18-06-08

ode aan tom compernolle

Bij de dood van deze atleet, die ik alleen van naam en van ziens kende, kwam spontaan dit gedicht in me op. Ook gaan mijn gedachten naar zijn zoontje van 7. Ik was 6 toen eenzelfde afscheid mijn pad kruiste, en, avant-la-lettre, ook mijn ouders waren toen al "gescheiden van tafel en bed" zoals dat toen heette. Vooral het Noodlot fascineert mij...

...Een dorpsgenoot besloot enkele maanden geleden om gezondheidsredenen met de fiets naar het werk te rijden en vond een paar weken weken later de dood op de Haachtsesteenweg.  Een atleet gaat naar het leger om "inkomen en sport" beter te kunnen combineren,... een tuinman vlucht naar Ispahaan om de dood te  ontlopen, ... Herlees desnoods een paar keer de laatste vier regels ! ... Ziehier mijn bescheiden bijdrage aan de sterkte die de naasten wordt toegewenst.

Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: " Heer, Heer, één ogenblik!


Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot ,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.


Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!"-

Van middag ( lang reeds was hij heengespoed)
heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

" Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
" Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: " Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N.van Eyck.

20:54 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-08

HET BLOED KRUIPT ...

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, iemands aard verloochent zich ook onder  de ongunstigste omstandigheden niet. ’t Is te zeggen: het kriebelt niet alleen in mijn benen, maar ook in mijn schrijfvingers…

 

Of ik dan een wispelturig iemand ben? Het heeft er alle schijn van, en toch weet alleen ik dat het niet zo is. Het is enerzijds mijn drang naar perfectie ( wat ik schrijf moet goed zijn, authentiek, leesbaar en herkenbaar ) en anderzijds mijn drang naar uitersten, zoals ik al vroeger schreef, Eros en Thanatos, creatiedrang en tegelijk de drang om dat dan na verloop van tijd te vernietigen, (zo had ik vorige week werkelijk zin om mijn blog definitief van het net te halen), drang naar Leven en fascinatie voor de Dood, vandaag het voornemen om me voor te bereiden voor een 2de marathon, en morgen alle goede voornemens verdrinken in een  onwaarschijnlijke hoeveelheid alcohol.

Of ik een zwakke persoonlijkheid ben? Misschien heeft het ook daar de schijn van, maar ik weet beter. Misschien is het herkennen dat de mens per definitie dualistisch, tweeslachtig is een teken van een diepere persoonlijkheid, yin en yang, actief en passief, zwart en wit, warm en koud, droef en blij,…

 

Momenteel lees ik voor de tweede keer in mijn leven Het Proces van Franz Kafka (1883-1924) Tijdens zijn leven verschenen enkele kleinere werken, na zijn dood gaf Max Brod zijn volledig oeuvre uit, tegen de wil in van Kafka die wou dat zijn manuscripten na zijn dood verbrand werden. Van uitersten gesproken ! Het hoofdpersonage Jozef K. wordt op een dag gearresteerd, hij weet niet waarom, niemand trouwens, maar hij mag vrij blijven rondlopen, gaandeweg wordt zijn leven volledig bepaald door dit proces … existentiële onzekerheid ten top, en daarom spreekt het mij nog steeds aan. In juli vertrekt ons gezin naar Tsjechië, dus ga ik beslist een paar woonplaatsen en het graf van Kafka opzoeken in Praag.

 

Verlangen is nog zo iets  menselijks dat ons hele westerse wezen bepaald. Hazes met zijn eenvoudig, kinderlijke teksten zingt ergens “zolang we dromen van ’t geluk dat ergens op ons wacht …” Ons hele leven verlangen we naar vanalles, een marathon lopen, een 50-km lopen, de Dodentocht uitstappen, naar Compostella gaan, kinderen kopen, een huis kopen. Al van kindsbeen leren we het onszelf, verlangen om van de crèche naar het eerste kleuterklasje te gaan, of naar het eerste leerjaar, of 16 worden en met een scooter mogen rijden, verlangen naar 18 en “meerderjarig”  zijn, … Altijd kijken we uit naar dingen die voor ons liggen, ons westers economisch denken vervat het in “stilstaan is achteruitgaan.” Toegegeven, het vooruitkijken doet elke dag onze motor draaien, dwingt ons ertoe om ’s morgens op te staan, maar het niet bereiken van sommige doelen is vaak ook de oorzaak van ons ongelukkig zijn, alsof het niet kunnen  bereiken van een marathon-lopen rechtvaardigt dat ik me ongelukkig voel, dat het niet kunnen realiseren van een Compostella-voettocht ( reken maar drie of vier maanden onderweg zijn ) een reden mag zijn om niet ten volle van het leven te genieten.

 

Ik wil altijd onderweg zijn, onderweg tijdens het lopen, onderweg naar morgen, onderweg naar een leven-zonder-te-moeten-werken, onderweg naar een gelukkig bestaan, en elke dag mezelf dwingen te beseffen dat onderweg zijn belangrijker is dan aan te komen …dat onderweg zijn de reden van mijn bestaan is …

 

Afgelopen zondag, woensdag en vrijdag telkens een 40 tal minuten gelopen, mijn vrouwtje heeft zelfs 3 keer meegelopen. Zou de microbe haar toch te pakken krijgen ?

 

Boonen, dikke dommerik, hij heeft het niet goed aangepakt, na flink wat zuipen en lijntjes snuiven had hij zich met zijn Lamborghini niet moeten laten klissen op de ring rond Mol, neen, stevig tegen een boom aanknallen en erin blijven, dat was het juiste scenario… kranten zouden vol lof gestaan hebben over de jonge wielergod, de Scheldeprijs zou de Tom Boonen-prijs gedoopt worden, etcetera,…

10:37 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-06-08

AANGEKONDIGD EINDE

Het sluipt langzaam binnen in je hoofd, en voor je beseft dat het is binnengeslopen heeft het zich al als een tumortje vastgenesteld op je hypofyse … aanvankelijk sta je nog weigerachtig tegenover de beslissing die zich langzaam ontwikkelt, maar als het dan zover is, lijkt het de meest evidente zaak van de wereld : stoppen met deze blog, of toch voor een paar maanden alleszins.

Wat begon met een spelletje om mezelf druk op te leggen om door te gaan met de voorbereiding op een marathon, ging al snel over naar een verslaving, het streelde ook zo lekker het ego, kijken hoe vaak mijn blog aangeklikt was, en benieuwd naar de reactie van sommige lezers. Ik heb ook maanden in een euforische toestand geleefd, het was een zo-niet-alles-dan-toch-veel verslindende bezigheid, uren heb ik gelopen ter voorbereiding, en uren heb ik teksten voor me uit lopen spreken tijdens het hardlopen, gaandeweg legde ik mijn zieleroerselen bloot in deze blog… ik twijfel er niet aan dat u mijn berichten als zeer open en eerlijk ervaren hebt …

 

Ik zal blijven lopen, en de kans dat ik in het najaar mijn 2de in  Eindhoven loop zit er nog steeds dik in, ondanks het after-marathon-dipje dat ik momenteel beleef. En waar ik deelneem langs gods wegen, zal het in het enige, echte webloglopers-shirt zijn … misschien meld ik me weer begin augustus als ik misschien aan een ultiem 10-weken-schema begin voor Eindhoven… en ik kom nog wel eens piepen op jullie blogs….

  

Groetjes, en bedankt voor het delen van gedachten de afgelopen zes maanden…

09:39 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |