09-07-08

" D I K Z A K "

Afgelopen zaterdag 10 km gelopen, gevolgd door een herhaling op knak hetzelfde parcours op zondag, daarna twee dagen gerust, en vandaag 11 km in  66 minuten, hartslag gemiddeld 139.

 

Lichaamsgewicht gaat gezwind naar de 78 kg, BMI van  26,26 om precies te zijn. Margootje die in september naar het eerste leerjaar gaat, noemt me zonder scrupules ‘dikzak’. Tja, mijn buikje zet weer uit naar voren. Vraag me soms af hoeveel ik zou gewogen hebben als ik de laatste 24 maanden niet zou gelopen hebben,  85 kg ? Voor een ventje van ocharme 1m72 …

 

Op het werk kan ik niet van het lekkere gebakken spek afblijven dat we produceren, en thuis kan ik niet weerstaan aan de Aldi-cornetto’s, die oranje dozen met dat clown-gezichtje op. Gelukkig blijf ik zweren bij dagelijks één appel, één appelsien en een flinke portie patatten als minimum.

 

De eerste week van de schoolvakantie zit erop, Margootje gaat zoals gezegd naar het eerste leerjaar, Stefke naar het derde, Dorien naar het vierde middelbaar Wetenschappen-Topsport    ( net brief ontvangen van de VAL dat ze topsportstatuut geniet voor het komende schooljaar – ik hoop dat ze nog een paar prestaties kan neerzetten in augustus ( en vooral op het BK 1500 steeple in Izegem op 7 september ), want buiten haar zesde plaats op het BK Veldlopen was het eerder povertjes, ze weet het ook, maar we blijven geloven in haar sportieve mogelijkheden ) en onze Matthias, amper 16 jaren oud, gaat zijn laatste jaar Latijn-Talen beginnen in Don Bosco Haacht.

En wij ? Wij, arme ouders, worden weer een jaartje ouder. Wij worden twee maal per jaar een jaar ouder, één keer met onze verjaardag en één keer als de kinderen een jaartje opschuiven in het schoolsysteem.

Het belangrijkste nieuws is evenwel dat mijn vrouwtje blijft lopen, zelfs alleen, zonder mij !!!

Tot drie keer toe per week.

 

En de marathon ? Weet je , tijdens mijn 11 km-duurloop van daarnet in de druilerige regen heb ik weer echt genoten van het lopen, het terugvinden van mezelf tijdens dat ene uurtje, en de goesting om (desnoods trager ) weer langere afstanden te lopen kwam op dat ogenblik weer terug. Maar ik weet nu reeds :  als ik er eentje loop in het najaar zal het Brussel zijn, en niet Eindhoven. Ik kijk er tegen op om 2 uren heen en 2 uren terug te rijden voor een verzetje van een marathon, en bovendien zit het me dwars dat ik zoveel vervuil ( co2 uitstoot) om 4 uurtjes gezond te wezen.  Deelnemen aan alle marathons die in België worden gelopen is ook een edel doel, niet waar.  Zo kwam ik vorig jaar een ruim-60-jarige man tegen in Aarschot in de Knoet na een 10 mijlsloop langs de Demer. Hij liep bij de beste veteranen, we dronken tijdens de aprés-run, terwijl Big Bill op het podium het beste van zichzelf gaf,  een vijftal Leffe’s samen ( allez, hij vijf en ik vijf, hé) maar het mooiste van al vond ik dat deze gepensioneerde man aan alle stratenlopen deelnam waar hij met de fiets heen en terug naartoe kon. Ik dacht bij mezelf, chique !

 

En de toerdefrans ? Evans staat er biezonder goed voor, Kim Kirchen overstijgt reeds dit jaar zichzelf en kan misschien voor de verrassing zorgen. Niet vergeten dat hij Hincapie, Armstrongs eerste luitenant in tijden van oorlog, in zijn rangen heeft. Morgen een eerste afspraak voor een man-tegen-man-gevecht op weg naar Super-Besse. Ik verwacht een nummertje van Ricardo Ricco. En voor de niet-liefhebbers : toch kijken, prachtig stukje Frankrijk dat donderdag doorkruist wordt !

 

21:47 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04-07-08

Tour de France ...

De tour de France, het heeft me altijd geboeid …

 

Als kind speelde ik vaak met het spel van de coureurkes wanneer ik bleef logeren bij mijn 18 jaar oudere broer en zijn echtgenote. Ik herinner me een spelbord met een ovale wielerpiste op, en middenin die piste taferelen die de sfeer van een zesdaagse opriepen. Ik speelde gewoonlijk alleen, ik was zowel het gele, als het blauwe, het rode, het groene en het zwarte plastic rennertje. Mijn (toen nog onschuldige) rechterhand, waaruit de teerlingen rolden, besliste beurtelings over de snelheid waarmee de “coureurkes”, zoals mijn Brusselse schoonzus het zei, op de finish afstevenden…

Met dezelfde passie van vroeger stel ik vandaag wielerploegjes samen om deel te nemen aan de Gouden Tour van het laatste nieuws en Megabike van het nieuwsblad. Het houdt me al een paar weken bezig, de definitieve selecties van de renners, hun vormpeil en hun verschillende doelstellingen. Zo zal een Popovych weinig punten scoren omdat hij volledig in dienst van Evans moet rijden.  Ricco en Piepoli daarentegen zullen zonder de dwangbuis van ploegafspraken zonder schroom hun eigen gang kunnen gaan.

Ik doe dit al een paar jaren, en verwacht ook niet dit jaar iets te winnen, maar het is leuk en het geeft een extra dimensie aan het hele toerdefrans-gebeuren. Renners van wie ik iets spectaculairs verwacht zijn Kreuziger, Ricco, Fothen, de jonge Andy Schleck en vooral de rus Yoeri Trofimov. Wie de tour wint ? Meer dan wschl. Evans, tenzij Valverde zichzelf weer overtreft in de tijdritten. Ook in Tsjechië zal ik via Eurosport niets moeten missen. Dus vanaf morgen zit ik dagelijks 2 à 3 uur voor tv, genietend van de spanning, de prachtige beelden en de gezapige stem van Michel Wuyts.

 

Of er nog gelopen wordt ? Ja, toch wel, tot 3 keer toe per week, tussen de 5 en de 10 km. De motivatie voor een volgende marathon ebt stilaan weg. En op de koop toe moet je geen geneeskunde gestudeerd hebben om te beseffen dat het niet gezond kan zijn voor je lichaam. Nu, we zien wel, als de winter eraan komt, ik kijk immers steeds vooruit, komt de zin om uren lang alleen in het donker te lopen misschien terug … Vive, vive la France !

 

16:38 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |