09-01-08

Tell me why, I don't like mondays....

Op woensdag slaat de turbo aan – versta me niet verkeerd, u zou kunnen denken dat ik op maandagen en dinsdagen maar op halve kracht werk – de eerste twee dagen van de week functioneer ik op normale kracht, maar edoch zonder bezieling. Vanaf de woensdag  werk ik op dubbele kracht en met bezieling. Soms heeft deze midweekse overgang iets weg van een manisch-depressieve alternering ( in omgekeerde volgorde ), maar binnen zo’n korte tijdsspanne van één week kan daar moeilijk sprake van zijn. Het zij wat het is.Was het trouwens 30 jaar geleden ook al niet zo ? Maandag en dinsdag met lange tanden op de schoolbank, en vanaf woensdag(namiddag) liep het plots allemaal zoveel lekkerder, en donderdag en vrijdag werden drieste plannen gesmeed hoe we het weekend gingen doorbrengen, op café zitten kaarten, naar fuiven gaan op zoek naar, alles werd FUN, LOL und SPASS. Woensdag klokslag 12 begint mijn persoonlijke rat-race. Auto in, gordel aan en gas geven, om 12u.07 kom ik thuis aan, voordeur open, de hond een aai over zijn kop, de waterkoker aanzetten, de builtjes zwart-witte rijst ( u weet dat dit goed is tegen buikloop ) in een kookpot, het inmiddels kokende water over de builtjes gieten, en de pot op de keramische kookplaat, de timer instellen op 20 min, en om 12u.16 opnieuw vertrekken om de kleintjes van school te halen, auto in, gordel aan en gas geven. Aan de kleuterschool gordel los, auto uit, en het jongste kind bij de hand, van de speelplaats naar de auto, twee gordels aan, en verder rijden naar de basisschool, één gordel uit, uitstappen, de voor-jongste bij de hand, uit de rij, in de auto, weer twee gordels aan en gas geven. Om 12u.30 staan we weer thuis, voordeur open, de hond krijgt nu 3 aaien over zijn kop, en de rijst is over 6 min. klaar. We warmen de Gentse Waterzooi op in de microgolf, en om 12u36 kunnen we aan tafel. De oudste is inmiddels ook thuis en vraagt waarom ik geen smoskes gekocht heb…(ondankbaar joenk, denk ik bij mezelf, maar hoe ben ik zelf geweest …) Alles in overdrive omdat het zo leuk is om te proberen verschillende dingen tegelijk te doen, ondertussen ook nog flarden schrijven voor mijn postbericht dat u nu aan het lezen bent. Voelde ik me gisteren nog leeg en futloos, vandaag krijg ik zin om straks weer een blokje om te lopen, tenminste als de buikloop temperen wil.

13:38 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-01-08

STEENBOK DUS !

Sinds ik ben beginnen bloggen durft het mij voor te komen dat ik in het begin van de week, maandag en dinsdag, kort van stof ben, en ja, zeg het maar, lichtjes humeurig, een beetje ongemotiveerd, een beetje de dingen tegen de goesting doend, om dan zo geleidelijk aan tegen de woensdag een keerpunt te bereiken. Niet voor niks geniet ik woensdagnamiddag mijn eerste halve dag ouderschapsverlof, donderdag de tweede halve dag, en tegen de vrijdag klaart de hemel helemaal open want hij staat voor de wonderbaarlijke dagen 6 en 7 van de week.

Bovendien wordt er niet gelopen momenteel, er is alleen sprake van een flinke BUIKLOOP, en als ik zeg flink, dan bedoel ik ook flink. Het is alsof ik letterlijk leegloop. Zijn het de ettelijke glazen rode wijn van afgelopen zondag die mijn darmflora alsnog parten spelen? Ik weet het niet, ik probeer voldoende water te drinken want anders behoor ik morgenvroeg vast en zeker tot de groep min25b’m’x’ers.Ander lichtpunt : onze volledige 20 zonnepanelen zijn geïnstalleerd en in werking gesteld. En met deze heuglijke vaststelling zal ik mijn bericht van vandaag beëindigen. Hopelijk morgen iets meer fut en een half uurtje loslopen, en veel zonlicht op mijn dak ! Zo’n 102 dagen scheiden mij van mijn eerste marathon, en slechts twee dagen van mijn 44ste verjaardag. Steenbok dus !

19:46 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-01-08

DAGJE OOSTDUINKERKE

Stef, 7 jaar, vroeg me deze week waarom muizen geen alcohol dronken. Omdat ze bang zijn van de kater ! Wel, ik heb mijn eerste kater van het jaar op zak. Maar er meteen bij vertellen dat ik er geen spijt van heb, wat doorgaans the morning after wel het geval is.  Het was gisteren een dagje Oostduinkerke bij peter Sus, de man wiens vrouw gisteren 2 jaar geleden overleden is, en voor wie ik destijds het gedicht voorgelezen heb in de kerk, dat ik gisteren op mijn blog gezet had.Het was er vroeger altijd reuze gezellig, en ik ben blij te kunnen vaststellen dat Sus dezelfde uitstraling van dit huis heeft kunnen bewaren. Er worden herinneringen opgehaald, en er klinkt fado muziek. Ben gisteren ook eens tussen haar cd’s gaan snuffelen, en het is frappant dat haar keuzes zo dicht bij de mijne lagen. Wat trof ik er aan ?  Pavarotti, Percy Sledge, Van Esbroeck, maar liefst 5 cd’s van Amalia Rodriguez, Christina Branco, Willem Vermandere, Melina Mercouri, nog enkele griekse cd’s en  nog enkele fado-verzamel cd’s. Het was alsof ik eigenlijk in haar dagboek aan het wandelen was.We hebben lekker en gezond gegeten, rosbief, aardappelen, witloof en princessebonen. En gedronken. In mijn gedicht stond “nooit meer diezelfde smaak van wijn.” Ik ben blij dat ik me vergist heb, want de wijn smaakte wel als vroeger. Natuurlijk, je kan de tijd niet terugzetten, een mens moet verder leven, en daarvoor de nodige kracht uit zichzelf halen. De laatste fles staat hier voor mij, als herinnering aan, en ter ere van tante Mady, spijtig dat ze ze niet kon meedrinken, maar ze was uitdrukkelijk aanwezig in onze gedachten :Saint Emilion, Chateau Langelus 1980. We zullen het stof er van afnemen, en de lege fles als een relikwie bewaren.Ik heb met mijn dronken hoofd verklaard dat ik de strandduinenloop in Oostduinkerke zou lopen. Nu lees ik op hun website dat deze race geannuleerd werd. Strange !Vandaag moet ik absoluut de straat op , en liefst voor Sven Nys het veld induikt.Gewogen ( en prima licht bevonden ) : 74,4 kg, anti-oxydanten inclusief ! 

08:17 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-01-08

 

zwevend tussen leven en dood

koester ik herinneringen

zwervend tussen het leven en de dood

wou ik met jou de fado zingen

 

de charme van Melina Mercouri

de stem van Maria Farantouri

het aureool van ‘n sterke vrouw

precies daarom rouw ik om jou

 

innemend stijlvol en gastvrij

buiten categorie een klasse vrouw

dit alles lijkt voorgoed voorbij

daarom treurt ons hart om jou

 

nooit meer zal de E 40 naar zee

nog dezelfde weg van vroeger zijn

bloemen vogels wolken nam je mee

nooit meer die zelfde smaak van wijn

 

verweesd en stom staan wij nu alleen

familie zielsverwanten of vrienden

verdriet van de westhoek om ons heen

om jou, Mady, die we graag beminden

 

wenend tussen het leven en de dood

blijf ik troost’loos rond jouw urne staan

ik ben niet langer bang van die dood

nu jij ons hierin bent voorgegaan

 

er blijft ons enkel de herinnering

jij werd immers voor eeuwig zeventig

misschien maak ik je stervend levendig

wanneer ik ‘s nachts heel luid de fado zing

 

