07-05-08

"1971"

1971.  Neen, dit is niet mijn startnummer in eender welke marathon, noch is het mijn geboortejaar.  In 1971 moet ik 7 jaar oud geweest zijn. Mijn moeder Agnes ( °1924 Roeselare)  en haar vriend Cornelis Teeuwisse (1929-2002) hadden besloten ons “huisje van de gemeente” – zo noemden wij destijds een sociale woning - te verlaten. We zouden weldra een nieuwe woning annex winkelruimte en atelier in de Werktuigkundestraat 16 in Anderlecht huren, schuin tegenover de St Jozefskerk. Nadat mijn vader Marcel gestorven was in 1970  had Cor een jaar later ons gezin van 7 kinderen, waarvan ik de jongste was, vervoegd. Zelf had hij na een scheiding in Roosendaal er zijn zoontje Peter Teeuwisse achtergelaten. Mijn 7-jarige herinnering is niet waterdicht, bedplassen kwam op die leeftijd nog sporadisch voor, maar ik vermoed dat deze vader en zoon elkaar nooit meer teruggezien hebben. Wat mijn herinnering perfect in beeld kan brengen is muzikaal getint. Cornelis had met zijn schamel plunje in zijn Van Gend en Loos-vrachtwagen tevens een grote interesse in de nederlandse smartlappen meegebracht naar Anderlecht. Eén LP-hoes zal me tot het einde mijner dagen voor ogen blijven staan; een lichtblauwe achtergrond, op de voorgrond staan 4 muzikanten met een rood sjaaltje om, in hun midden staat een knappe jonge meid met relatief kort wit kleedje. Terwijl ik uren met mijn oor tegen de luidspreker aanzit, en telkens weer de naald opneem en aan het beginpunt van het gewenste lied breng “…ik zie de zon weer door mijn raam, ik hoor je stem,  jij roept mijn naam…” zit ik even lang te staren naar de benen die van onder het witte kleed opduiken : mijn muzikale Godin van die dagen, … Corry (Konings) en de Rekels.  ( op die dag leg ik de basis van de link muziek-erotiek, wat gemeen-bedrieglijke resultaten opleverde in de toekomst, zo maakte ik eerst kennis met haar stem alvorens ik Margriet Hermans in levende lijve zag… ). En Cornelis protesteerde niet, hij zette zo mogelijk het volume nog luider. Vandaag weet ik 100 % zeker dat bepaald gedrag aangeleerd wordt, ik loop nog steeds het liefst rond met een koptelefoon op mijn hoofd, zodat niets de relatie tussen mij en mijn muziek kan storen. Bedankt, Cor !  In werkelijkheid noemde ik hem pa, ik kende hem ook al sinds mijn derde- de opmerkelijke lezer moet nu toch zien dat de chronologie van mijn verhaal ergens niet biezonder koosjer is- …

Natuurlijk weet ik dat het smartlappen zijn, maar het grootste deel van de woorden en zinsdelen die wij dagelijks gebruiken om met elkaar te communiceren, zijn van hetzelfde niveau, ze overstijgen de smartlappen niet …het was een visser uit een dorpje aan de Middellandse Zee, die ik met vakantie heb ontmoet, en ’s avonds dansten wij daar samen in een klein café…Adio, adio,adio, visser met je ravenzwarte haar ….”  Het kunnen vele dorpjes zijn, maar toch gaat mijn fantasie intuïtief naar Griekenland.  Met de pollepel kreeg ik er meteen de Zangeres Zonder Naam bij “Mandolinen zongen zacht in Nicosia,...” ( de liedjesschrijver gebruikt hier verkeerdelijk het meervoud mandolinen, tewijl dit mandolineS moet zijn) , de Heideroosjes, Gert en Hermien, Jacques Herb met zijn ongelooflijke kraker “Manueeeeeela”, Wilma “zou het erg zijn, lieve opa ?, Mieke “op de vijfde rij zat mijn jongen met mijn beste vriendin” ( en inmiddels vooral Zijn beste vriendin J) en de verzadigde Pierre Kartner “ wat is er mooier dan blauwe kinderogen?”. Later was ik zelf gek van Andre Hazes “diep in mijn hart wist ik,  dit gaat toch eens voorbij, diep in mijn hart zei een stem, dit is toch niets voor jou...”  Mijn gezinsleden schamen zich als ik mijn liefde voor deze muziek  wereldkundig maak, maar het is gewoon zo. Anderen krijgen de tranen in de ogen als ze de marathon onder de 4 uur lopen ( prachtige emotie, toegegeven ), bij mij komen de waterlanders eraan als ik Corry hoor zingen “ik zal geen traan meer om je laten nu je mij verlaat, ik wens je veel geluk als jij nu naar die ander gaat, nu weet ik zeker dat je niet meer van me houdt…”  (snelheidsbepalende factor - voor de waterlanders- is het aantal pilsjes dat ik reeds achterover heb gekapt ) Als ik nu naar deze muziek luister, er zijn zo van die periodes dat ik een bepaald cd’tje dagelijks een paar keer opzet, herken ik nog elke zangnoot, elke gitaarinslag, elke drum  of accordeonbeat, als had ik het gisteren voor het eerst ontdekt.

 Zo, ben blij dat mijn stukje toch geschreven is, was deze week al bang voor het gevreesde writer’s block. Ik haat het (werkelijk haten en ongelukkig voelen !) als ik enkel kan melden dat ik gisteren zoveel minuten en zoveel km gelopen heb aan zoveel hartslag (who the fuck really cares? Alice? ), en dat ik aan deze of gene wedstrijd denk, en dat mijn benen pijn deden, en mijn zak jeukte tijdens het hardlopen, alsook dat ik last had van mijn perineum ( voor de minder-letter-bedeelden J volgens van Dale (ja, kleine “v”) “de huid tussen  de uitwendige geslachtsdelen en de anus, voortgezet in de bilnaad”) en dat de flow, waarnaar ik op zoek was, zich niet meteen liet vinden tijdens de eerste kilometers, … Neen, ik wil iets te vertellen hebben. Daarom vind ik die columns van Brusselmans in “het laatste nieuws” ook zo plat, zo flauw. Ik heb er eens een parodie op geschreven http://marc-devloo.skynetblogs.be/archive-week/2007-50 “Brusselmans is een loser”.  Op dit ogenblik klinkt door mijn koptelefoon, ingeleid door een ingehouden, losgeslagen solodrum, “ze lag daar zwaar gewond, een glimlach rond haar mond, alsof ze zeggen wou ‘het lag niet aan jou’… “ Voor de leken onder jullie, “Manuela” van Jacques Herb.

Voor de loop-freaks onder jullie, gisteren 58 minuten gelopen, kms interesseren mij voorlopig niet, gemiddelde hartslag 124 !!!  Laag, hé, ja , ik stond ook bijna stil, maar genieten was de boodschap, en zonder ze te zien de meiklokjes ontdekken, en de geur van een doordeweekse barbecue tot me laten doordringen…

Voor het komende communiefeest zoek ik alvast de cd’tjes op van o.a. Percy Sledge en Otis Reding, de lievelingsmuziek van mijn broer zaliger. Zoals reeds gezegd, ik de jongste van 7, mijn vrouw Isabelle de derde van ACHT, twee oma’s, geen enkele opa (ook geen vervangende J ), dan ben je niet echt ongelukkig als enkele familieleden of vrienden afmelden. Afsluiten dan maar met mijn Godin uit die dagen, “mijn  stil verdriet, dat weet een ander niet….”

Hoeveel  “schlagers” kon jij meezingen, zonder jokken ?

15:27 Gepost door marc devloo in sport | Permalink | Commentaren (7) | Tags: peter teeuwisse |  Facebook |