21-04-08

antwerp-marathon deel 1

Rond 8u30 was ik reeds op Linkeroever aangekomen, en tot mijn verbazing was er parkeerruimte zat in een straal van 300 meter rond de startzone. Ik wandelde een beetje doelloos langs de tenten en keek rond of ik een gezicht herkende dat overeenkwam met de foto’s die ik van op de verschillende weblogs kende en die sindsdien een stukje van mijn geheugen bezet hielden.( Sommigen mogen wel eens dringend een recentere foto op hun blog plaatsen. Graptje, Pol! ) De eerste die ik meende te herkennen was meteen een voltreffer, ze was me bijna volledig gekruist, toen ik haar alsnog intuïtief en vragend aansprak “Edith?”. Een aarzelende “ja” bevestigde de kennismaking. Na ons korte gesprekje beging ik hier misschien mijn eerste fout, ik ben niet bij haar gebleven ;-). Even later zag ik een groepje aanslenteren met in het midden(punt) een blonde, bruingebrande, ranke verschijning, dit kon alleen Katrien zijn. Korte kennismaking, “en dit is Mario,” zei ze, wijzend naar een stille jongen die er zo maar leek bij te staan.” “Oh, sorry,” zei ik, “ik had je niet herkend met die pleister op je neus.” Ik voelde me een klein beetje een indringer, een nieuwkomer in deze groep van marathonlopers (en per slot van rekening was ik dat nog niet op dat ogenblik), en ik wist ook niet meer zo goed wat te zeggen – op mijn blog heb ik makkelijker meer praat en een grote smoel- en verliet de bende met “ik zie jullie straks nog wel.” Tweede fout die ik beging, want na wat warm te hebben gelopen, enkele plaspauzes en sporttas in bewaring gegeven, was het inmiddels 9u40 geworden. Verdomme waar vind ik die webloglopers terug ? Op de grasweide aan de “gele bol” waren ze niet. Ik liep dan maar de startzone enkele malen op en neer, maar hoe goed ik ook keek, ik zag mijn maatjes niet meer terug. Goed, dacht ik, dan zal ik het hier maar in mijn eentje moeten klaren vandaag. En misschien kwam dit weer goed overeen met mijn karakter van eenzaat. Om 9u57 stond ik helemaal achteraan in de startzone. Ik moest opnieuw verschrikkelijk nog één keer pissen, maar vreesde niet meer tijdig aan de start te verschijnen en bleef daar lullig staan. Derde grote fout die ik beging, want ik had gerust nog over het dranghekken kunnen springen en naar de plastic urinoirs lopen, om daar te staan zeiken, terwijl aan de startlijn Patrick Janssens hetzelfde figuurlijk deed, en op tijd terug de rangen kunnen vervoegen alvorens zelfde Janssens ermee stopte (met dat figuurlijk zeiken) en het startschot loste. Ik wenste de anonieme loper die naast me stond succes and off it went.

Ik hield de chrono goed in de gaten, want Steffny had daarop gehamerd. Na drie kilometer zag ik mijn 57-jarige collega en marathondebutant Jan voor me uitlopen. Na kilometer 4 kon je aan de overzijde van de het keerpunt de eersten zien lopen, en waarachtig ik zag nog eenmaal Edith en Katrien, maar de afstand was te groot. Een paar honderd meter voor me uit zag ik de groene ballons van 3u59. Ook te ver om te overbruggen. Goed so far, so good. Tot de bomen voorbij kilometer 5 me uitnodigden voor die dringende plaspauze. Ik had al bedacht dat wat nu reeds in mijn blaas zat onmogelijk terug naar boven kon om als zweet uit mijn lichaam te geraken, zover reikt mijn gezond boerendoktersverstand. Nu weet je misschien uit eigen ervaring, dat wanneer je dringend moet en je het al een hele tijd opgehouden hebt, de sluitspier zo strak aangespannen is dat op het ogenblik dat je het wenst, het helemaal niet komt, of o zo langzaam. Stond ik daar mooi de kostbare seconden te verkwanselen met mijn “klein  ventje, klein ventje, de weireld mag vergoan, bluuf gie moar stoan.”  Meteen daarna volgde de afdaling in de Waaslandtunnel, en maakte ik gebruik van mijn flinke BMI van 25,52 ( want ’s morgens 75,5 kg ) om er de vaart in te zetten, maar de enkele anonieme lopers die ik herkende van voor mijn plaspauze, waren niet meteen bij te benen. Rond km 9 kwam ik in gesprek met een zekere Bruno, 40 jaar en ook debutant. We besloten samen te blijven. We spraken over koetjes en kalfjes en verbaasden ons erover dat we zo vlot konden praten tijdens het lopen, dat was dus een goed teken, ook al gaven  onze hartslagmeters bijna gelijke waarden aan tussen 158 en 161. Op de Singel kwam er een zeker Chris, Turnhoutenaar van 32, bij, eveneens debutant maar Steffny-adept. Liepen we daar mooi, zeg, drie groentjes.

20:14 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

proficiat Proficiat met je marathondebuut, meteen een mooie tijd. Volgende keer ga je zeker over de magische 4-u grens! Wanneer krijgen we het vervolg van je verhaal?

Gepost door: Julie | 21-04-08

en nu nog wachten op het vervolg...
alvast gefeliciteerd met je prestatie

Gepost door: wim geerts | 21-04-08

Proficiat met je marathondebuut en al onmiddellijk een z..ikertje. (grapje) Je kinderen (en echtgenote natuurlijk) mogen fier op je zijn. Ken je je officiële tijd al ? Ik kijk uit naar deel 2 ... je weet het wel spannend te maken. Lezen we ook in het tweede deel een nieuwe aankondiging ?

Gepost door: Roel | 21-04-08

ik denk ... dat je de smaak te pakken hebt ...op naar de volgende ?? zeker wel ;-) ps rond km 30 heb ik nof effe aan jou gedacht ,toen speelde op mijn mp3 griekse muziek :-)

Gepost door: Katrien | 21-04-08

Proficiat Knappe prestatie Marc, mijn eerste marathon liep ik in 4u02, dus kan je nog veel progressie maken.
Ik had je inderdaad niet herkend, maar het was dan ook de eerste keer dat ik je in real-life zag. Maar als het een kleine troost mag zijn er zijn er nog verschillende voorbij gelopen die ik zelfs niet gezien heb.
Geniet nu maar van deze prestatie.

Gepost door: Marc | 22-04-08

ben toch al maar stiekem naar je uitslag gaan piepen hoor. Zéér knappe prestatie Marc!! Proficiat!! , een volgende keer sneuvelt de 4u-grens!! benieuwd naar de rest van je verslag!

Gepost door: Ruthje | 22-04-08

De commentaren zijn gesloten.