Mady Blancke - In Memoriam (17/6/35 – 05/1/06 Oostduinkerke)

 

Marc Devloo

16:22 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-01-08

R E E U W E L E N . . . :-)

Toen ik om 13 uur de deur uitstapte voor mijn10-km-rondje begon het toch wel net lichjes te reeuwelen, zeker. Verdorie, dacht ik bij mezelf, zou ik niet beter mijn loopje uitstellen, en knus in de keuken patatten gaan schillen, princesseboontjes kuisen en mij ledig houden met muziek te beluisteren. Maar iets in mij zei dat ik sterker was dan de reeuwel, en dat tegen de reeuwel in lopen een mentale oefening was die me bij het marathonlopen nog te pas zou komen. Eerst sputterde mijn eenvoudige polar nog een beetje tegen, hartslagen van 85 en 165 wisselden elkaar bliksemsnel af. Lagen er electrische leidingen in het veld, of waren het de vliegtuigen die boven mijn hoofd opstegen, die mijn polar in de war stuurden? Of was het misschien toe te schrijven aan de reeuwel ?Wat er ook van zij, de reeuwel werd steeds heviger, en streelde mijn aangezicht met knetterende pijnlijke vonkjes, het reeuwelde alsmaar heviger, en om de pijn te vergeten dacht ik aan mijn uurtje hometrainen van de avond ervoor, zo saai, maar gelukkig uit te voeren met koptelefoon en ondertussen naar het nieuws op één kijkend, en 300 calorieën opgebruikend.- Vraag me af of dat ding nog wel goed afgesteld staat, want iedereen bij ons thuis herprogrammeert dat misschien.-Tijdens het lopen werd het woordje “reeuwelen” geboren, en al lopend begon ik het verhaal dat begint met de woorden “ Toen ik om 13 uur de deur uitstapte…” voor me uit te spinnen. “Zoals het thuis reeuwelt, zo reeuwelt het nergens.” of “een gereeuweld man is er twee waard”, ik begon als het ware reeuweltaal uit mijn botten te slaan. En ik zou de andere bloggers vragen of het bij hen vanmiddag ook zo lelijk had gereeuweld. En of ze het woord reeuwelen überhaupt kenden. Ik kon er een wedstrijd van maken. Wie de betekenis van “reeuwelen” kan achterhalen, mag gratisKnipoog 10 euro storten voor de kinderen van Kigali.  Eén tip : drie werkwoorden !Zo, mijn uitgereeuweld tochtje van ruim 10 km eindigde na 66 minuten en kende een gereeuwelde hartslag van 141. Tot reeuwels ?Oh, vanmorgen zei de digitale weegschaal 74,4 en ik bedankte haar met een brede smile. Terwijl ik nu door het raam naar buiten kijk, merk ik dat het inmiddels gestopt is met reeuwelen. Gelukkig maar !

14:46 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-01-08

voorbij de eerste januari ...

Mijn « urbi et orbi » van gisteren was misschien een beetje te ernstig en te zwartgallig overgekomen, maar zo pessimistisch ben ik nu ook weer niet, hoor.( gewoon realistisch ! ) Soms moet ik de dingen gewoon van me af kunnen schrijven. Point ! En soms ga ik er graag door met de grove bijl, om te bruuskeren.

Had heerlijk gesport gisteren, niet zoveel kilometers, maar wel de manier waarop. Ik denk aan 9 min per km (of trager) het eerste uur, steegje in, steegje uit, buurtverbindingswegjes waar ik anders nooit kom. Na een uur besloten om terug te lopen, 100 dubbele stappen lopen, 100 dubbele stappen wandelen, dan per 200, per 300, en opnieuw van vooraf aan. Misschien een te overwegen patroon als ik me ooit durf te wagen aan de dodentocht in Bornem ?  Na 120 minuten was ik weer thuis.

Gezellig naar Sven Nys gekeken ( spannend is anders ).

Ook gezien dat er een paar blogger-lopers bijgekomen zijn ? Tja, dat zijn zo die goede universele voornemens, vermageren (shit zeg, werd nu wetenschappelijk bewezen dat dikkere mannen, licht overgewichtig, langer leven ), stoppen met roken, meer bewegen, …

Gisterenavond het feestgebeuren afgesloten met een sobere “scampi pomodori” met rijst, een beetje pinot gris, en tijdens de afwas flarden hemelse fadomuziek via mijn buizen van eustachius in mijn ziel opgenomen en gekoesterd. Geert Hoste was goed, Anciaux, onze sportpaus, lachte maar groen.

Klaar voor de eerste werkdag, voor mij maar een halfke. Loonbrieven maken en om 12 u naar huis, met de kindjes spelen.

75,6 kg, blijf te lang schommelen boven de 75. Bewust naar 74 leven de komende weken.

06:16 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-01-08

HAPPY NEW YEAR, FOLKS !

Na Raf Coppens’ flauwe kul (er was echt niks beters) was ik na mijn laatste gevulde werkdag in slaap gevallen in mijn bed. Ik had de overgang van oud naar nieuw zalig en veilig voltrokken, al slapend dus. Om twee uur werd ik wakker en dacht “ tiens, ik ga eens kijken hoeveel dwazen (als ik) er op de blog gegaan zijn rond middernacht.” Toch een heel deel, hoor.

Vind ik dit zielig ? Neen, het is trouwens een stereotiep beeld dat van-oud-naar-nieuw al feestend moet gebeuren, met toeters, confetti, vuurwerk en geschal, terwijl meer dan de helft van de wereldbevolking lijdt. Een klein handje vol miserie: Pakistan, Kenya, Darfoer, Bangladesh, Irak, Afghanstan.  En wij maar feesten, olé, en aftellen 5,4,3,2,1 …BOEM, geen kurk, maar nog een door-het-Westen-in-de-verdrukking-gedreven zelfmoordterrorist aan het werk. Ik ben radicaal tegen dit soort aanslagen, maar ergens heb ik voeling met het uitzichtloze perspectief van de doorsnee Palestijn.

Op Nieuwjaarsdag plegen we elkaar vanalles en nog wat goeds toe te wensen, terwijl we ons de andere dagen van het jaar vaak verkneukelen in de miserie die deze of gene persoon overkomt. Aan jezelf herken je de andere, en zeg nu niet dat het niet waar is ! Voor mij is Nieuwjaarsdag een vrije dag zoals er nog 9 zijn in een kalenderjaar. Een dag dat je probleemloos om 4 uur uit bed kunt, omdat je niet moet gaan werken. Zijn jullie (mensen uit de privé-sector) al eens gaan kijken naar 1 en 2 mei ?  Twee feestdagen na elkaar. Olé, het kan niet op in 2008 !

Nog een handje graaien in de miserie-zak : het Poetin-Rusland, Tsjetjenië, Nepal, Tibet, China zelf, waar meisjes 18 uur per dag (6 op 7 ) in volgepropte atelierkes achter hun stikmachientje moeten zitten, en hun loon net voldoende is om een bed te huren en te eten. En wij maar ongeduldig wachten tot de solden beginnen over een paar dagen. Olé !

Nigeria, Congo, Senegal, heel Afrika, op de noordelijke kustlijn van Marokko tot Egypte na, is één brok tranen –voorzover voldoende lichaamsvocht aanwezig-  en ellende.

