20-04-08

I did it!

Dat staat op mijn medaille. Ik loop met een eenvoudige polar-hartslagmeter, wat betekent dat ie na 1uur alleen nog uur en minuten aangeeft. Ik heb afgedrukt op 4u01, hoeveel seconden na die ene minuut weet ik niet. Wat ik wel weet is dat je prestatie niet perse afhangt van het type polar dat je hebt. Menigeen is langs de kant blijven staan met een duur spul om zijn pols.

Gemiddelde hartslag 158. Morgen of overmorgen of de dag erna, als ik gerecupereerd ben, meer over mijn eerste marathon van Antwerpen.

 

19:32 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

19-04-08

vooruit met de koets

Uit nieuwsgierigheid en deels uit zenuwachtigheid toch even naar Antwerpen gereden vandaag. Vrouw en één dochter afgezet in Wijnegem Shopping Center, en dan doorgereden op GPS naar Linkeroever. Antwerpen is mij niet al te bekend, dus deed ik er goed aan van toch een klein beetje de omgeving in me op te nemen. Wat heb ik geleerd vandaag ? De Waaslandtunnel in beide richtingen ( ah ja, anders geraakte ik niet terug), de omgeving van de start en de eerste 2 km ( langs de Thonetstraat, aan het begin van deze straat is een hele grote publieke parking ! …voor degenen die nog vroeg in de ochtend op linkeroever willen parkeren…). Ik heb mijn borstnummer en dat van 3  kennissen-10 miles-deelnemers afgehaald. Mijn rood t-shirt heb ik ook al mee, het spant een beetje, ik heb medium genomen, mijn borstspieren komen nu wel extra uit, alsook mijn hangbuikzwijn-tonnetje. Maar ik zal op basis van mijn kleur deel uitmaken van de rode brigade webloglopers. Een beweegmobiel stond er nog niet, er was wel veel drukte voor het installeren van tenten, afspanningen etc…en het was er biezonder fris, bijna koud rond 11 uur. Daarna ben ik teruggereden naar het enige groene plekje dat ik op het parcours ontdekt had, de Parkweg in het Rivierenhof, alwaar ik  20 minuten losgelopen heb. En daarna terug naar Shopping Center, waar Urbanus zat te signeren. Eerste bedenking; als hij zo dik blijft, zal hij geen hoge leeftijd halen. Tweede bedenking, zijn gezicht is niks veranderd in al die jaren.

Straks op tijd bedje in, want als ik om 5 uur wakker word, zal ik niet meer kunnen inslapen. En ik wil er fris bij staan. De eerste 20 km zie ik wel zitten, de volgende 10 zullen zwaar zijn, en alles wat daarna komt zal een beproeving zijn, een besterving van een voor mij ongekende aard. Vrouwen die al kinderen gebaard hebben, zijn onmiskenbaar in het voordeel, zij weten wat afzien is ;-).  Ik moet alleszins de meet halen, er is geen weg terug. En eigenlijk heb ik er wel reuzezin in. Allei, veuh-joat met de koesj !

