19-01-08

N I C E A N D S L O W

Deze morgen al om 3u30 wakker, en toen ik bedacht dat Justine Henin wel eens aan het spelen kon zijn, kon ik de slaap niet meer vatten, en ben dan maar opgestaan. Natuurlijk was het een andere match, Blake tegen Grosjean, en die vententennis interesseert me geen (tennis)bal, tenzij er een of andere verrassing in de maak is.

Heb dan maar de koptelefoon opgezet om naar de herhalingen van het het vrt journaal te kijken, heb een paar potten en pannen afgewassen, de vaatwasser leeggemaakt, de wasmachine leeggemaakt en de was opgehangen in de garage. ( wij hebben een modern huis met garage, waar nooit een wagen in staat, maar waar de was wordt opgehangen in de winter, waar onze Matt’s 50 cc scooter staat, en onze 250 cc scooter, waar de omvormer van de zonnepanelen hangt, alsook mijn natte loopkleren na de training, onze Matts vuile kleren na de voetbaltraining ( drie keer per week + match op zaterdag),   idem dito voor de kleren van kleine Stef ( twee voetbaltrainingen en 1 match in ’t weekend ), alsook zijn vuil judopak den dinsdag, Dorien haar koffers en vuile was als ze terugkomt van het internaat de vrijdagavond, -…had ik geweten dat ik 4 kinderen zou gekocht hebben, hawel, ik zou een dubbele garage voorzien hebben…- ) Dus vannacht de was opgehangen. De stijl van het vrt journaal is blijkbaar veranderd, met dikke koeien van letters wordt elk onderwerp nog eens op het scherm gespeld. Heb de laatste weken practisch geen tv gekeken, “ah nee, ge zit altijd op uwen blog.”

 

Vanmiddag met schoonbroerke-loopmakker anderhalf uur gaan lopen, hij heeft een nieuwe polar met foot-dinges, allez zo’n gps’ke, dat zei dat we 13 km gelopen hadden aan 8,5 km /u.

Dit brengt mijn weektotaal op 39, na 46 van vorige week, maar u kunt mijn motto, nice and slow, vooral slow. En vanaf 11 februari starten met Steffny’s 10 weken schema voor een gewenste eindtijd van 4u20m. Het belangrijkste blijft evenwel aankomen. Voor de nieuwsgierigen ziet mijn schema voor week 1 (11 febr.) er als volgt uit: maandag rust ( voilà zie, dat begint zeer naar mijn goesting ), dinsdag duurloop 60 min aan 6m30sec / km / woensdag weer rust / donderdag snelle duurloop van 5 km in  6m / km + opwarming 2,5 km en idem cooling-down / vrijdag weer rusten / zaterdag duurloop 40 min 6m30sec/km en als toetje zondag lange duurloop van 22 km in 6m40sec / km.

Nog 92 dagen scheiden mij van Antwerpen.

Spreken de webloglopers ergens af voor of na de wedstrijd ?

Vanavond nog naar Anderlecht gaan kijken, maar vermits ik geen alcohol mag drinken, zal ik vroeg thuis zijn en op tijd in mijn bed liggen. Met mijn diarree lijkt het de goede kant uit te gaan, nog twee dagen de kat uit de stront kijken vooraleer we zeker zijn.

16:51 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-01-08

(B)ANALITEITEN

Het lijkt wel de maand van de kwaaltjes voor menigeen onder ons. Zelf sukkel ik nog steeds met de … euh, vervelend onderwerp, euh, … de stoelgang, buikloop, schijterij, kakkerij, diarréé-punt-béé-éé, of hoe je het ook  noemen wilt. En dit duurt nu al een dag of tien. Vroeger was ik nog een sterker hypochonder dan vandaag, en toch … 10 dagen schijterij, of ik heb darmkanker, … of ik heb iets anders. Het dekseltje symptomen past op menig potje … stront.

Een beetje al google-nd voor meneer doktoor spelen en ik denk dat ik campylobacteriose heb. Campylowat ? Campylobacteriose !

 

Een paar weken geleden had ik al besloten, in de strijd tegen de calorieën, varkensworst te vervangen door kippenworst  ( de kinderen zijn er ook zo zot van samen met wortelstoemp ), en als een echte Piet Huysenfluit kan ik het niet laten al een stukje rauw kippengehakt uit de worstendarm te duwen en in mijn mond te steken vooraleer het te bakken. Wel nu, als je de artikelen op internet mag geloven is van alle rauw kippenvlees ter wereld de helft besmet met campylobacter. Om het te doden moet je dit soort vlees ( alsook kippeburgers ) goed verhitten, goed doorbakken. Neem daarbij nog regelmatig een flinke portie rode wijn, een paar borrels amaretto, of een paar halveliterblikjes Carlsberg, ge ziet, ik onderhoud de beestjes goed, hé, en elke woensdag een nieuwe lading kippenworst … Tja, wat heeft een darm nog meer nodig om zichzelf op tijd en stond leeg te schij…

Vandaag begonnen met een tweedaagse kuur van pilletjes tegen bacteriële diarree (gebruik van alcohol verboden, pfff…, shit), en alvast bij een echte dokter een leeg potje (of recipiënt) gaan halen. “Ja, en als het niet beter is tegen zondagavond, dan brengt ge het potje maar eens binnen voor nader onderzoek” besloot hij ons korte telefoongesprek. ( Mijn huisarts vertelde me eens dat ooit één van zijn oudere patiënten zijn potje zodanig had gevuld dat het deksel er nog net op kon…)

Maar niettemin heb ik de afgelopen twee weken, naar mijn bescheiden normen, toch behoorlijk wat kilometers kunnen afleggen – dus ik ben niet echt ziek, of koortsig, of grieperig, en dat stelt me toch al voor een groot deel gerust -  vorige week 46 km, en deze week zullen het er ca. 40 zijn.

Deze morgen toen ik om 5 uur aan het google’n was, vond ik het toch wel straf dat ons Margootje vorige week profetische woorden had gesproken met haar diarree.be, zat ik mezelf daar als het ware in faecale onderwerpen op het net te verdiepen. In de dikke van Dale komt “faecaal” net na het woord “fado”, geen toeval voor mij, sometimes life is shit, and then you die. Maar laat ons nu eerst maar weer van dit weekend genieten.

En om alles weer eens te leren relativeren, beste door-kwalen-geblokkeerde-joggers, de keuze stelt zich niet eens als je zou moeten kiezen tussen “nooit meer kunnen lopen door kapotte rug of kapotte knieën” en “regelmatig naar de chemo gaan om een halve kans om te overleven te grijpen.” Dus, geniet bij elke stap die je loopt, bij every breath you take, bij elke Leff’ you drink. (Mijn schoonvader-zaliger zei vaak al lachend “ ik drink altijd met mate, … nooit alleen.”  En een van mijn beste vrienden, (tevens peter van onze Dorien), die jarenlang postbeambte was, zei me eens “ ik lijd aan een postanale depressie…, ik krijg ’t schijt van de post.”J That’s all, folks. Of nog ééntje: in de dorpskroeg zitten een paar mannen aan de toog  te rasionneren over de gestegen benzineprijzen aan de pomp. Aan het eind van de toog zit een krasse 80-jarige die zich in het gesprek mengt en zegt “ja maar mij zullen ze niet liggen hebben, hoor, ik doe er iedere keer maar juist voor 10 euro in…”J  That’s really all, folks !

20:13 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-01-08

GEZELLIG ZIELIG ZIJN

Morgen, donderdag, komt er een man van AIB-Vincotte om onze zonnepanelen-installatie en in het biezonder de omvormer te keuren. Dus heb ik mijn 10 km van morgen vandaag maar uitgevoerd. Hmm, iets meer dan 10 km. Heenreis, van thuis naar het zwembad van Zaventem, ttz door de velden langs betonwegjes naar het repatriëringscentrum 127 bis ( daar waren twee kinderen buiten –wat heet buiten ? – aan het spelen, ik stopte even aan de afspanningsdraad en trachtte oogcontact te krijgen, maar wat had het voor zin ? dus maar doorgelopen, zielig,héJ), en dan verder langs het Vlaamsbrabants Provinciaal Opleidingscentrum voor de Brandweer, langs het kerkhof van Nossegem, zo Zaventem ‘langs achter’ binnengeglipt en een klein spurtje bergop tot aan het zwemdok. 1u 03 min  133 gemiddelde hartslag. Daar gebruik gemaakt van het sanitair, (mijn darmen zijn nog steeds niet wat ze ooit geweest zijn na die fles St Emilion L’Angelus 1980 van twee weken geleden ), in de cafetaria een flesje aquarius blue ice gekocht, en opnieuw vertrokken, zelfde weg naar huis, maar nu ‘wind in ’t gat’, en inderdaad na 57 minuten stond ik weer thuis (137 average ). Onderweg trachtte ik mezelf al een paar mentale strategieën eigen te maken voor als het tijdens de marathon niet meer zou gaan in het koppeke. Strategie 1 : denk niet aan de km’s die nog moeten komen, maar denk alleen aan het hier en nu, bvb ‘nu bevind ik mij ter hoogte van km-paal 31, en dat is goed, niet meer of niet minder’ Strategie 2 : denk aan iets leuks dat je die avond zult doen ( bvb naar sportweekend kijken, of naar canvas’ Overleven). Strategie 3 : overschouw je eigen leven van geboorte tot nu, in grote stappen, kleuterschool, basisschool, secundair onderwijs, etc.., eerste job, tweede job, eerste kindje, tweede kindje, … wedden dat de hectometers voorbijgaan zonder dat je er erg in hebt ? Strategie 4 : kijk naar de toeschouwers en kijk aandachtig wie je knap vindt, wedden dat je kniepijn eventjes naar de achtergrond verdwijnt?  Nu, ik heb wel mooi praten vanachter mijn pc’tje, maar toch kan ik me nu al perfect inbeelden dat het vooral een mentale kwestie wordt. Ik kijk er echt naar uit. En ik zal spiekbriefjes mee hebben met mijn verschillende te-overlopen-lijstjes voor wanneer het te moeilijk wordt.

Tijdens mijn twee uren durende loopje vandaag heb ik bijna continu de nieuwe verkeerstoren kunnen zien, die mooie witte met donkerblauw glaswerk. Ik zie die ook vanuit onze keuken, vanuit mijn slaapkamer, vanuit het raam van mijn collega Raf op het werk, overdag knipperen er witte lichtjes, en bij duisternis geeft hij rode lichtjes, alleen jammer dat er bij de constructie een jonge werknemer pardoes naar beneden gevallen is, dodelijk arbeidsongeval. En steeds moet ik daar aan denken als ik die toren zie. (zielig, hé J)

Vanavond staat het lievelingseten van mij en de kinderen op het menu, wortelstoemp met kippeworst !!!  Smullen maar, hoe meer, hoe beter, en de ervaring heeft me geleerd dat dit geen dikmaker is.  Hedenmorgen stond de weegschaal op 74,5 kg. Van 80 naar 75 was easy, alle pogingen om lager te geraken zijn voorlopig tevergeefs ( carlsberg, witte chocoladeschilfers  op de boterhammen,  gebakken spek op het werk, … ), maar ik wil 72 wegen de ochtend van 20 april ! ( zal ook wel zielig zijn, hé J )

19:37 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-01-08

ZONDER WEENSE BLOEDBANK

In mijn vage schema had ik vandaag 10 km gepland. Heb lang getwijfeld, maar ben tenslotte toch vertrokken voor exact 60 minuten lopen, gemiddelde hartslag 130 ( 71 % van max. )

Is dit zinvol ? Ja, om een brede basis te leggen in de winter, ja, omwille van de orthopedische gewenning; mijn lichaam, en dan vooral de onderkant J, moet tegen 20 april klaar zijn om minstens 4 uur te blijven draven, stap voor stap, duizenden tonnen gewicht trotseren op die twee eenvoudige voeten van mij, waarvan het rechter dan nog redelijk kaduk is ( maar daarover meer ná 20 april, kwestie van niet op voorhand met excuses af te komen, maar ik kan je verklappen dat ik voor oktober 2005 nog behoorlijk mankte ). En nog eens ja, om de mentale kracht te leren opbrengen om me te meten met de gure natuurelementen. Vandaag was het dus aero-jogging.

Volgens Herbert Steffny mag in de voorbereiding van een marathon maar max 5 % intervaltraining in anaerobe zone zitten. Als ik soms lees hoe velen onder jullie zo vaak intervallen, frons ik toch de wenkbrauwen. Voor een marathon heb je eigenlijk geen snelheid nodig, ( tenzij je in de mogelijke eindsprint voor goud wil gaan), maar wel een behoorlijk tempo, dat volgens mij in een marathon niet boven de 85 % van max. hartslag gaat.

Om jullie nog nieuwsgieriger te maken naar het in het nederlands vertaalde boek van Steffny, in Duitsland echt een gerespecteerd ex-topsporter, geef ik jullie hier de weektotalen van het 10- wekenschema voor een gewenste eindtijd van bvb. 4u20m in de marathon: 47/ 54 / 43 / 56 / 38 / 58 / 53 / 61 / 49 / 62 ( in die 62 zitten de 42 van de echte marathon ) Voor een gewenste eindtijd van 3u45m (speciaal voor Streverke zijn tweede marathon vermeld)  55 / 61 / 66 / 68 / 40 / 71 / 57 / 64 / 55 / 65 ( incl. 42 K van de marathon ) Dus die straffe verhalen van 80 à 100 km per week gelden alleen voor atleten die voor een tijd onder de 3 uur willen gaan !

Steffny werd in 1986 in Stuttgart 3de op de marathon op de Europese Kampioenschappen, hier volgen zijn weektotalen van zijn 10 weken schema 162 / 126 / 210 / 218 / 212 / 114 / 164 / 192 / 182 / 116 (incl. marathon )  Zijn eindtijd :  2u.11m.30sec. Indrukwekkend, isn’t it ?

Opgelet, voor elk 10–wekenschema geldt voor eenieders niveau dat je in de maanden vooraf veel kilometers per week moet traag-lopen.

Ik heb zelf al zoveel genoten van dit 300 blz. dikke boek dat ik het iedereen van harte kan aanbevelen. Als ik morgen de Lotto won, gaf ik jullie er allemaal eentje cadeau !  In de Standaard (29 euro ), maar ook in de Makro ( slechts 22 euro ! ) Het is echt een handboek, waarop je ten allen tijde kunt op terug vallen.

Als ik volgende maand met mijn vrouwtje ( zonder de 4 kinderen ) een weekje naar Maleisië vertrek, is dit het enige leesboek dat ik meeneem. Die week valt juist samen met mijn eerste week van mijn 10-weken-schema ( dus 47 km af te malen, en liefst voor het ontbijt ), dus ik zal zeker de straten van Kuala Lumpur, of de stranden op Lankawi met mijn  joggende aanwezigheid vereren. Ik heb nu mijn tweede halfliter blikje Carlsberg opengetrokken, en zal dit nuttigen terwijl ik nog eens op jullie blog ga piepen. Wie laatste blogt, best blogt !

21:05 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-08

HONGER EN D E S M U L

Heerlijk gevoel vandaag na de 26 kilometers van gisteren, nergens geen pijn, en voel me alsof ik meteen opnieuw zou kunnen gaan lopen, maar wijselijk zie ik daar van af. Het programma voor deze week,- eigenlijk heb ik geen programma voor de winter, tenzij het vage doel van veel en traag te lopen, en regelmatig een ultralange duurloop van 20 km of meer in te lassen,- zal er als volgt uitzien zondag rust, maandag 60 min. crosstrainer + kwartiertje turnoefeningen, vooral voor de rug, dinsdag 10 km, woensdag rust, donderdag 10 km, vrijdag rust, zaterdag 8 km en zondag 15 à 20 km, alle kilometers aan een hartslag van ongeveer 75 % van maximale.

En zo tracht ik een brede basis aan kilometers op te bouwen om vanaf maandag 11 februari aan een specifiek 10-weken-schema te beginnen van ja, u raadt het goed, Freundchen Herbert Steffny. Heb vandaag een ongelooflijke eetlust, ik denk dat de glycogeenvoorraden in mijn spieren vol-ledig leeg zijn.

 

Gisteren kreeg ik onverwacht nog een flink hart onder de riem van Georges De Smul. Leest u even mee :

 Best sportvriend Marc, Eerst en vooral gelukkig nieuwjaar voor U en uw familie. Ik volg U via Luc op uw webblog voor uw 1ste marathon.Wij lezen dat U het goed stelt, een goed programma hebt en veel vorderingen maakt. Marc, een marathon is altijd 42km, denk daaraan dat de marathon maar begint rond km 32,en dat dan uw fysiek en mentale weerbaarheid de marathon tot een goed einde brengen.Ik ben er van overtuigd dat als U zo voortdoet, trainen, goed verzorgen, dat ge zeker goed aankomt binnen de 4u30.Doseer uw krachten, het belangrijkste van de 1ste marathon is aankomen. DENK DAAR GOED AAN!Veel moed en sterkte, Marc, zoals U weet liep ik rond de wereld 121 marathons, allemaal goed uitgelopen, maar veel, heel veel afgezien, gezweet en gehuild, en toch altijd aangekomen. Iedere marathon blijft een marathon. U bent welkom op de 20 km van Brussel. Luc heeft alle info.  Wij zoeken 700 lopers! Uw sportvriend Georges. 

Van zo’n expert bemoedigende woorden krijgen helpt om verder te zetten. Kun je je voorstellen, 121 hele marathons, als je bedenkt dat hij er pas na zijn actieve loopbaan aan begonnen is ? Onvoorstelbaar ! De 700 lopers waarop hij doelt, is voor AZG, waarvoor hij in België op sportief vlak, de grote bezieler is.

Ga nog snel een paar boterhammekes, met witte chocolade er in schilfers opgedrukt, binnenspelen.  Loop ze deze week, jongens en meisjes !

15:01 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-01-08

26 kilometer-traininkske

Om 7uur vanochtend trok ik de deur achter me dicht met in het joggersrugzakje, dat Dorien  op de cross van Tilburg in november had gewonnen met haar derde plaats, één banaan, 2 sneetjes peperkoek en een halfliterflesje water, en mijn gsm voor noodgevallen. Ik was vertrokken voor 26 km naar Booischot, rug in de wind over het hele traject. Net voor Kampenhout-Sas hield ik een sanitaire stop langs de Haachtsesteenweg. Om tijd te winnen stak ik mijn uitgetrokken handschoenen tussen de borstriempjes van mijn rugzakje en tijdens mijn plasje kon ik empirisch vaststellen dat de wind inderdaad  west-zuidwesten zat zoals ik een uur eerder gelezen had op teletekst. Van de stopgelegenheid wou ik dan meteen gebruik maken om even te drinken, rugzakje los, flesje eruit, dopje eraf, een paar slokken water al wandelend, dopje erop, flesje in de rugzak, zakje op de rug, borstriempjes vast, en terug in lichte tred voorwaarts, en  …koude handjes… shit, waar waren mijn handschoenen gebleven ? Natuurlijk gevallen in het donker bij het losmaken van de riempjes, dan maar 200 meter teruggelopen en daar lagen ze op het natte fietspad van de Haachtsesteenweg. Stupid Me ! Gelukkig nog niet zeik!nat en nog warm. Dan maar woordassociaties beginnen maken terwijl ik Kampenhout-Sas naderde, “Kampenhout-Sas, Annelies van Sas van Gent, Liliane dit wordt een zomer, …” en de associatie die stilvalt. Geen probleem, dan beginnen we maar elke vierde-rechtervoet-die-de grond-raakt op te tellen, één, twee, drie, …tot honderd of meer. Weet je, om één kilometer vol te maken heb ik 140  vierde-rechtervoet-die-de-grond-raakt’s nodig, of in mensentaal, 140 x 8 voetstappen = 1120 looppassen ( rechts en links meegeteld ). Zou ik licht autistisch zijn, of tellen alle joggers bij stond en wijle hun passen ? Elke stap is dus 89 cm waard … bij een hartslag van ca. 135. Bij een hogere hartslag vergroot de lengte van de pas, en verkleint  het aantal passen. ( Marc, stop hiermee, dit gezever interesseert niemand, tenzij een paar andere neurotische joggers ) Maar geen enkel ogenblik heb ik alleen gelopen in de duisternis, duizenden afschaduwingen van mezelf liepen me voorbij in het donker tot ze na een paar passen verdwenen en door een volgende replica werden opgevolgd… wat kan straatverlichting hartverwarmend zijn.  Goed, door de fietstunnels onder Kampenhout-Sas doorgelopen, nog steeds in de pikkedonker, en een nieuwe woordassociatie dringt zich op, borrelt als het ware vanuit mijn onderbewustzijn naar de oppervlakte van mijn hersenen, waar ze komt vast te zitten tegen mijn lopersmutsje, en in één ruk voltooit ze zich;

Je cours, donc je suis / je suis un essui-glace / Julio, Julio  Iglesias / Iglesias nous mene à l’église / église führt zu Elise / Elise für immer  mon amour / mon amour, toujours, toujours je cours / je cours, donc je suis/ … en zo vier, vijf, zes keer herhalend.

Om 8 uur bereik ik de brouwerij van Haacht, ik ben één uur onderweg, in de brasserie recht tegenover de brouwerij brandt volop licht, maar ik zie er geen mens bewegen, er branden wschl. 100 lampen in het hele etablissement… en in het donker zet ik mijn weg voort, op weg naar Don Bosco, waar mijn oudste school  loopt. Ik loop door het centrum van Haacht, enkele neringdoeners zijn druk in de weer, ik ruik geuren die me zeggen dat het geuren zijn van een bakkerij, aan het Kruidvat staat een eerste vroege klant te wachten, of is het een werknemer die wil beginnen werken, maar niet binnen kan, en wacht tot de gerant de deur komt openen ? Eens Haacht gepasseerd begin ik aan een rechte lijn, die ik op voorhand had gevreesd, een lijn die jullie allemaal kennen, omdat jullie allemaal, zonder uitzondering, minstens één keer in jullie leven naar het zomerfestival van Werchter zijn gekomen. (Ik, alleszins, één keer, en daarna nooit meer. Geef me dezelfde muziek op een cd’eetje, op een terras, of met de koptelefoon, zonder die in extase verkerende massa, en ik geniet er 37 keer meer van. De tweede keer dat ik er bijna naartoe gegaan was, heb ik met mijn-lief-van-toen  227 meter voor de ingang rechtsomkeer gemaakt, en zijn we een zondagnamiddagpotje gaan vrijen op mijn kot in Leuven). Ik concentreer me verder op de witte stippellijn, die het fietspad van de rijweg scheidt, ik loop in tegengestelde richting, witte koplampen kruisen mij, het opspattend bandenwater maakt mijn schoenen en onderbenen zeupe-nat, maar ik volhard in de witte stippellijn omdat die net op het asfalt ligt en ik weiger op het betonnen fietspad te lopen, de slipstream van vooral de vrachtwagens vertraagt mijn tempo, maar ik zet door – en de  “Marc, als je dit niet kunt, moet je zelfs niet starten in de marathon”-mantra hamert door mijn hoofd – en om 9u10 loop ik voorbij de kerk van Tremelo, en een nieuwe woordspeling bruiswatert naar boven - “Aili, ailó, ik ben een non uit Tremelo” en de man die het paswoord beantwoordt met “Ailo, ailí, de pastoor die poept, dien’ is er nie “. (voor zij die het niet kennen, ooit verklaar ik jullie deze mop)  Ik wou binnen de 3 uren het huis van mijn schoonzus in Booischot bereiken, er restten mij 50 minuten, maar ik wist niet hoever ik precies in afstand gevorderd was.

Ik gebood me zelf me niets aan te trekken van tijden of afstand en er flink de vaart in te zetten.

Auto’s reden continu voorbij en ik vroeg me af of en wanneer mijn vrouw me voorbij zou rijden, en na 2 u 40 minuten geschiedde het wonder, ik wist dat zij het waren vóór ik hen naast mij gezien had. Mijn vrouw riep door het open raam “22,7 kilometer” en of ik  misschien wou instappen voor de laatste kilometers. “Niks van”, wuifde ik haar voorstel weg, en ik kreeg vleugels tot 152 hartslag. Ik kwam aan na 2u59 minuten en had 26 kilometers afgelegd, 6 min en 53 sec per kilometer en kon tevreden zijn met een gemiddelde hartslag van exact 135(=75% van mijn maximum.)  Eén banaan, één cola light en één chocolade kreemkoek werden gulzig verorberd. De hele weg had ik mezelf eraan herinnerd dat ik jullie één huishoudelijk tafereel van deze week niet mocht onthouden, en hier komt het als aflsuiter van dit epistel. Een paar dagen geleden sukkelde ik met hevige buikloop, ik zat op het toilet en mijn jongste 5-jarig dochtertje Margot liep door het huis te roepen “papa, waar zijt ge?” en ik antwoordde “ op ’t weecee, ‘k heb diarree”, en zij antwoordde op haar beurt  “ah…, diarréé, punt béé éé” en van ’t lachen moest ik nog harder…

20:09 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-01-08

halverwege ...

Deze namiddag heerlijk gelopen, 10 km in 62 minuten, gemiddelde hartslag 135.

Meer moet dat niet zijn. Buikloop is blijkbaar weg. Heb het al uitgetest met een overdosis gentse waterzooi, 4 boterhammen met honing, en als ultiem testertje een dürum kip ! En alles blijft voorlopig lekker in mijn darmkes zwemmen. Mooie combinatie, niet waar.

Een heel klein beetje last in beide hielen. Zou wel eens een lichtejicht-aanval kunnen zijn, en dat krijg je van … teveel alcohol.

Traag lopen blijft de boodschap, in hartslag-waarden uitgedrukt volgens Herbert Steffny, niet hoger dan 75 % van je maximale hartslag. Traag en veel.  Snellere duurlopen of tempolopen komen er pas aan vanaf de 10de week voor de marathon, dus in het geval van de Antwerp-marathon  pas vanaf 11 februari.

Morgen 44 ! De kans dat ik de helft voorbij ben, is meer dan waarschijnlijk. Toch probeer ik verder te leven in de bedrieglijke waan dat ik nog niet eens halfweg ben. Als dan blijkt dat ik me vergist heb, is het toch maar een kleine moeite om dat toe te geven, en met een beetje geluk slechts een moment van enkele seconden van toegeving. En floeps, van het ene ogenblik op het andere van de ene wereld naar de complete duisternis, het totale zwart voor eeuwig en altijd.  Soms choqueer ik de mensen door te benadrukken dat je leven x aantal jaren beslaat, maar dat je dood-zijn voor eeuwig is, dat aan die toestand, het niet-zijn nooit of te nimmer verandering kan worden gebracht. Lekker bezinnen en best griezelig ! Moet kunnen in januari.

Mijn zonnepanelen hebben gisteren 1,01 kwh, en vandaag 2,27 kwh opgeleverd. Geen slecht begin. Nog ongeveer 2997 kwh te genereren voor 8 januari 2009 !

20:54 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |