14-06-08

HET BLOED KRUIPT ...

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, iemands aard verloochent zich ook onder  de ongunstigste omstandigheden niet. ’t Is te zeggen: het kriebelt niet alleen in mijn benen, maar ook in mijn schrijfvingers…

 

Of ik dan een wispelturig iemand ben? Het heeft er alle schijn van, en toch weet alleen ik dat het niet zo is. Het is enerzijds mijn drang naar perfectie ( wat ik schrijf moet goed zijn, authentiek, leesbaar en herkenbaar ) en anderzijds mijn drang naar uitersten, zoals ik al vroeger schreef, Eros en Thanatos, creatiedrang en tegelijk de drang om dat dan na verloop van tijd te vernietigen, (zo had ik vorige week werkelijk zin om mijn blog definitief van het net te halen), drang naar Leven en fascinatie voor de Dood, vandaag het voornemen om me voor te bereiden voor een 2de marathon, en morgen alle goede voornemens verdrinken in een  onwaarschijnlijke hoeveelheid alcohol.

Of ik een zwakke persoonlijkheid ben? Misschien heeft het ook daar de schijn van, maar ik weet beter. Misschien is het herkennen dat de mens per definitie dualistisch, tweeslachtig is een teken van een diepere persoonlijkheid, yin en yang, actief en passief, zwart en wit, warm en koud, droef en blij,…

 

Momenteel lees ik voor de tweede keer in mijn leven Het Proces van Franz Kafka (1883-1924) Tijdens zijn leven verschenen enkele kleinere werken, na zijn dood gaf Max Brod zijn volledig oeuvre uit, tegen de wil in van Kafka die wou dat zijn manuscripten na zijn dood verbrand werden. Van uitersten gesproken ! Het hoofdpersonage Jozef K. wordt op een dag gearresteerd, hij weet niet waarom, niemand trouwens, maar hij mag vrij blijven rondlopen, gaandeweg wordt zijn leven volledig bepaald door dit proces … existentiële onzekerheid ten top, en daarom spreekt het mij nog steeds aan. In juli vertrekt ons gezin naar Tsjechië, dus ga ik beslist een paar woonplaatsen en het graf van Kafka opzoeken in Praag.

 

Verlangen is nog zo iets  menselijks dat ons hele westerse wezen bepaald. Hazes met zijn eenvoudig, kinderlijke teksten zingt ergens “zolang we dromen van ’t geluk dat ergens op ons wacht …” Ons hele leven verlangen we naar vanalles, een marathon lopen, een 50-km lopen, de Dodentocht uitstappen, naar Compostella gaan, kinderen kopen, een huis kopen. Al van kindsbeen leren we het onszelf, verlangen om van de crèche naar het eerste kleuterklasje te gaan, of naar het eerste leerjaar, of 16 worden en met een scooter mogen rijden, verlangen naar 18 en “meerderjarig”  zijn, … Altijd kijken we uit naar dingen die voor ons liggen, ons westers economisch denken vervat het in “stilstaan is achteruitgaan.” Toegegeven, het vooruitkijken doet elke dag onze motor draaien, dwingt ons ertoe om ’s morgens op te staan, maar het niet bereiken van sommige doelen is vaak ook de oorzaak van ons ongelukkig zijn, alsof het niet kunnen  bereiken van een marathon-lopen rechtvaardigt dat ik me ongelukkig voel, dat het niet kunnen realiseren van een Compostella-voettocht ( reken maar drie of vier maanden onderweg zijn ) een reden mag zijn om niet ten volle van het leven te genieten.

 

Ik wil altijd onderweg zijn, onderweg tijdens het lopen, onderweg naar morgen, onderweg naar een leven-zonder-te-moeten-werken, onderweg naar een gelukkig bestaan, en elke dag mezelf dwingen te beseffen dat onderweg zijn belangrijker is dan aan te komen …dat onderweg zijn de reden van mijn bestaan is …

 

Afgelopen zondag, woensdag en vrijdag telkens een 40 tal minuten gelopen, mijn vrouwtje heeft zelfs 3 keer meegelopen. Zou de microbe haar toch te pakken krijgen ?

 

Boonen, dikke dommerik, hij heeft het niet goed aangepakt, na flink wat zuipen en lijntjes snuiven had hij zich met zijn Lamborghini niet moeten laten klissen op de ring rond Mol, neen, stevig tegen een boom aanknallen en erin blijven, dat was het juiste scenario… kranten zouden vol lof gestaan hebben over de jonge wielergod, de Scheldeprijs zou de Tom Boonen-prijs gedoopt worden, etcetera,…

10:37 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

onderweg blij dat je terug onderweg bent se

Gepost door: Koen | 14-06-08

Ik wist het !!!!!!!!!!!! je kan het niet laten é Vlotje , we hebben je "grote mond" nog niet te lang moeten missen ...gelukkig maar :-) ps t'is weer dik in orde hier boven ps ik heb nog een boek die je misschien zal aanstaan : "De mens als duurloper" Jan Knippenberg

Gepost door: Katrien | 15-06-08

tja.. diene bonen heeft pech he. Ik heb op hetzelfde plaatske met een lotus ook al rond de 180 door het rood licht moeten rijden omdat ik niet meer kon stoppen.., Maar toen stonden er nog geen flitspalen.
Mijn motto was toen dier dagen: doe elke dag iets dat je leven kan kosten, en ge weet dat ge leeft!
Maar moet zeggen, ondertussen is't veranderd. De bezines met 100den pk's zijn ingeruild voor nen diesel met kinderstoeltjes vanachter en een huisje met tuintje met een schommel erin. Men enige uitdaging dezer dagen is op tijd te zijn voor de kleine vant school te kunnen halen. Of ik me daar minder gelukkig door voel? Pfff, integendeel...,
Waar haal ik dan men challenges: wel bv. Seffes om 4 uur een presentatie voor emea en de us, 500 personen. En ik heb nog geen fluit voorbereid. Niks. De inspiratie zal der wel moeten zijn, maar da houd me nog aan de gang zoiets. Kunt ge ook van dood gaan, maar op een andere manier.
allee, toch blij dat ge hier nog wa krabbelt, het blijf interessant.

Gepost door: streverke | 16-06-08

haha!! Je bent er terug. Ik kon het toch niet laten om af en toe nog eens te komen piepen. Mooi zo.

Gepost door: Hansy | 17-06-08

De commentaren zijn gesloten.