhangen van de mate waarin ik deze 75 cl-fles witte Bordeaux Sauvignon 2004 verteer. Ze vermoeilijkt misschien het marathon-lopen, maar ze vergemakkelijkt het schrijven, de écriture automatique. Aan het einde van dit bericht gaan mijn gedachten volledig naar tante Mady.  God, wat zou ik er voor over hebben om haar nu op te bellen in Oostduinkerke en te vragen of we volgend weekend even konden langskomen.

Hopelijk helpt haar nagedachtenis me ook zondag op mijn eerste marathon in Antwerpen.

En nu tijd voor Sport-spaghetti van Soubry !

Vandaag 40 minuutjes gelopen, rustig met een aantal tempoversnellingen.

18:28 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

proza ik heb nooit in een Germaanse gezeten (ik heb het nu louter over studierichtingen hé ;-) ) en triple A's zijn al helemaal niet mijn stijl, maar een mooi stukje proza kan ik steeds waarderen, en dit is er ééntje van de bovenste plank! Marc, ik ga zondag aan alle mij bekende Antwerp-gangers denken, maar een speciaal stukje van deze gedachte zal zeker naar jouw marathondebuut gaan. Je hebt voldoende vertrouwen om de onderneming tot een goed einde te brengen, en ik twijfel er ook niet in het minst aan. Meer nog dan je eindtijd, geniet met volle teugen van je debuut: al je latere prestaties zal je aan deze wedstrijd aftoetsen. Om je zonder vraagtekens aan de start te krijgen, nog even dit: het standbeeld van Christus de Verlosser in Rio de Janeiro is 40 meter hoog en werd ingehuldigd in 1931. Dat van Lissabon is 110 meter hoog en staat er sinds 1959. Het is zelfs zo dat een toenmalige Portugese kardinaal (ben de naam kwijt) het idee kreeg na een bezoek aan Rio de Janeiro, en uiteindelijk werd het standbeeld opgetrokken als dank aan God omdat hij Portugal van WO II heeft gevrijwaard.
Voila, en nu alleen nog maar denken aan pasta en loopschoenen ... SUCCES!!!

Gepost door: geert | 18-04-08

tante Uit ervaring weet ik dat er zondag in enkele lange stroken iemand extra met je mee zal lopen ... tante Mady... You'll never walk alone, Mark. Mag ik je nog heel veel succes wensen. Oppassen tijdens de eerste kilometers, zitten vele bochten in ...

Gepost door: Roel | 18-04-08

Veel succes zondag!
DOETAGOE!

Gepost door: Tinne | 19-04-08

De commentaren zijn gesloten.