22-04-08

ANTWERP MARATHON deel 2

Vanaf Rivierenhof volgen de kilometerborden elkaar verbazingwekkend snel op. Ik had het gevoel dat ik de minuut achterstand op mijn 4 uur-schema alsnog met gemak zou kunnen dichten. Aangezien ik de oudste was van dit trio, en een grote boekenkennis over het marathonlopen etaleerde werd ik als de mentor van het drieluik beschouwd, ik porde hen aan, en niet andersom. De jonge Chris deed mooie stroken kopwerk. Op km 30 werd Bruno opgewacht door zijn fietsende echtgenote, voor hem het teken om te vertragen en ons vooruit te schreeuwen “loop verder, jongens, en succes.” Het werd stilaan iets moeizamer, de kilometers werden zwijgzamer dan voorheen afgewerkt. Hier ergens loop ik plots naast een beige bandana, ik kijk naar links en herken de gebeitelde kop van Koen Van Steenkiste. “Hey, Koen, ik ben Marc Devloo,” groet ik hem en we slaan high five. Ik heb zin om nader kennis te maken, maar het kan gewoon niet op dit ogenblik. Koen verbijt de pijn, of ik beeld me dat in althans, waardoor ik me auto-suggestief weer een tikkeltje beter voel. (Sorry, Koen, volgende keer een Leffe samen, desnoods voor de start !) Ik constateer op mijn stopwatch inmiddels een achterstand van 2 minuten op het 4 uur-schema. “4 uur en 5 minuten is ook niet slecht als marathondebuut, niet waar, Chris,” zeg ik tegen mijn kompaan. “Ook niet slecht,” antwoordt hij. Bij km 32 zeg ik “ Chris, we maken er een leuk spelletje van, we tellen de lijken die we passeren.” Chris antwoordt “Ja, we tellen ze.” 1,2,3,4 … tot 10 stuks op een paar honderd meter. Het geeft moed. Als we km 33 voorbijlopen spreek ik opnieuw op hem in  “kom op, Chris, denk niet aan wat komen moet, maar alleen aan het hier en het nu, dat je op weg bent van 33 naar het volgende witte bord waarop het rode cijfer “34” prijkt.” “Ja,” zegt hij, “op weg naar 34.” We juichen en ballen de vuist naar elkaar als we de 34 passeren. “Kom op, Chris, nu alleen denken aan de bananen die we krijgen op 35.” Chris antwoordt “ja, bananen.” Op 36 opent Chris  voor het eerst als eerste onze korte dialogen, zijn langste zin     Ga maar, Marc, het lukt niet langer aan dit tempo voor mij.”   Vanaf hier begint mijn eigen calvarieberg. Ik trek mijn harstlag op met 4 hartslagen, van 160 naar 164, en denk nergens aan, mijn ogen staren naar een punt dat altijd ongeveer twee meter voor me uit blijft. Ik bedenk dat dit eigenlijk het mooiste moment moet worden van mijn onderneming, alleen op deze wereld en op eigen kracht het ene been voor het andere zetten. Een korte prikkel kan ik mezelf bezorgen door eerst met de linkerhand links en vervolgens met de rechterhand rechts mezelf een Lars Boom-mep op mijn smoel te verkopen.(voor de toeschouwers moet het ook ludiek blijven ) Ter hoogte van Bolivarplaats helpt een eenzame trommelslager de kadans er in te houden. Uiteindelijk staat hij daar ook maar alleen, en voelt zich misschien zieliger dan ik. Op deze plaats loopt iedereen dwars over het plein, dus ook ik, het plein is betegeld met gladde stroken en stroken met klinkertjes. Voor me fietst een vent op het makkelijk lopend gladde stuk, ik moet op de klinkertjes, steek hem voorbij en denk bij mezelf ‘klootzak’ als ik de pijn in mijn knieholtes voel. Ik kijk nog eens op mijn polar bij km 40 en de 2 minuten achterstand blijven, ondanks de 164 harstlag. Op de kaaien blijf ik de ene sukkel na de andere voorbijlopen ( ik weet dat ze dat niet zijn, maar op dat ogenblik helpt het mij agressief te denken ) en ik haal mijn laatste truc boven, stappen tellen zoals ik uren lang gedaan heb tijdens de trainingen, bij elke 4de rechtervoettoets tel ik 1, en 2 ,… ik weet dat ik  12 tellen nodig heb per 100 meter,… 24,36,72,84,96, 108, 120 . Ik moet nu ongeveer ter hoogte zijn van km-bord 41, maar zie niets. Opnieuw beginnen tellen voor de laatste kilometer… voor me uit zie ik lopers rechts afslaan, ik weet dat daar de Markt is, maar heb er geen benul van hoeveel meter het dan nog is tot de eindstreep. Als ik zelf de markt opdraai, staat er een meters dikke haag rechts en links, ik waan me op Alpe d’Huez, de laatste druppels adrenaline jagen mijn hartslag naar 178, ik roep “aan de kant” tegen de stumperds ( agressief denken, weet je) en ik spurt verder alsof mijn leven ervan afhangt voor plaatsje 961 ! Op het oranje tapijt ben ik nog lucide genoeg om te denken “pas op, Marc, dat je hier niet struikelt met zoveel toeschouwers !” en ik steek nog 4 mensen de loef af ( ze moesten met mij maar niet naar de sprint gaan ;-) )…

Met een medaille rond mijn nek en isothermisch zilverpapier rond de schouders neem ik twee flesjes drank aan, eentje oranje en eentje wit, en drink ze meteen leeg, “herstel zo vlug mogelijk op gang brengen” herinner ik mij uit Steffny’s bijbel. Ik besef nu pas, bij het schrijven, dat ik zo begaan was met mijn eigen ik, dat ik er geen ogenblik aan gedacht heb om mijn medelopers Bruno en Chris op te wachten, ook niet Koen V Steenk. Ik baande me een weg tussen de terrassen en Japanners naar de Groenplaats om mijn tas op te halen. Aan de massagestand stond een veel te lange file voor veel te weinig massagetafels. Ik heb gedoucht in de Paleizenstraat, en met tram 5 heb ik linkeroever bereikt. Heb daar achtereenvolgens een bolleke Koninck ( in een plastic bekertje !) een vette hamburger en een vette friet mayonnaise genuttigd, en weerom op en neer gewandeld langs de aankomststrook. Buiten Sugar Jackson en Carl Huybrechts herkende ik er niemand, geen enkele weblogloper … Om 16u30 hield ik het voor bekeken en stapte naar mijn wagen, aan de dranghekken vastgeknoopt wachtten eenzame kledingstukken op hun eigenaar, sommigen keken een terminale ontmoeting met de stadsreinigingsdienst in de ogen. Ik stapte moe, en alleen, met duizenden mensen om me heen, in mijn wagen en reed via Thonet-en Blancefloerlaan naar de oprit van de Ring naar de Kennedytunnel, waar de  file me opwachtte, het onweer losbrak, en Damiano Cunego op  radio Sporza de Amstel Gold race won. Net als hij had ook ik vandaag de klus geklaard, zoals op mijn trainingen, grotendeels alleen. Mijn eerste marathon zat erop, ik keek nog eens naar mijn medaille die rommelig en ongeïnteresseerd op de passagierszetel lag “I did it !”

 

Mijn relatie met de Koningin van de Olympische disciplines wordt een haat-liefde-verhouding, aantrekken en afstoten, (nee, aub, geen flauwe reacties in de trant van aanstoten en aftrekken, daar kon wel ik zelf opkomen ;-) ), Eros en Thanatos, weerspiegeling van mezelf, doodsverlangen en levensdrift, weerspiegeling van de mensheid, geboren worden en doodgaan, weerspiegeling van het universum, sterven en uit de as herrijzen, perpetuum mobile van eb en vloed, lopen, eeuwig lopen …

 

Met dank aan Bruno en Chris onderweg, de anonieme toeschouwer langs de weg, en de flinke genen van mijn voorouders… en mijn karakter …vooral ‘slecht’ karakter. Eindtijd netto 4u 01m en 25 sec. Jammer van het pissen onderweg …

20:36 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

proficiat Je eerste marathon in net boven de 4 uur, een dikke proficiat. Op naar de volgende ???

Gepost door: wim | 22-04-08

Eclairs...daar stond ik met je Leffe ja!
:-)

Ik ben de laatste km's met Edith en Katrien mee gefietst, ze zijn blijkbaar net voor je aangekomen en aan de finish heb ik nog met hen en Mario,... gebabbeld en een terrasje gedaan. Jammer dat ik je niet gezien heb! PROFICIAT! Je droom kwam uit en ja ik ben jaloers! Maar het is je enorm gegund!
KNAP! Wanneer de volgende???

Gepost door: Tinne | 22-04-08

Gefeliciteerd en welkom bij de marathon lopers op deze wereld...Het zijn er niet veel hoor!.
Mooie tijd en een volgende keer gemakkelijk 10 minuten eraf, let maar op.
Genieten nu en op naar de volgende .
Groet Rinus.

Gepost door: Rinus | 22-04-08

Kim Als ik naar je filmpje kijk van je eindsprint, moet ik zeggen dat ik twijfel of je een marathon gelopen hebt of de 100 m sprint. Amai, nog zo'n energie ...
Petje af !

Gepost door: Roel | 23-04-08

De Marathon ontmaagding vn Vlootje Geen mooi titel voor een boek ? niet dat ik er een ga schrijven ('t zou vol met fouten staan) maar toch geen slecht ideetje , als ik je vervolg hier lees ...leef ik echt mee met jou ps Wat Eindhoven betreft ga je zeker geen spijt hebben , dat is daar echt een "beestenboel" geen gewone marathon zenne!! en die 4 wordt een 3 zeker weten :-)

Gepost door: Katrien | 23-04-08

Een welgemeende proficiat Marc !!
Hou dat euforisch gevoel nog maar even vast en geniet er met volle teugen van. Want dat heb je alleen bij je allereerste !

Gepost door: rita | 23-04-08

spijtig Spijtig dat we je niet meer hebben gezien en je ben dan net na ons binnengekomen. Knap gelopen. Zonder die sanitaire stops was je zeker binnen de 4 u over de meer gelopen !!
Mooi verslagje ..
Tot de volgende keer ..
PS: Zet ook eens een foto op jou blog .. is altijd handig .. niet ???

Gepost door: Edith | 23-04-08

Misschien moest ik mijn borst maar eens natmaken en er ook aan beginnen? Wanneer is de volgende? Eerst Sheffy lezen ;)

Gepost door: Dirk | 23-04-08

MIJN STERKE PAPA !! Kben heel fier op je !, en heel mooi geschreven je blog !
( En, ''je bent zo dik als je zelf denk'') :-)

Xxx Jouw atleeeetje !

Gepost door: marc devloo | 25-04-08

De commentaren zijn gesloten.