12-12-07

VERSLAAFD AAN ... to do-lijstjes

De titel spreekt voor zichzelf. Het lijstje voor deze woensdagnamiddag met ouderschapsverlof zag er als volgt uit : afwassen – open haard aansteken - containerpark (plastic, isomo en hout) – fietsenmaker – 30 min. lopen - Margot Lysomucil om 15 uur – Stef voetbal om 18 u. – boekje tante Kaat afhalen – apotheek Echinaforce forte – bibliotheek ( Hosseini ) – stukje schrijven voor blog – plaatsmaken in garage. Het opmaken van de lijst, alsook het systematisch doorstrepen van zijn bestanddelen, bezorgt me het gelukzalige gevoel dat ik controle heb over de dingen, en nog meer de illusie dat ik productief en rendabel ben. Om mezelf eraan te herinneren dat het niet het geheime doel van het leven is op de een of andere manier alles af te krijgen, laat ik bewust één of meer items openstaan, of indien nodig plaats ik er enkele bij op het einde van de dag, zodat ik mezelf de garantie schenk dat ik er morgen zeker nog zal zijn “ ah, ja, wie gaat er anders mijn lijstje afwerken!” . Zo kun je van de ene naar de andere dag leven door middel van lijstjes van dingen die nog gedaan moeten worden. Toch ben ik me er bewust van dat de lijstjes alleen maar een middel mogen zijn tot een gelukkig bestaan, en niet het doel van dit bestaan. Het doel is het bereiken van innerlijke rust en tevredenheid.Innerlijke rust bereik ik ook tijdens het lopen, ook al gaat mijn hartslag flink omhoog, door het systematisch tellen van het neerkomen van de rechtervoet, waarin na mijn tweede triple-arthrodese nog steeds twee pinnen zitten, één, twee, drie,…Als ik 100 heb bereikt, begin ik met een telvariant van voor af aan, maar nu wordt er telkens bij de tweede toets van de rechtervoet op de grond geteld, één, twee, drie … tot honderd. De laatste reeks is opnieuw een verdubbeling, dus niet bij de derde, maar bij de vierde toets van de rechtervoet op de grond tel je verder. Dit lijkt stupide, maar probeer het eens ernstig, dit is zo een pure vorm van meditatie dat het gewoon uitgesloten is dat je tijdens je looptocht aan andere dingen zou denken, laat staan dat je zou piekeren over wat je dwarszit. Vooral de reeks van de vierde toets vraagt zo een concentratie – je kan de tweede toets in je superkorte geheugen vastleggen als een halfje, als een tussenstapje van het ene cijfer naar het volgende – dat je continu probleemloos in het hier en het nu loopt. Niets houd je tegen de variant met de derde toets ook uit te voeren.Ik kan het je verzekeren, zalig. Als mensen mij zeggen dat ze er tegen opkijken om solo te moeten joggen, antwoord ik dat ik niets liever doe. Tja, om gewoon te gaan lopen moet je al een beetje gek zijn. Ik denk dat ik behoorlijk gek ben.Oh ja, waar het allemaal mee begon, deze morgen woog ik droog 75,2 kg, en de calorieën worden nog netjes in excel bijgehouden. Hééeeelemaal geflipt !

16:34 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dwangmatig gedrag |  Facebook |