18:53 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-04-08

van lissabon naar colombo-sri lanka

Setting : het is halfvijf voorbij, de kinderen zijn al van school gehaald ( Stef  7 en Margot 5, maar ze zijn al ribbedebie de straat op, naar de buren),  en daar de twee oudsten buitenshuis zijn ( Dorien 14 op internaat in Hasselt en Matthias 16 op driedaagse met de Latijn-klassen naar Trier en Keulen ) bevind ik me alleen achter mijn computer. Het is zonnig buiten, maar nog te koud om in mijn marcelleke op het terras te zitten. Ik luister met de koptelefoon naar die oude fado-zanger Alfredo Marceneiro, met wie ik figuurlijk in contact kwam door een gekopieerd cd’ke van tante Mady-zaliger, en wiens graf ( dat van Marceneiro natuurlijk, niet dat van tante Mady, idioot !) ik tevergeefs heb lopen zoeken afgelopen zomer in Lissabon op het “Cimeterio dos  Prazeres” ( voor een sfeerbeeld, zeker voor de liefhebbers van kerkhoven all-over-the-world zie  www.nachtphoto.de ). Letterlijk vetaald, Kerkhof der Lusten , hoe kun je je de dood zaliger voorstellen dan door hier begraven te liggen?  Prachtige, statige, kleine dodenhuisjes, in de meeste  kan je binnenkoekeloeren door een al dan niet gebroken glasruit, je ziet links en rechts telkens 3 à 4 kisten op elkaar gestapeld (want het zijn familiegraven), lekker luguber, maar ik geniet ervan, mede door de zon die op dit middaguur onverbiddelijk haar warmte over Lissabon spreidt. Omdat veel kisten door de ouderdom gebroken zijn of in elkaar gezakt, vrees je elk ogenblik een door de jarenlange zonneschijn uitgedroogd lichaamsdeel te ontwaren, dat je de hand reikt om alsnog in een ultieme poging de kloof tussen dood en  leven te overbruggen… Aan de achterkant van het immens grote kerkhof heb je over het muurtje een mooi uitzicht over de daken van een deel van Lissabon, en in de verte zie je het rechtopstaande Christusbeeld ( ja, de versie van Rio de Janeiro ken je wschl. beter, vraagje waar ik zelf niet meteen het antwoord op weet, welk is het origineel en welk de kopie ?) en over de eerste brug die de brede Taag overspant. Van hieruit vertrok Columbus naar India, maar kwam aan in Amerika. De lanen ( geloof me het zijn echte straatjes, kleine lanen) zijn genummerd, dus, na je dood verblijf je ook in “rua 3” bvb. Ik moet dringend terugkomen naar het hier-en-nu. Ik luister nog steeds naar Alfredo Marceneiro en stel me voor hoe ik op een dag te grave zal gedragen worden op het kerkhof van Berg, recht tegenover de “Spar”,  in de blakende juli-zon van het jaar 2055, een oude man van 91 jaar (wishfull thinking). Een sliert van achterkleinkinderen  zal als eersten de rozen op de kist gooien…en daarna gaan ze lekker eten en zuipen, en nog later de centen verdelen, en groot gelijk dat ze hebben, godverdomme !

( In 1994 las een oude man in Sri Lanka, op de trein van Colombo naar ikweetnietmeerwaar - stel je Mahatma Gandhi voor op 76-jarige leeftijd, vooral zelfde donkere, eenvoudige brilmontuur, en je hebt het plaatje -  de hand van mijn echtgenote en mezelf, we vertelden hem niets over onszelf, hij zei dat we minstens, met de nadruk op minstens, twee kinderen zouden krijgen. Die hadden we toen al, maar we zegden het hem niet. Nieuwsgierig naar ons eigen levenseinde, vroegen  we hoe oud we zouden worden, en hij antwoordde vrij snel “jij,” naar mij wijzend  “74”, en naar Isabelle wijzend “en jij, 72”. We hebben dit achteraf geanalyseerd, het is theoretisch niet mogelijk, want we schelen iets meer dan 3 jaar, maar misschien heeft die man zich één jaartje vergist ( hij was ook al verschrikkelijk oud en was nog verschrikkelijker bijziend geworden ), en zou het kunnen betekenen dat we samen aan ons einde komen, een auto- of vliegtuigcrash, of een snel-na-elkaar-heengaan, de ene van een ziekte, de andere een paar weken later van onnoemelijk en ondraaglijk verdriet. Het handlezen vond plaats in een stoomtreintje, onderweg zagen we vrouwen de was te-spoelen-slaan tegen de steenformaties die in de rivier boven het waterpeil uitstaken. Omdat de hand-reading-man “niet-verkeerd” zat met zijn voorspelling over het aantal kinderen, - we hadden er op dat ogenblik al twee ( neen, ze waren niet mee op reis, ze zaten, 1 en 3 j oud,  bij de tante op logement, we hebben ze met hartzeer achter gelaten ’s morgens in de kribbe, alleen wij wisten dat niet wij maar de tante ze ‘s avonds  zou komen ophalen, Matthias en Dorientje wisten het niet - oh, wat knaagde het schuldgevoel tijdens deze mooie reis), zijn we altijd een beetje met die voorspelling in ons achterhoofd blijven zitten. ( Indien nodig herleest u de vorige zin even, maar grammaticaal is ze juist. Ik had niet voor niets een triple A op zinsontleding voor nederlands in het eerste jaar Germaanse) Het verschil tussen de kijk van die oude (hopelijk, dementerende, debiele man, die inmiddels ook reeds het rijk der doden vervoegd heeft – God hebbe zijn ziel - ) oude man, dus  en mij bedraagt wel even 19 levensjaren (72 versus 91 ). Om de overgang van 72 naar 91 te bestendigen, God Jezus, wat een werkwoord, ben ik beginnen hardlopen. Zondag, nog 3 nachten slapen dus, mijn eerste marathon. Uitlopen doe ik met zekerheid. Of ik onder de vier uur finish zal afhangen van de mate waarin ik deze 75 cl-fles witte Bordeaux Sauvignon 2004 verteer. Ze vermoeilijkt misschien het marathon-lopen, maar ze vergemakkelijkt het schrijven, de écriture automatique. Aan het einde van dit bericht gaan mijn gedachten volledig naar tante Mady.  God, wat zou ik er voor over hebben om haar nu op te bellen in Oostduinkerke en te vragen of we volgend weekend even konden langskomen.

Hopelijk helpt haar nagedachtenis me ook zondag op mijn eerste marathon in Antwerpen.

En nu tijd voor Sport-spaghetti van Soubry !

Vandaag 40 minuutjes gelopen, rustig met een aantal tempoversnellingen.

18:28 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-04-08

mentaal-verwennerij

Vandaag heb ik naar mijn eerste liefde teruggegrepen, heel de middag lang … Als dit geen biezondere openingszin is !  Voor alle duidelijkheid, de Fado-muziek waarover ik het zo vaak heb is mijn tweede liefde. De eerste, ontdekt rond mijn 18de , is griekse muziek, Mikis Theodorakis-nummers gezongen door Maria Farantouri, gevolgd de zomer erna door mijn eerste reis naar Griekenland, Samos , Paros en Athene-stad,  bijna 5 weken was ik onderweg…  Ik had er mijn jonge hart verloren, en keerde het jaar nadien terug naar Rodos, Santorini en Ios. Op muzikaal gebied kende ik inmiddels alles van Maria Farantouri. Jaren later, op huwelijksreis ( met de auto door het voormalige Joegoslavië  ) opnieuw naar Griekenland, vasteland en oversteek naar Korfu. Nog een paar jaren later kreeg ik het in mijn hoofd, ondanks een razenddruk bestaan, avondschool Nieuwgrieks te volgen. Via de lessen kwam ik in contact met de muziek van Yiorgos Dalares ( Johan Verminnen zingt in “Ik wil de wereld zien” over “de bouzouki van Dalaras”) en Charis Alexiou. Van daaruit maakte ik zelf de zoektocht naar andere griekse muzikanten, Paros, Glykeria, Melina Kana, Arvanitaki, … Het ontstaan van het internet-medium maakte het er allemaal gemakkelijker op. En in Leuven was er een biezonder muziekwinkeltje waar je de cd’s kon beluisteren en beoordelen alvorens je tot een aankoop overging, “Sax” in de Parijsstraat, en waar ik vandaag nog regelmatig binnenstap. In de liederen versta ik maar hier en daar een paar flarden ( tenzij ik het liedjesboek erbij neem, mijn dictionnaires, en mijn grammatica en mij een paar uur koest hou met zinsontleding, ’t is lang geleden …) maar de gevoelslading van de nummers raakt feilloos het diepste van mijn ziel ( “psichie” in het grieks, vandaar psychologie, eigenlijk zielskunde ) In de volgende jaren gingen we nog vaak naar Griekenland, eerst met de 2 oudsten toen die nog pampers droegen, ook eens een jaartje met de oudste jongen alleen, en ook met de hele vierkoppige bende kinderen. Als het aan de kinderen lag, ging het elk jaar opnieuw richting Griekenland. We hebben ook een unieke formule, we vertrekken met het vliegtuig, voorzien een huurauto op de luchthaven bij aankomst, and that’s it, ter plaatse zoeken we dan logies bij particulieren, of in een pensionnetje voor zoveel nachten als dat het plaatsje ons aanstaat…

 

 Met de koptelefoon op mijn hoofd kon ik zo de hele middag in de keuken kuieren zonder de anderen te storen, uren heb ik aan mijn spaghetti-voor-twee-dagen gewerkt,  500 gr champignons !!, 500 gr wortelen, 4 ajuinen, tomatenpasta, en slechts 600 gr rundsgehakt, en dan vandaag 1 kg spaghetti afkoken, en morgen nog een kilootje.(de  kinderen zijn dol op mijn keukenprestaties), en naar mijn lievelingsmuziek luisteren. U ziet, ook mentaal ben ik me aan het verwennen.

Nog 4 keer slapen , en ik herlees nog eens mijn openingszin, met trage stem alsof het Claus zelve  was die ze voorlas “Vandaag heb ik naar mijn eerste liefde teruggegrepen, heel de middag lang…”

15:43 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-04-08

marathon-man in spé

Dinsdagavond :  9 km gelopen in 56 minuten, gemiddelde 6:20m / km. Heerlijk gevoel, zon in het gezicht, geen druk, geen stress, dingen die tijdens de werkdag nog problematisch waren, worden gewone dingen tijdens het lopen. Daarmee zijn de problemen niet verdwenen, neen, maar ze hebben hun plaats naast mijn bestaan, en niet erin, ze co-existeren met mij, net zoals vele andere dingen, de bloemen, de mensen, de huizen, de wereld-voedselproblemen, de kleine wrijvingen op de werkvloer, enz… Als ik niet zou bestaan, zouden deze problemen er ook zijn. Dus, lopen om inzicht te verkrijgen, vergezicht op de dingen rondom ons.

Nog 5 keer slapen, en het is zover. Ik heb een polsbandje klaargemaakt met de km-tijdentabel op basis van 5:40m / km, en daarnaast een km-tijdentabel op basis van 6:00m / km ( wel heel makkelijk, 6,12,18,24,30,36,42 enz…) Tussen die twee tijden “mon coeur balance”, maar dan wel letterlijk zondag. Ik start in het zog van de groene ballon (5:40m/km) en zolang ik daarmee in de buurt blijf van 150 hartslagen, probeer ik te volharden. Van zodra ik gedurende de eerste 32 km boven de 155 harstlag moet gaan, laat ik de groene ballon los. Voilà, dat is mijn strategie. Zeggen, ik start gewoon en ik zie wel waar ik uitkom, is niet aan mij besteed, en vind ik ook halfslachtig. Liever eerlijk zeggen wat ik van plan ben, en desnoods (h)eerlijk op mijn bek gaan. Tussen de 3u59 en de 4u13 over de meet strompelen, en lachen voor de foto, zo groen als de ballon die ik probeerde te volgen. Daarna massageke ( als er niet teveel file is ), doucheke, en een bolleke of 3, terwijl de 10-milers over de streep komen …

Morgen rustdag, proberen een halfuurke stretch-oefeningen uit te voeren, donderdag 40 minuten rustig lopen, vrijdag rust, zaterdag 20 minuutjes loslopen rond 10 uur, vroeg bedje in en zondag op weg naar de uitvoering van een nummer dat ik een paar jaren geleden voor onmogelijk zou gehouden. Hopelijk kan ik me ’s avonds ook marathonman noemen.

 

Beste lezers, u kan me nog steeds sponseren, geld voor Kigali-loper Roel Truyens (zie blog marathon of peace ). U krijgt een eervolle vermelding op de rechterzijde van mijn blog, alwaar u ook het rekeningnummer aantreft. Toon je warme hart voor het nog warmere, maar o zo arm bedeelde Afrika. Vanwaar ken ik Roel ? Welnu, zijn geadopteerde dochter, Imana, is een Ruanda-weeskind, uit gemengde ouders, Tutsi en Hutu. De beelden van deze genocide staan u wschl. ook op het netvlies gebrand. En die dochter dus, Imana, zit samen met mijn dochter op de topsportschool atletiek in Hasselt. Hoe klein het bedrag ook moge zijn dat u schenkt, besef dat het in Afrika een veelvoud waard is van wat het voor ons waard is !  Alvast bedankt ! Roel en zijn Heidi zijn ware goede mensen, naast hun 3 eigen kinderen, hebben ze twee nog twee zwartjes geadopteerd. Faut le faire !!

20:51 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-04-08

wachten

Zondag laatste 20 km-loop uitgevoerd in 2 uur rond, gemiddelde hartslag 140.

Nu rusten, en wachten … tot het zondag is.

17:48 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-04-08

van een mug die een olifant ziftte ...

En dan is het weekend. Je hebt er de hele week naartoe geleefd, je van je taken gekweten met dat voornaamste doel voor ogen : het komende weekend zo intens mogelijk te beleven. En dan is het zover, en valt de motor een beetje stil, impulsen blijven uit, je weet niet goed wat te doen, hebt ook niet echt iets te doen, en je vraagt je af  “heb ik hier nu heel de week naar uit gekeken ?” En dan grijp ik terug naar mijn boekje ‘van een mug geen olifant te maken.’ Ik had jullie beloofd af en toe er eentje integraal in mijn blog te gooien. Hier is ie dan : nummer 18. Durf u te vervelen. C Richard Carlson. “ Velen van ons leiden een leven dat zo tot aan de nok gevuld is met prikkels, om nog maar te zwijgen van verplichtingen, dat het bijna ondoenlijk is om even stil te zitten en te  niksen, laat staan ontspanning te nemen- al is het maar voor een paar minuten. Een vriend zei eens tegen me:”De mens is niet langer een wezen. Je kunt het beter een doen noemen.” Het idee dat een beetje verveling op zijn tijd best goed voor me zou kunnen zijn, kreeg vorm toen ik studeerde in La Conner in Washington, een gehucht waar weinig te ‘doen’ was. Na onze eerste dag samen vroeg ik mijn docent: ‘Is hier ’s avonds nog iets te doen?’ Zijn antwoord luidde:’Als je iets wilt doen, durf je dan eens te vervelen. Doe niets. Het hoort bij je opleiding.’ Ik dacht dat hij een grapje maakte. ‘Waarom zou ik me in vredesnaam gaan vervelen?’ vroeg ik. Hij legde me uit, dat als je je durft te vervelen, als is het maar een uur -of nog minder-  en je verzet je er niet tegen, de gevoelens van verveling wijken voor een gevoel van rust. En na een beetje oefening leer je je te ontspannen. Tot mijn grote verbazing had hij volkomen gelijk. In het begin vond ik het niet te harden. Ik was er zo aan gewend continu bezig te zijn, dat niksen een strijd voor me was. Na een tijdje begon ik er echter aan te wennen, en uiteindelijk leerde ik ervan te genieten. Ik heb het nu niet over uren verlummelde tijd of luiheid, maar gewoon over het leren je te ontspannen, over elke dag een paar minuten ‘ wezen ’ zonder te ‘doen’. Er is geen speciale methode voor, afgezien van het bewust nietsdoen. Ga gewoon rustig zitten, werp eens een blik uit het raam en besteed aandacht aan uw gedachten en gevoelens. Aanvankelijk kunt u nerveus worden, maar het zal u elke dag gemakkelijker afgaan. De beloning is grandioos. Veel van onze spanningen en innerlijke conflicten zijn te wijten aan onze drukke, hyperactieve geest die steeds beziggehouden wil worden, iets zoekt om zich op te richten en telkens vraagt; en straks ? Als we aan de soep zitten, vragen we ons af wat we toe krijgen. Als we ons toetje eten, piekeren we over wat we na het eten gaan doen. Aan het eind van de avond is het: waar zullen we dit weekend naartoe gaan? Als we op zondagavond weer thuis zijn, zetten we prompt de tv aan, gaan iemand bellen, slaan een boek open of doen iets aan het huishouden. Het lijkt wel of het idee dat we niets te doen zouden hebben, al was het maar een minuut, ons angst aanjaagt.

Het mooie van nietsdoen is dat het je leert je geest leeg te maken en te  ontspannen. Het geeft de geest even de vrijheid van het “niet-weten”. Niet alleen het lichaam, maar ook de geest heeft zo nu en dan behoefte aan een korte onderbreking van het hectische gebeuren. Als u uw geest zo’n pauze geeft, zult u daarna helderder, spitsvondiger, gerichter en creatiever kunnen denken. Als u zich durft te vervelen, bevrijdt u zichzelf van de loodzware druk elke seconde van de dag iets te doen of te presteren. Als een van mijn dochters tegen me zegt:” Pap, ik verveel me”, antwoord ik tegenwoordig:”Mooi zo, verveel jij je maar even. Dat is goed voor je.” Als ik dat zeg, laten ze ook het idee varen dat ik hun probleem kan oplossen. U had wschl. ook nooit gedacht dat iemand u serieus zou aanraden u eens te vervelen. Tja, eens moet de eerste keer zijn.” Uit “Maak van een mug geen olifant” Richard Carlson.

Voilà zie, mijn moment van verveling heb ik al grotendeels overbrugd door dit berichtje te maken. Haal eruit wat er voor jou in zit.. En ik ga me nog even verder vervelen met een glaasje rosé d’anjou en ‘o melhor de Amalia Rodriguez’. Prettig weekend !

18:58 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |