22-05-08

Eureka

Sinds eergisteren loop ik de hele dag achillespees-oefeningen te doen, ik heb mijn pees bijna binnenstebuiten gestrecht, ik sta op de onderste trap op de bal van mijn pijnlijke voet te balanceren met de hiel zo ver mogelijk naar beneden, ik heb buiten tegen de achtergevel drie bakstenen op elkaar gelegd en daarop grondwaarts een stevige plank  waar ik dan ga opstaan gedurende een aantal minuten terwijl ik de Runner’s lees, elke avond een cold-pack, en overdag afwisselende baden met mijn pijnlijke voet en kuit, twee minuten in een emmer met water zo warm als te verdragen, en 30 seconden in ijskoud water, en … vandaag wou ik even zien hoe ik ervoor stond. Ik vertrok met Margootje en Robke naar het veld, en na een paar honderden meters hield ik het voor bekeken, niet echt pijn, maar iets hinderde duidelijk aan de buitenkant van mijn achillespees aan mijn linkervoet, nota bene mijn goede voet ! Toen ik Margot en Rob thuis afgezet had, wou ik toch nog even proberen op het asfalt, en kijk, de pijn bleef weg, er begon mij iets te dagen, …Nooit heb ik pijn gehad aan mijn achillespezen, ik had nog nooit zo weinig kilometers gelopen als de laatste weken, waar lag dan de verandering in mijn looppatroon na mijn succesvolle marathon in Antwerpen? De eerste zware loop die we deden was van Averbode naar Tongerlo, modder, oneven wegen, bospaden. De weken erna thuis was ik vooral op zoek naar de flow bij het lopen, en liep het ene veldwegje in om er via een ander bospaadje weer uit te lopen. Telkens was de ondergrond onregelmatig, modderig of door de aanhoudende hitte veranderd in mul zand. Deze ondergrond ligt me gewoon niet. Het is ook ergens logisch, niet, je hiel moet telkens een stukje lager belanden dan op een harde ondergrond ( eerste belasting), maar moet dan ook nog eens vanop een lager punt opveren om de volgende stap mogelijk te maken ( opnieuw belasting) En er is maar één manier om je hiel van de grond te heffen, inderdaad, door je kuitspieren aan te spannen, en die bundelen hun kracht op dat ene dunne stukje pees dat aan je hielbeen vastgehecht is. Bravo voor dokter Devloo. Een zachte ondergrond mag dan wel beter geschikt zijn voor de gewrichten, me dunkt dat zo’n ondergrond omgekeerd evenredig belastend is voor het spierstelsel van de onderbenen. Het resultaat was alleszins dat ik drie maal het blokje omgelopen ben ( 3x 1,6 km = 4,8 km ) zonder pijn. Blijven stretchen dus, heb ergens gelezen dat je de kuitspieren onbeperkt mag rekken, 2 dagen rusten, en zondagmorgen opnieuw 5 km lopen.

 

Een paar weken geleden schreef ik over een kerkhof in Lissabon  http://marc-devloo.skynetblogs.be/archive-week/2008-15. Welnu, in de Runner’s van mei zie je op pagina 3 een foto van de halve marathon van Lissabon. Op de rechterhelft herken je een bosje  (4 à 5 cm breed ) net onder de horizon, en aan de onderkant omzoomd door een grijze streep, dit zijn deels stukken van de ommuring, maar ook praalgraven die boven de omheining uitkomen. Dit is het mooie kerkhof-park

Allez, ciaokes, en de kost !

20:18 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Atletiek piste zou dat tijdelijk geen oplossing zijn ?

Gepost door: Katrien | 23-05-08

Mij moet ge niet overtuigen, zo'n ondergrond is (voor mij toch ook) veeeeel belastender. Dat komt ook omdat je lichaam zich veel meer moet positioneren. Tenminste dat is mijn theorie en ervaring. Ik denk dat een goede loopschoen de 'hardheid' van een baan opvangt en dat je dat nadeel daardoor wat kan inperken, maar kleine wegen, oneffen grond, dat is toch iedere keer zoeken naar balans en dat kan je schoen niet voor je in orde maken.
By the way : na 2 daagjes ben ik weer helemaal in orde !

Gepost door: kaat | 23-05-08

Geduld en wilskracht ; houd het vol en U loopt vanzelf weer prachtige tijden. Forceer niets - daarmee gaat het alleen maar langer duren.

Gepost door: Bjorn Paree | 26-05-08

De commentaren zijn gesloten.