10-12-07

brusselmans is een loser

Beseffende dat ik massa’s ten onrechte opgeslagen calorieën verbrandde, genoot ik van de krachtinspanningen die ik leverde tijdens het klaarmaken van het jaarlijkse “groot vuil”. Een schamel bed, een verroeste Zibro Camin ( die ons warmte verschief - Onv. Verl. Tijd van verschaffen - in de badkamer van ons eerste huisje in Zaventem, anno 1989 ), stukken hout en planken, al dan niet bewoond door houtworm, kaduuk gereden kinderfietsen, een kermispluchen beer, een versleten zetel van mijn schoonzuster, en de volledige verzamelde werken van Herman Brusselmans maakten hun opwachting op de stoeprand. Om de mensen van de gemeentelijke ophaaldienst te amuseren had ik alles reeds vroeg, minstens 24 u op voorhand, buiten gezet in de gietende regen, zodat ze zich lang zouden herinneren door onze straat te zijn gereden.Op de achtergrond schol ( van schallen ) weemoedige fado-muziek. Ik wou dat deze vrije dag, terwijl meer dan de helft van de Belgische bevolking aan het werk was of op school zat, 76 uren zou duren. Hoe meer rotzooi ik buitenzette, hoe meer plaats er vrij kwam in mijn hoofd. Mijn opruimings- en weggooidrang was evenredig groot aan mijn obsessie voor mijn gewicht. Ik wou alles structureren, noteren, classificeren, met een gelijktijdig verlangen naar minimalisme. Vandaar dat ik Brusselmans boeken op het groot vuil zette. Man, wat een loser!En een leugenaar. Ik had toevallig het geluk Ann van Elsen gisterenavond te ontmoeten toen ik met onze cocker spaniel, Robke, een ommetje ging maken. Ik had haar meteen herkend, en feliciteerde haar dan ook nu ze had besloten haar blote foef te gaan showen voor de Playboy. Omdat mijn verlangen naar de waarheid onweerstaanbaar was, vroeg ik haar op de vrouw af of al die wilde verhalen die Brusselmans over hun ontmoetingen de wereld had ingestuurd, op waargebeurde feiten steunden. “Ach,” zuchtte ze “zwijg stil, zo’n losers als die Brusselmans maken ze niet meer.” En dat ze hem maar een paar keer vluchtig had ontmoet, toen hij handtekeningen van bekende voetballers liep te verzamelen. Ik knikte beleefd goeienavond en liep verder met Robke, die bijna tegen haar been had gepist. Ik had verder geen zin om haar te vragen of het nu echt nodig was om voor die fotoshoot naar Namibië te reizen. Het kon me eigenlijk niet schelen. Mijn part liep ze drie dagen in haar bloot gat van Windhoek tot in de Kalahariwoestijn, en terug, met een hele meute fotografen achter haar aan.Inmiddels is het maandagmiddag en heb ik besloten mijn blog uitsluitend uit tekst te laten bestaan. In deze tijd lijkt het alsof het leven uit foto’s bestaat. Alsof plaatjes schieten de vergankelijkheid mildert. Ach, lopen is leven.

12:59 Gepost door marc devloo in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: brusselmans, ann van elsen |  Facebook |