29-05-08

van A tot Z, einde mei 2008

Aardbeien : koop ik twee maal per week bij de lokale aardbeienkweker. De mooie, grote kosten 2,80 euro per pond, de even smakelijke, maar kleinere, die ik om voor de handliggende reden verkies, slechts € 1,80. Brandstof: zijn prijs blijft schrikbarend de hoogte ingaan. Hoeveel maanden scheiden ons van 3 euro per liter ? China: wat als hier een Leider opstaat met expansieve neigingen? Hoe bescherm je je tegen 1,4 miljard spleetogen ? Of zou moeder Natuur hier een handje toesteken ? Diesel; is even duur geworden als gewone benzine. Emmanuel Levinas met zijn “filosofie van de ander” blijft mijn lievelingsdenker. Fiets; daarmee probeer ik op woensdag en donderdag naar het werk te gaan (7 km heen en 7 km terug) Die middagen geniet ik ouderschapsverlof. Giro d’Italia; van de beelden die de helikoptercamera opneemt van de Dolomieten, van de prachtige meren, van de stijlvolle dorpjes en Piazza’s bereik ik bijna dagelijks een hoogtepunt van wegdromerij … Hazes Andre, een nummer of drie op rij van deze kerel, en ik kan er weer een paar uren tegenaan. Intuïtie, levert vaak meer op dan doordachtheid… Joggen, heb ik de laatste 7 volle dagen niet meer kunnen doen. Kakafonie, dit woord vind ik niet terug in mijn lievelingsboek “van Dale” Lumbago; heeft mij sinds maandag in zijn macht. Marathon, aan dit woord heeft deze blog zijn bestaan te danken. Narcisme, is datgene dat in iedere blogger in min of meerdere mate aanwezig is. Ontslag, heeft mijn collega Steven (bio-ingenieur), wiens buro bijna 5 jaren naast het mijne stond, afgelopen maandag ingediend. Ik zal hem missen en wens hem all the best ! Prostaatachtig, is de wijze waarop dit blogbericht geschreven werd, in stukjes en met korte tussenpozen. Q, zie X. Rusteloosheid; blijft mijn grootste karaktertrek. Santiago de Compostella; vrees dat ik zal moeten wachten tot mijn 60ste om er te voet naar te kunnen vertrekken To do lijstjes blijven noodzakelijk om structuur in mijn leven te behouden. 

Uitgeschakeld, zijn alle Belgen reeds op Roland Garros, waarnaar ik bijna niet meer kijk. Gelukkig blijft het maar een spel...

 VREG, heeft mijn eerste 1000 kw zonne-energie goedgekeurd, eerstdaags mag ik dus van mijn netbeheerder 450 euro op mijn rekening verwachten. Wereldoorlogen, de derde zal niet militair, maar economisch uitgevochten worden. X blijft een moeilijke letter in het scrabble-spel. Yoghurt, 500 gr magere vermengd met 500 gr geplette aardbeien, 1 versnipperde banaan en  1 dito jonagoldappel blijft te verkiezen boven de klaargemaakte potjes van Danone. Zingeven aan het leven blijft vaak voor menigeen een opgave, en dat is geen schande.   

13:46 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-05-08

Eureka

Sinds eergisteren loop ik de hele dag achillespees-oefeningen te doen, ik heb mijn pees bijna binnenstebuiten gestrecht, ik sta op de onderste trap op de bal van mijn pijnlijke voet te balanceren met de hiel zo ver mogelijk naar beneden, ik heb buiten tegen de achtergevel drie bakstenen op elkaar gelegd en daarop grondwaarts een stevige plank  waar ik dan ga opstaan gedurende een aantal minuten terwijl ik de Runner’s lees, elke avond een cold-pack, en overdag afwisselende baden met mijn pijnlijke voet en kuit, twee minuten in een emmer met water zo warm als te verdragen, en 30 seconden in ijskoud water, en … vandaag wou ik even zien hoe ik ervoor stond. Ik vertrok met Margootje en Robke naar het veld, en na een paar honderden meters hield ik het voor bekeken, niet echt pijn, maar iets hinderde duidelijk aan de buitenkant van mijn achillespees aan mijn linkervoet, nota bene mijn goede voet ! Toen ik Margot en Rob thuis afgezet had, wou ik toch nog even proberen op het asfalt, en kijk, de pijn bleef weg, er begon mij iets te dagen, …Nooit heb ik pijn gehad aan mijn achillespezen, ik had nog nooit zo weinig kilometers gelopen als de laatste weken, waar lag dan de verandering in mijn looppatroon na mijn succesvolle marathon in Antwerpen? De eerste zware loop die we deden was van Averbode naar Tongerlo, modder, oneven wegen, bospaden. De weken erna thuis was ik vooral op zoek naar de flow bij het lopen, en liep het ene veldwegje in om er via een ander bospaadje weer uit te lopen. Telkens was de ondergrond onregelmatig, modderig of door de aanhoudende hitte veranderd in mul zand. Deze ondergrond ligt me gewoon niet. Het is ook ergens logisch, niet, je hiel moet telkens een stukje lager belanden dan op een harde ondergrond ( eerste belasting), maar moet dan ook nog eens vanop een lager punt opveren om de volgende stap mogelijk te maken ( opnieuw belasting) En er is maar één manier om je hiel van de grond te heffen, inderdaad, door je kuitspieren aan te spannen, en die bundelen hun kracht op dat ene dunne stukje pees dat aan je hielbeen vastgehecht is. Bravo voor dokter Devloo. Een zachte ondergrond mag dan wel beter geschikt zijn voor de gewrichten, me dunkt dat zo’n ondergrond omgekeerd evenredig belastend is voor het spierstelsel van de onderbenen. Het resultaat was alleszins dat ik drie maal het blokje omgelopen ben ( 3x 1,6 km = 4,8 km ) zonder pijn. Blijven stretchen dus, heb ergens gelezen dat je de kuitspieren onbeperkt mag rekken, 2 dagen rusten, en zondagmorgen opnieuw 5 km lopen.

 

Een paar weken geleden schreef ik over een kerkhof in Lissabon  http://marc-devloo.skynetblogs.be/archive-week/2008-15. Welnu, in de Runner’s van mei zie je op pagina 3 een foto van de halve marathon van Lissabon. Op de rechterhelft herken je een bosje  (4 à 5 cm breed ) net onder de horizon, en aan de onderkant omzoomd door een grijze streep, dit zijn deels stukken van de ommuring, maar ook praalgraven die boven de omheining uitkomen. Dit is het mooie kerkhof-park

Allez, ciaokes, en de kost !

20:18 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-05-08

PAROS 1986

Elke dag - en die begon rond 12 uur ‘s middags na het ontbijt van 11 uur, bestaande uit moussaka of moussaka -  troepten we onafgesproken samen aan het strandcafeetje. Elke dag hetzelfde allegaartje van één Hollander, een paar engelse meisjes, een paar tienermeisjes uit Duitsland, een Amerikaan, twee zusjes uit Ierland met hun lichtgehandicapte broer Liam en één Belg, ondergetekende. Elke dag begon ( na het levensnoodzakelijke ontbijt ) zoals de vorige dag geëindigd was, met supergrote glazen bier Heineken of Budweiser. En elke dag vroegen we aan de man van het strandcafé of hij zijn lievelingsmuziek wou opzetten, want we hadden dit hier voor de eerste keer gehoord, en waren allen in de ban van dit nummer, we riepen “Yiorgo, the italian music, parakalo !”  Een zacht pianogetokkel als aanzet en dan een ruige stem,… en het terugkerende hooggezongen refrein “te voglio bene assaie” verstonden we met z’n allen, ik hou van jou, of iets in die aard…

Een 44 jarige man bekijkt vandaag het cd’tje en leest op de binnenkant van het boekje “registrato dal vivo al Village Gate (New York) il 23/3/86.” En het klopt, het verhaal aan het strandcafeetje van Yiorgo speelt zich af in juli-augustus van 1986, ik was 22 en op zoek naar het Leven. Ik was vertrokken met een gents Koppel via Taxipost naar … Istanbul, 3000 km van huis. Na een week in Istanbul rondgezworven te hebben vond ik het welletjes, en vertrok  met de nachtbus naar Kusadaçi. Onderweg werd er af en toe gestopt aan een tankstation-annex-wegrestaurant, je kon er alles eten en drinken, warm en koud, het was er druk, ontelbare truckers, echte lichtpaleizen in het duister van de middenoostelijke nacht, mensen op weg naar het westen, anderen op weg naar het oosten, kruispunt van verschillende volkeren, het snijvlak van Europa en Azië net voorbij. Ik was blij als ik de volgende ochtend in Kusadaçi meteen de eerste de beste boot naar eender welk grieks eiland kon nemen, de prijs was gepeperd, en het nodige visum ook. Maar eens op het schip voelde ik me voor het eerst in mijn leven heerlijk, de wind speelde door mijn lange haren, ik was op weg naar de vrijheid, voelde me Odysseus en Zorba tegelijk, niets kon me belemmeren in mijn gevoel van opperste geluk, ik was in extase, het blauwe water van de Egeïsche zee en haar blauwe lucht begeleidden me naar … Samos.  Mijn eerste slaapplaats was dicht bij de haven, uren kon ik kijken naar de arriverende boten, honderden jongeren die toestroomden, anderen die vertrokken op weg naar een ander eiland, de ene met, de andere zonder lief … De volgende dag vertrok ik met de openbare bus ( to leoforio, parakalo ) verder weg van het hoofdstadje Pythagoreion. Op het strand van Kokkari sliep ik twee nachten “netjes” met 2 zwitserse meisjes, zij voelden zich beschermd door mijn mannelijke aanwezigheid, en ik genoot van hun vrouwelijk schoon…

Na een weekje, niets was vooraf gepland, verliet ik het eiland op weg naar Paros. In de haven kijken op het bord welk schip wanneer naar welk eiland vertrekt tegen welke prijs, en dan kiezen. “Paros, parakalo !”

Paros,… hier troepten we onafgesproken elke dag samen aan het strandcafeetje… Zo leuk als elke dag begon, zo eindigde ook elke avond, dit eiland, of toch zijn havenstadje met de dezelfde naam Paros, was één grote openlucht-fuif … vooral Ierse muziek, “the wild rover” werd in elke kroeg luid gespeeld, biezonder aangename mensen die Ieren, nooit geen ruzie, altijd zingen, zuipen, plezier maken, verbroederen, en in één enkel geval verzusteren met een Belg. Terwijl de Engelsen hun broek afstaken op de toog, werd ik verliefd op  een van de twee Ierse zusjes ( met de gehandicapte broer Liam die ze de hele nacht overal meesleurden, en leuk dat hij het vond…) … Theresa … en zij op mij …

 

Jaren ben ik op zoek geweest naar de zanger van het refrein “ te voglio bene assaie.” Internet of google bestond nog niet, … tot ik op een zondagavond het lied hoorde op radio2. Marc Brillouet zei achteraf “Pavarotti met  het nummer  Caruso.” Maar het klonk anders, nu ik wist dat Pavarotti het bij het grote publiek bekend had gemaakt, kon ik gericht verder zoeken en vond ik uiteindelijk het cd’tje dat Yiorgos elke dag meermaals voor ons opzette in de zomer van 1986  “Dallamericaruso” van de italiaan Lucio Dalla, met als openingsnummer “Caruso”. Misschien kent u de versie van Pavarotti, maar zoals altijd is het origineel niet te kopiëren, zeker niet als je het voor het eerst gehoord hebt op een strand van een van de mooiste Cycladen-eilanden toen je nog jong was …en de wereld voor je lag …

 

En zo geraak je door de dagen dat je niet mag lopen omdat je pees van Achilleus ( nog zo’n verdomde Griek ) pijn doet.

16:33 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-05-08

F O R F A I T

Sinds ik loop is het me nog niet vaak overkomen dat ik beslis om een paar dagen niet te zullen lopen, maar nu is het zover. Sinds de loop van vorige donderdag voel ik een zekere stijfheid rond mijn linkerachillespees, niets beangstigend, maar ik voel dat ze precies een beetje verkrampt als ik het gewicht van mijn lichaam prononceer op de voorkant van mijn voet bij het afrollen. Als ik heel duidelijk bijna platvoeterig probeer te lopen, waarbij de hele zool als het ware in zijn geheel horizontaal van de grond komt, zonder af te rollen, voel ik niks.

Zaterdag nog even geprobeerd, maar hetzelfde vervelende gevoel, alsof er een zakdoekje losjes rond mijn pees geknoopt werd. Drie mogelijke oorzaken;1/ de intervaltraining van paard katrien willen imiteren, ik wist nochtans dat het gevaarlijk is om blessures uit te lokken -  2/ baarvoets de Sirtaki staan dansen met Annelies op het communiefeest – 3/ mogelijk de grote pikkel van mijn scooter 250 cc tegen mijn linkerhiel aangeduwd bij het losduwen van het voertuig.  Dus : minstens een week niet lopen, ook geen testtrainingskes om te zien of het al niet beter gaat ( we kennen die allemaal, niet waar, die probeer-trainingskes), wel een beetje fietsen voor de conditie en de calorietjes, elke avond een cold-pack rond de enkel, en … geen deelname aan 20 km van brussel. Dit laatste zou toch illegaal geweest zijn, “justice after all”, zekerst ?  Grote voordeel; ik hoef me op het komende communiefeest niet in te houden. Als de omstandigheden het toelaten fiets ik zondag  tot aan de start van de 20 km (samen met 7-jarig Stefke) om jullie aan te moedigen en na afloop even door te spoelen.  Groetjes, en het gaat jullie goed. Als je overweegt een nieuwe wagen te kopen, geen Porsche, lieve kinderen, ten eerste omdat het je je leven kan kosten, en ten tweede omdat het decadent is om zoveel brandstof nodeloos te verbruiken … maar ja, ieder doet wat hij wil,… Nog één tip, voor de graag-lezers onder jullie: als je nog snel een goed boek wilt lezen alvorens je de film gaat kijken  (Blindness, momenteel in Cannes) “De stad der blinden” van José Saramago. Buitengewoon !  En, gisteren in het laatste nieuws ook een opmerkelijk verhaal gelezen over Miek Pot ( zie www.miekpot.be )

“Ciaociao, saluukes”

11:24 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-05-08

...het valt me zwaar ...

Het bloggen valt me alsmaar zwaarder. Daarom de laatste dagen iets minder frequent een bericht vanmijnentwege. Ik denk nog wel op zijn blogs, bij veel van wat me overkomt, maak ik meteen bedenkingen alsof ik ze in schrijftaal aan het ingebeelde scherm voor me toevertrouw. (“Old man trouble” van Otis Redding klinkt nu door mijn headphone, een rauwe soulstem, soms echte gospel “Let me in”, en schallende trompetten door zwarte muzikanten geblazen. )

Het gaat me nochtans goed, het afgelopen communiefeest was een succes, de vele familieleden en enkele vrienden zullen het zich lang heugen, vooral de venten. Het begon om 12 uur ’s middags, en duurde ongeveer 12 uren, tot middernacht dus. De schuimwijn die mijn vrouw en ik als aperitief serveerden was zo lekker dat menigeen werkelijk dacht dat hij champagne stond te drinken, de hapjes werden weinig aangeraakt, aannemelijk als je bedenkt dat het 28 graden was buiten. En toch, het warme gerecht dat we serveerden, of beter, dat de genodigden zelf uit een 100 cm-diameter pan mochten op hun bord scheppen, ging ondanks de warmte vlotjes de kelen binnen. In een mum van tijd, en na enkele nog-eens-opscheppers waren we 24 kg Paëlla a la Valenciana lichter, voor wie het niet lustte, was er lasagne beschikbaar. Gelukkig konden we rekenen op onze poolse kuisvrouw Anja en haar zus Agatha, die elk 5 uurtjes zijn komen helpen ( voor het derde communiefeest reeds ). –Shit, ik dacht er een heel klein berichtje van te maken, maar de Otis Redding-muziek zweept me op, “Shake”,  doe de moeite, en zoek eens een  nummer van Otis op en zet het volume op bijna max., de blikjes bier helpen ook. Het is geen geheim dat vele schrijvers, ja, alle bloggers zijn tenslotte schrijvers, graag onder invloed schrijven. –De  paëlla, dus, hoe vlot deze ook verorberd werd, de snelheid waarmee de witte ijs-ijskoud geserveerde Chardonnay 2006 over de lippen slokdarmwaarts binnenliep kende geen gelijke, in tegenstelling tot de rode bordeaux Frédignac die onaangeroerd op de tafel bleef staan. Van de kinderen hadden de groten geen last, we hadden een springkasteel voorzien, en achteraan in de tuin staat al jaren een 4meter-diameter (door biebieb zelf ingebouwde) trampoline. Naast Otis Redding, kwamen ook Mercouri ( op verzoek van de oudere familieleden, van wie mijn moeder de kroon spande met haar reeds 84 gepasseerde april-lentes), André Hazes ( opmerkelijk dat veel mannen deze Nederlandse blues-zanger lusten als koude pap), Katie Melua, James Blunt en Norah Jones de revue, een mooi, maar verrijkend allegaartje. De ambiance zat er van in den beginne goed in.  Voor mijn vrouw en ik, bijna 20 jaar getrouwd een goed teken, zo van           “ family ties”! Natuurlijk mocht mijn Antwerp-marathon-medaille niet ontbreken op het feestje. Van de kenners, mensen die ooit iet of wat aan sport gedaan hebben, kreeg ik dan ook de heerlijkste loftuitingen, nadat ze mijn “I did it”-medaille hadden aangeraakt. Om mijn prestatie nog wat op te vijzelen, verklaarde ik dat ik niemand in dit gezelschap in staat achtte een marathon uit te lopen. Sommigen van de aanwezigen lopen de 20 km van brussel, daags na het volgende communiefeest, ben ook benieuwd hoe ik het er zal van af brengen. En weet je wat het ergste is, het lopen van een marathon is niet echt meer een uitdaging voor mij. Ik begrijp Henin dus wel een beetje, als je net als ik de (relatieve) top bereikt hebt, is het wel geweest J (dikke nek!) Hoe de uren voorbijgegleden zijn, weet ik niet meer, maar we hadden plezier, leute, fun ( de eerste Sterchele-mop was al gevallen, de onfortuinlijke voetballer had vorige week prompt een jarenlang contract getekend bij BOOM ) en plots was het middernacht en wouden de echtgenotes naar huis (jaja, details zijn belangrijk, oma van 84 had het toneel wijselijk rond 20u00 verlaten, na het nuttigen van enkele pistoleetjes met charcuterie-naar-keuze). De meeste mannen waren lazarus, enkele schoonzussen bekloegen zich daarover het pleuris, en één enkele schoonbroer, ik herinner me goed de welke, omarmde me telkens weer terwijl hij bezwoer dat hij me graag zag.(in vino e veritas, nietwaar). Uiteindelijk was tegen 1 uur de hele meute de deur uit, met de belofte en het vooruitzicht dat we mekaar over 14 dagen op het volgende communiefeest terugzagen. Of ik zuip minder op 24 mei, of u ziet me niet op 25 mei op de 20 km van Brussel. Er wordt ook nog gelopen, zoals eerder aangekondigd, enkel for amusement ( zoals vroeger op de flipperkast stond), geen druk, op zoek naar de flow, en het welvoelen. Zoals in mijn koptekst staat, het onderweg zijn is belangrijker dan het doel bereiken, voor Henin, de weg naar de absolute nummer Eén was boeiender dan het Eén-zijn,  voor mezelf, het maandenlange genietend lopen was leuker dan die ene dag waarop je afziet om meer dan 42 km af te haspelen, elke week twee keer hopen dat je de 6 juiste ballen hebt is spannender dan één keer werkelijk de 6 juiste te hebben,  je laatste 15 werkjaren, tijdens dewelke je onophoudelijk verlangt naar je pensioen, aangenamer dan de dag dat je 60 wordt (hopelijk heb ik het bij het laatste statement totaal verkeerd J ).

Eindelijk regent het óp mijn huis, belangrijk opdat mijn zonne-panelen op natuurlijke wijze gereinigd zouden worden, en ín mijn tuin, en óp mijn scooter 250 cc die nog buiten staat, shit !

Wat staat er nog op mijn planning?  31 mei euregio Neerpelt 10 km-stratenloop, omdat dochter Dorien daar een kwartier eerder een 1500 zal lopen. Ik train er niet speciaal voor, en ik laat er geen biertjes of witte wijn voor (ook geen rode in de winter), maar op basis van die 10km-tijd moet ik verder voor de volgende marathon: doen wat je zegt, en zeggen wat je (gaat) doen, remember !  Dus Neerpelt-tijd op10 km x 4,66 wordt de nieuwe te benaderen tijd op mijn tweede marathon in Eindhoven.

Treur niet als ik in de toekomst minder berichtjes post, ik zal destemeer idiote reacties plaatsen op jullie blogs !!! U  kan me helpen aan een volgend blogberichtje door een keuze te maken uit volgende items ( op die manier worden we een beetje interactief) : Istanbul – Samos – Paros – Ios  - Athene-stad – Rhodos – Santorini – Andros – Pilion – Pelopónnisos – Korfou – de stad Ionnina -  Jeruzalem – Jordanië – Havana – Chicago -  Mol (België) – Lissabon – Kreta – Sri Lanka – Dakar – Kopenhagen -  Oostduinkerke (België ) – Umbrië – Malaysia - …

 

Om te eindigen, morgen is het immers Friday, en eigenlijk de mooiste dag van het weekend, een citaat zonet op skynet gelezen ( is bij jullie ook skynet de startpagina ? ): “Paus Benedictus XVI heeft lof voor maagden”.  “Ja,” denk ik dan “tot ze bij hem langs geweest zijn, zeker !” Of de bedenking dat Fourniret hetzelfde had kunnen zeggen  voor de rechter.

Het worden harde tijden voor meisjes die iets vroeger blijken rijp te zijn J

19:23 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

08-05-08

van beveren naar zürich ...

De dood van de kleine, lachende god Sterchele – of je het uitspreekt als Sterkelée of Stersjel doet er niet meer toe – leidt mijn gedachten op het einde van deze uitzonderlijk warme lentedag naar een gelijkaardige dood van een nog grotere, nog veelbelovendere God uit mijn tienerjaren, Ivo Van Damme. Sla de sportboeken er op na, het zijn werkelijk de allergrootste sportbeoefenaars die erin slagen binnen één Olympiade 2 (zilveren) medailles te behalen. In de zomer van 76 waren alleen John Walker in donkerblauw-zwart pakje op de 1500 m., en die andere Beer met zevenmijlslaarzen, borstnummer “218” ( ik weet niet of het klopt, maar mijn autistisch trekje geeft me dit nummer in ) en witte kousen met rood en blauw streepje tot net onder de knieën, Alberto Juantorena, onze Belg te vlug af. ( voor de freaks onder jullie, Juantorena, een reus van een vent, liep hier eventjes een wereldrecord op de 800 m.1’43”50 ) Het wordt nog 50 jaar wachten voor er nog een Van Damme in België opstaat.

Konden Glorie en Noodlot dichter bij elkaar staan dan vandaag ?  Tussen Kerst en Nieuw van datzelfde jaar 1976 sijpelt het nieuws, nauwelijks te geloven, via de radio onze huiskamer binnen: Ivo Van Damme verongelukt in de ochtend van 29 december 1976 in het zuiden van Frankrijk op weg naar huis …

In die jaren deed ik ook atletiek, ik keek op naar de betere dames in de anderlechtse club, Tine Grijp, en onze studielerares in het Sint Niklaasinstituut, Hilde d’Hoker, met wie ik meereed naar de trainingen, en ’s morgens en ’s avonds naar en van school. ( ik had als het ware mijn eigen escorte  ) Een jaar later ging ik als 13-jarige alleen van Anderlecht naar het Heyzelstadion naar de eerste Memorial, ik herinner me dat we aan de kant van het hoogspringen stonden, en later rond middernacht werkelijk zaten om het duel tussen Dwight Stones en de jonge pool met de wapperende lange haren Jacek Wszola te volgen… muisstil in het donker van de nacht … Nog een jaar later was ik er weer bij, ik denk dat het dát jaar was dat vader Van Damme de medaille om Juantorena’s nek hing, het hele stadion tot tranen toe bewogen als ze elkaar vastpakten…

 

Vandaag lag er een brief van mijn werkgever in de brievenbus : “ Geachte Heer,  Wij hebben uw schrijven van 11 april 2008 met uw aanvraag voor ouderschapsverlof goed ontvangen. Wij kunnen u een ouderschapsverlof in de vorm van een 1/5de-loopbaanvermindering gedurende een periode van 15 maanden toestaan voor uw dochter Margot. Het ouderschapsverlof vangt aan op 26 juni 2008 en eindigt op 25 september 2009. Het bestaande uurrooster nl opname ouderschapsverlof op woensdagnamiddag en donderdagnamiddag blijft behouden.  Hoogachtend, en ondertekend .”  Ja, wat kan een mens nog meer verlangen ?  Ik heb me niet gewaagd aan dwaze neurotische spelletjes die ik als kind wel pleegde te doen, zoals mezelf dwingen te  kiezen tussen “mijn ouderschapsverlof goedgekeurd en Sterchele verongelukt”, of “mijn ouderschapverlof geweigerd maar Sterchele niet verongelukt”. Gemengde gevoelens dus vandaag, enerzijds droef en terneergeslagen omdat we met onze neus weer eens op de rauwe kant van de dood werden geduwd, en anderzijds blij omdat ik zeker tot september 2009 voor marathons kan blijven trainen. Ik hoor daar sommige kwatongen achterklappen  “ah, zo, meneer Devloo heeft zogezegd ouderschapsverlof nodig voor zijn kinderen, maar gaat ondertussen wel leuk gaan lopen, zo zit dat dus..” Wel, laten we stellen dat sinds ik het lopen opnieuw ontdekt heb ( en überhaupt opnieuw kan uitoefenen ), mijn kinderen beter af zijn met een rustigere, begripsvollere vader, ik meer huishoudelijke taken op mij kan nemen, en mijn werkgever een werknemer heeft die gedurende 80 % van de week meer dan 100% van zichzelf geeft. Meer moet dat niet zijn, zeker ! En daarbij, cru gesteld, het zijn jullie zaken niet !

 

Ook nog gelopen vandaag, in de verkeersvrije Ruthstraat in Steenokkerzeel, 20 min. in, 10 x 100 meter  rond de 25 ‘, en 20 min. uitgelopen ( jaja, afgekeken van andere weblopers, wie denkt dat het zijn schoentje was dat mij paste , zal het herkennen …) Zo maar eens andere prikkels geven aan mijn mooie body zal zeker geen kwaad kunnen J  Toch zal ik dit niet te vaak doen, ik voel meteen het gevaar voor verrekte achillespezen, of  scheve enkels, of afknappende kuitspieren …( oppassen dat ik geen klinker vergeet  in dit laatste woord) Gisteren de eerste 1000 kwh-zonne-energie bereikt ! Ondanks alles zijn het mooie tijden…

20:30 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-05-08

"1971"

1971.  Neen, dit is niet mijn startnummer in eender welke marathon, noch is het mijn geboortejaar.  In 1971 moet ik 7 jaar oud geweest zijn. Mijn moeder Agnes ( °1924 Roeselare)  en haar vriend Cornelis Teeuwisse (1929-2002) hadden besloten ons “huisje van de gemeente” – zo noemden wij destijds een sociale woning - te verlaten. We zouden weldra een nieuwe woning annex winkelruimte en atelier in de Werktuigkundestraat 16 in Anderlecht huren, schuin tegenover de St Jozefskerk. Nadat mijn vader Marcel gestorven was in 1970  had Cor een jaar later ons gezin van 7 kinderen, waarvan ik de jongste was, vervoegd. Zelf had hij na een scheiding in Roosendaal er zijn zoontje Peter Teeuwisse achtergelaten. Mijn 7-jarige herinnering is niet waterdicht, bedplassen kwam op die leeftijd nog sporadisch voor, maar ik vermoed dat deze vader en zoon elkaar nooit meer teruggezien hebben. Wat mijn herinnering perfect in beeld kan brengen is muzikaal getint. Cornelis had met zijn schamel plunje in zijn Van Gend en Loos-vrachtwagen tevens een grote interesse in de nederlandse smartlappen meegebracht naar Anderlecht. Eén LP-hoes zal me tot het einde mijner dagen voor ogen blijven staan; een lichtblauwe achtergrond, op de voorgrond staan 4 muzikanten met een rood sjaaltje om, in hun midden staat een knappe jonge meid met relatief kort wit kleedje. Terwijl ik uren met mijn oor tegen de luidspreker aanzit, en telkens weer de naald opneem en aan het beginpunt van het gewenste lied breng “…ik zie de zon weer door mijn raam, ik hoor je stem,  jij roept mijn naam…” zit ik even lang te staren naar de benen die van onder het witte kleed opduiken : mijn muzikale Godin van die dagen, … Corry (Konings) en de Rekels.  ( op die dag leg ik de basis van de link muziek-erotiek, wat gemeen-bedrieglijke resultaten opleverde in de toekomst, zo maakte ik eerst kennis met haar stem alvorens ik Margriet Hermans in levende lijve zag… ). En Cornelis protesteerde niet, hij zette zo mogelijk het volume nog luider. Vandaag weet ik 100 % zeker dat bepaald gedrag aangeleerd wordt, ik loop nog steeds het liefst rond met een koptelefoon op mijn hoofd, zodat niets de relatie tussen mij en mijn muziek kan storen. Bedankt, Cor !  In werkelijkheid noemde ik hem pa, ik kende hem ook al sinds mijn derde- de opmerkelijke lezer moet nu toch zien dat de chronologie van mijn verhaal ergens niet biezonder koosjer is- …

Natuurlijk weet ik dat het smartlappen zijn, maar het grootste deel van de woorden en zinsdelen die wij dagelijks gebruiken om met elkaar te communiceren, zijn van hetzelfde niveau, ze overstijgen de smartlappen niet …het was een visser uit een dorpje aan de Middellandse Zee, die ik met vakantie heb ontmoet, en ’s avonds dansten wij daar samen in een klein café…Adio, adio,adio, visser met je ravenzwarte haar ….”  Het kunnen vele dorpjes zijn, maar toch gaat mijn fantasie intuïtief naar Griekenland.  Met de pollepel kreeg ik er meteen de Zangeres Zonder Naam bij “Mandolinen zongen zacht in Nicosia,...” ( de liedjesschrijver gebruikt hier verkeerdelijk het meervoud mandolinen, tewijl dit mandolineS moet zijn) , de Heideroosjes, Gert en Hermien, Jacques Herb met zijn ongelooflijke kraker “Manueeeeeela”, Wilma “zou het erg zijn, lieve opa ?, Mieke “op de vijfde rij zat mijn jongen met mijn beste vriendin” ( en inmiddels vooral Zijn beste vriendin J) en de verzadigde Pierre Kartner “ wat is er mooier dan blauwe kinderogen?”. Later was ik zelf gek van Andre Hazes “diep in mijn hart wist ik,  dit gaat toch eens voorbij, diep in mijn hart zei een stem, dit is toch niets voor jou...”  Mijn gezinsleden schamen zich als ik mijn liefde voor deze muziek  wereldkundig maak, maar het is gewoon zo. Anderen krijgen de tranen in de ogen als ze de marathon onder de 4 uur lopen ( prachtige emotie, toegegeven ), bij mij komen de waterlanders eraan als ik Corry hoor zingen “ik zal geen traan meer om je laten nu je mij verlaat, ik wens je veel geluk als jij nu naar die ander gaat, nu weet ik zeker dat je niet meer van me houdt…”  (snelheidsbepalende factor - voor de waterlanders- is het aantal pilsjes dat ik reeds achterover heb gekapt ) Als ik nu naar deze muziek luister, er zijn zo van die periodes dat ik een bepaald cd’tje dagelijks een paar keer opzet, herken ik nog elke zangnoot, elke gitaarinslag, elke drum  of accordeonbeat, als had ik het gisteren voor het eerst ontdekt.

 Zo, ben blij dat mijn stukje toch geschreven is, was deze week al bang voor het gevreesde writer’s block. Ik haat het (werkelijk haten en ongelukkig voelen !) als ik enkel kan melden dat ik gisteren zoveel minuten en zoveel km gelopen heb aan zoveel hartslag (who the fuck really cares? Alice? ), en dat ik aan deze of gene wedstrijd denk, en dat mijn benen pijn deden, en mijn zak jeukte tijdens het hardlopen, alsook dat ik last had van mijn perineum ( voor de minder-letter-bedeelden J volgens van Dale (ja, kleine “v”) “de huid tussen  de uitwendige geslachtsdelen en de anus, voortgezet in de bilnaad”) en dat de flow, waarnaar ik op zoek was, zich niet meteen liet vinden tijdens de eerste kilometers, … Neen, ik wil iets te vertellen hebben. Daarom vind ik die columns van Brusselmans in “het laatste nieuws” ook zo plat, zo flauw. Ik heb er eens een parodie op geschreven http://marc-devloo.skynetblogs.be/archive-week/2007-50 “Brusselmans is een loser”.  Op dit ogenblik klinkt door mijn koptelefoon, ingeleid door een ingehouden, losgeslagen solodrum, “ze lag daar zwaar gewond, een glimlach rond haar mond, alsof ze zeggen wou ‘het lag niet aan jou’… “ Voor de leken onder jullie, “Manuela” van Jacques Herb.

Voor de loop-freaks onder jullie, gisteren 58 minuten gelopen, kms interesseren mij voorlopig niet, gemiddelde hartslag 124 !!!  Laag, hé, ja , ik stond ook bijna stil, maar genieten was de boodschap, en zonder ze te zien de meiklokjes ontdekken, en de geur van een doordeweekse barbecue tot me laten doordringen…

Voor het komende communiefeest zoek ik alvast de cd’tjes op van o.a. Percy Sledge en Otis Reding, de lievelingsmuziek van mijn broer zaliger. Zoals reeds gezegd, ik de jongste van 7, mijn vrouw Isabelle de derde van ACHT, twee oma’s, geen enkele opa (ook geen vervangende J ), dan ben je niet echt ongelukkig als enkele familieleden of vrienden afmelden. Afsluiten dan maar met mijn Godin uit die dagen, “mijn  stil verdriet, dat weet een ander niet….”

Hoeveel  “schlagers” kon jij meezingen, zonder jokken ?

15:27 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (7) | Tags: peter teeuwisse |  Facebook |