5,4,3,2,1 … een tikkende tijdbom. Leve de algehele uitbreiding van allerlei allergieën, de niet te stuiten opmars van allerlei kankers, en maar verder hard werken, en geld vergaren, waarmee we uit tijdsgebrek ongezond voedsel kopen, en maar verder ongelukkig zijn (maar daartegen bestaan er pillen.) Driewerf olé !

Nog eens in de zak, maar dichter bij huis ? Geen probleem. Jordanië met volledig nieuw onstane stadjes van sinds 40 jaar lang bij elkaar gekropen, en op en naast en tussen elkaar gepropte familie’s van Palestijnse vluchtelingen (derde-generatie-vluchtelingen, tot uitschot in Jordanië zelf verklaarde groep, en terugkeren naar Palestina is zeker geen optie)  Nog een leuk land, Myanmar. Over Thailand horen we niks meer, maar even wachten op de volgend tsunami, zeker, en dan weer massaal geld storten. Olé ! Het 21ste eeuwse aflaat-model. En de media maar geil meedoen aan dit soort acties, het is moreel goed, en het verhoogt de kijkcijfers en de aandelen van de mediaconcerns. Nekeer naar de andere kant vliegen, (vliegreizen waren nog nooit zo goedkoop)  Ecuador, arme koffieboeren, Guatemala, Brazilië met zijn rubberplantages en zijn modern slaven- en grootgrondbezitterssysteem.(En de aandelen van Goodyear maar stijgen) Cuba, ook al hebben ze zogenaamd gratis onderwijs en medische zorg, elke Cubaan zit opgesloten op zijn eiland, tenzij je een bevoorrecht hoogspringer of volley-ball-speler bent of een eerste-rangs-verklikker.

Nog dichter bij huis ?  Wat vind je van het huidge interimsysteem in Europa, dat eigenlijk een verkapte wettelijk goedgekeurde vorm van koppelbazerij is .”Olé, nonkel Pierre, kom, trekt nog een fleske champagne open.” “ Ik wens u, nonkel Cyril, een goeie gezondheid en nen dikke portefeuille !”

En ik wens u niettemin een goed jaar. Ik hoop dat mijn oudste zoon zich niet doodrijdt op zijn nieuwe scooter ( ik hoor de tragedie al uitgesproken worden door de mensen “erg, hé, en hij had da brommerke gekregen van zijn ouders voor zijne 16de verjaardag” ), dat ze mijzelf niet doodrijden ’s avonds tijden het joggen ( op het bidprentje zouden ze kunnen drukken “zijn passie werd zijn dood”), dat mijn vrouw zich niet doodrijdt met haar 250 cc-scooter (“ja, weet ge, ze hadden dienen brommer speciaal gekocht voor haar om minder lang in de file naar Brussel te staan, en om elke dag 1 uur tijd uit te sparen voor haar gezin, erg, hé” ), dat mijn dochter van 14 niet verkracht wordt ( “ja, dat komt ervan, als ge zo’n jong meiske alleen met den trein naar Hasselt laat rijden de zondagavond”), dat mijn jongste zoon niet dodelijk ten val komt met zijn fietsje naar school ( “ah ja, maar hij had geenen helm op, hé, en met zenne kop just op den borduur gevallen,hé”) , en dat mijn jongste dochter niet op een onbewaakt moment dodelijk onder de grote wielen van de schoolbus terecht komt bij het overlopen van de straat omdat ze mij zag staan aan de overkant (“verschrikkelijk, hé, diene pa heeft het zien gebeuren, recht voor zijn ogen, hé “ ), dat mijn oude moeder (84 dit jaar) als het in 2008 moet gebeuren, vredig mag inslapen, zonder eerst ziek te worden. Allez, als ik het zo herlees, zijn het allemaal dingen waarvan ik hoop dat ze niet gebeuren.

Ik peins (anagram van 'penis' :-),) dat het beter is dat ik mijn loopschoenen aantrek en een rondje ga lopen, en mijn kop houd.

HAPPY NEW YEAR, FOLKS !

08:47 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |