08-05-08

van beveren naar zürich ...

De dood van de kleine, lachende god Sterchele – of je het uitspreekt als Sterkelée of Stersjel doet er niet meer toe – leidt mijn gedachten op het einde van deze uitzonderlijk warme lentedag naar een gelijkaardige dood van een nog grotere, nog veelbelovendere God uit mijn tienerjaren, Ivo Van Damme. Sla de sportboeken er op na, het zijn werkelijk de allergrootste sportbeoefenaars die erin slagen binnen één Olympiade 2 (zilveren) medailles te behalen. In de zomer van 76 waren alleen John Walker in donkerblauw-zwart pakje op de 1500 m., en die andere Beer met zevenmijlslaarzen, borstnummer “218” ( ik weet niet of het klopt, maar mijn autistisch trekje geeft me dit nummer in ) en witte kousen met rood en blauw streepje tot net onder de knieën, Alberto Juantorena, onze Belg te vlug af. ( voor de freaks onder jullie, Juantorena, een reus van een vent, liep hier eventjes een wereldrecord op de 800 m.1’43”50 ) Het wordt nog 50 jaar wachten voor er nog een Van Damme in België opstaat.

Konden Glorie en Noodlot dichter bij elkaar staan dan vandaag ?  Tussen Kerst en Nieuw van datzelfde jaar 1976 sijpelt het nieuws, nauwelijks te geloven, via de radio onze huiskamer binnen: Ivo Van Damme verongelukt in de ochtend van 29 december 1976 in het zuiden van Frankrijk op weg naar huis …

In die jaren deed ik ook atletiek, ik keek op naar de betere dames in de anderlechtse club, Tine Grijp, en onze studielerares in het Sint Niklaasinstituut, Hilde d’Hoker, met wie ik meereed naar de trainingen, en ’s morgens en ’s avonds naar en van school. ( ik had als het ware mijn eigen escorte  ) Een jaar later ging ik als 13-jarige alleen van Anderlecht naar het Heyzelstadion naar de eerste Memorial, ik herinner me dat we aan de kant van het hoogspringen stonden, en later rond middernacht werkelijk zaten om het duel tussen Dwight Stones en de jonge pool met de wapperende lange haren Jacek Wszola te volgen… muisstil in het donker van de nacht … Nog een jaar later was ik er weer bij, ik denk dat het dát jaar was dat vader Van Damme de medaille om Juantorena’s nek hing, het hele stadion tot tranen toe bewogen als ze elkaar vastpakten…

 

Vandaag lag er een brief van mijn werkgever in de brievenbus : “ Geachte Heer,  Wij hebben uw schrijven van 11 april 2008 met uw aanvraag voor ouderschapsverlof goed ontvangen. Wij kunnen u een ouderschapsverlof in de vorm van een 1/5de-loopbaanvermindering gedurende een periode van 15 maanden toestaan voor uw dochter Margot. Het ouderschapsverlof vangt aan op 26 juni 2008 en eindigt op 25 september 2009. Het bestaande uurrooster nl opname ouderschapsverlof op woensdagnamiddag en donderdagnamiddag blijft behouden.  Hoogachtend, en ondertekend .”  Ja, wat kan een mens nog meer verlangen ?  Ik heb me niet gewaagd aan dwaze neurotische spelletjes die ik als kind wel pleegde te doen, zoals mezelf dwingen te  kiezen tussen “mijn ouderschapsverlof goedgekeurd en Sterchele verongelukt”, of “mijn ouderschapverlof geweigerd maar Sterchele niet verongelukt”. Gemengde gevoelens dus vandaag, enerzijds droef en terneergeslagen omdat we met onze neus weer eens op de rauwe kant van de dood werden geduwd, en anderzijds blij omdat ik zeker tot september 2009 voor marathons kan blijven trainen. Ik hoor daar sommige kwatongen achterklappen  “ah, zo, meneer Devloo heeft zogezegd ouderschapsverlof nodig voor zijn kinderen, maar gaat ondertussen wel leuk gaan lopen, zo zit dat dus..” Wel, laten we stellen dat sinds ik het lopen opnieuw ontdekt heb ( en überhaupt opnieuw kan uitoefenen ), mijn kinderen beter af zijn met een rustigere, begripsvollere vader, ik meer huishoudelijke taken op mij kan nemen, en mijn werkgever een werknemer heeft die gedurende 80 % van de week meer dan 100% van zichzelf geeft. Meer moet dat niet zijn, zeker ! En daarbij, cru gesteld, het zijn jullie zaken niet !

 

Ook nog gelopen vandaag, in de verkeersvrije Ruthstraat in Steenokkerzeel, 20 min. in, 10 x 100 meter  rond de 25 ‘, en 20 min. uitgelopen ( jaja, afgekeken van andere weblopers, wie denkt dat het zijn schoentje was dat mij paste , zal het herkennen …) Zo maar eens andere prikkels geven aan mijn mooie body zal zeker geen kwaad kunnen J  Toch zal ik dit niet te vaak doen, ik voel meteen het gevaar voor verrekte achillespezen, of  scheve enkels, of afknappende kuitspieren …( oppassen dat ik geen klinker vergeet  in dit laatste woord) Gisteren de eerste 1000 kwh-zonne-energie bereikt ! Ondanks alles zijn het mooie tijden…

20:30 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

De triathlon van Jennifer Lopez Dag Marc,
Ik heb er ook weinig vertrouwen in dat Jennifer Lopez in zo'n korte tijd een hele triathlon gaat volbrengen! Een normaal mens traint daar jaren voor om ooit een hele te volbrengen. En dan zou zij dat even in een paar maand kunnen? En ook nog na een bevalling van een tweeling? Zelfs met een goeie trainer krijg je dat niet voor elkaar!
Groetjes Carina

Gepost door: Carina | 08-05-08

ah da's wel tof dat je nog eens in mijn straat bent gepasseerd! ;-)

Gepost door: Ruthje | 08-05-08

Als je de kuitsperen spaart, kunt ge bij ons de afwas ook nog komen doen, wij hebben er geen tijd voor! ;-), je mag mijn 2 ouderschaps verloven hierover overpakken voor mijn part!

Gepost door: streverke | 09-05-08

Dag Marc
Toevallig je blog gelezen. Leuk dat je je mij nog herinnert. Hoe gaat het intussen met jou? Wat doe jij zoal en waar woon jij nu met je gezin?
Hilde

Gepost door: Hilde D'hoker | 23-11-12

De commentaren zijn gesloten.